I SA/Lu 856/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego (doręczone w dniu 26 sierpnia 2013 r.), J. G. złożyła w dniu 5 września 2013 r. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. Podstawą odrzucenia skargi było uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Odpis postanowienia został skarżącej doręczony w dniu 3 października 2013 r. W dniu 4 października 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu (złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy), wnosząc jednocześnie o załączenie do niego, wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego do tutejszego sądu dnia 5 września 2013 r. W uzasadnieniu wskazała, że o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu – złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, dowiedziała się dopiero z uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi doręczonego jej w dniu 3 października 2013 r. Wyjaśniła, że jest pochodzenia romskiego i ma problemy z czytaniem i pisaniem w języku polskim. Wszystkie składane w postępowaniu pisma pomagała jej sporządzać koleżanka, a na etapie postępowania podatkowego musiała ustanowić pełnomocnika. W dalszej części wniosku podała, że nie ma pewności co do tego, kto odebrał pismo z dnia 26 sierpnia 2013 r., jednocześnie stwierdziła, że z jego treścią mogła zapoznać się dopiero w dniu 5 września 2013 r. tj. po skontaktowaniu się z osobą, która potrafiła wytłumaczyć jej jego treść i znaczenie. Dodała, że nikt nie pouczył ją o terminie w jakim wniosek o prawo pomocy ma być wniesiony, w związku z czym pozostawała w przekonaniu, że wniosek złożyła w terminie. Podsumowując, stwierdziła, że z uwagi na trudności w posługiwaniu się językiem polskim nie można jej przypisać winy w niedotrzymaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, gdyż dochowała należytej staranności a jedynie z powodu obiektywnych okoliczności w postaci wyjazdu za granicę koleżanki, która pomaga jej w prowadzeniu spraw nie była w stanie terminowo zrealizować wezwania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 ppsa stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5). Na wstępie wskazać należy, że wniosek skarżącej został złożony w ustawowym terminie i że dokonała ona czynności, co do której wnosi o przywrócenie terminu. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia wniosku należy wskazać, że przywrócenie terminu uzależnione jest od uprawdopodobnienia braku winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Dokonując istnienia w danej sprawie przesłanki braku winy należy mieć natomiast na względzie obiektywny miernik staranności jakiej należy wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie WSA w Warszawie SA/Wa 2425/13 z dnia 4 listopada 2013 r. dostępne: www.cbois.gov.pl). Jednocześnie, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej nie można uznać za uprawdopadabniającą brak winy strony w uchybieniu terminu, okoliczność związaną z brakiem wystarczającej znajomości języka polskiego, zwłaszcza mając na względzie wszystkie okoliczności postępowania. W pierwszej kolejność wskazać należy, że skarżąca mimo, że urodziła się w 1991 r. w P., to zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji ludności Urzędu Miasta w M. od listopada 1992 r. jest zameldowana na pobyt stały na terenie kraju (k. 8-10 akt podatkowych). Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika również jednoznacznie, że skarżąca samodzielnie prowadzi sprawy związane ze swoją egzystencją np. poprzez zawarcie ze Spółdzielnią Mieszkaniową w M. umowy o budowę lokalu mieszkalnego z dnia 20 sierpnia 2009 r. (k.49 akt podatkowych), wypełnienie pismem ręcznym wniosku o ustalenie prawa do jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka (k. 67), czy wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego wraz z załącznikami (k. 65 i następne akt podatkowych). Powyższe, w ocenie sądu, świadczy o tym, że nawet jeśli skarżąca miałaby problemy z posługiwaniem się językiem polskim to przy dołożeniu należytej staranności samodzielnie lub przy pomocy innych osób była w stanie wykonać czynność, do której była wzywana, w zakreślonym terminie. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a.