I SA/Lu 850/14

Lublin, dnia 23 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] określającą A sp. z o. o. (dalej – "skarżąca") podatek od nieruchomości za [...] r. W dniu [...] r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie decyzji może doprowadzić do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, a uiszczenie kwoty zawyżonego w ocenie skarżącej zobowiązania podatkowego, może doprowadzić do utraty płynności finansowej spółki, a nawet pozbawić ja możliwości dalszego prowadzenia działalności, co w konsekwencji doprowadzić może do zwolnienia zatrudnionych pracowników. Dodatkowo wskazała, że konieczność uiszczenia określonego spółce zobowiązania podatkowego spowoduje znaczną szkodę, jak również trudne do odwrócenia skutki, w postaci niemożności odzyskania odsetek od kredytu bankowego, który będzie musiała zaciągnąć na pokrycie ciążącego na niej zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. –dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Nie ma zatem możliwości wstrzymania wykonania odmownej decyzji czy też decyzji kasatoryjnej, którą uchylone zostaje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a tego rodzaju decyzja została zaskarżona przez skarżącą w niniejszej sprawie i objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Zaskarżona decyzja nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, bowiem w wyniku wydania takiej decyzji ostatecznej na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji (por. postanowienia NSA z dnia: 6 października 2010 r., II GZ 281/10; 20 maja 2008 r., II FZ 171/08; 23 kwietnia 2008 r., II OZ 345/08). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia