I SA/Lu 857/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2010 r. w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego (doręczone w dniu 26 sierpnia 2013 r.), J. G. złożyła w dniu 5 września 2013 r. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2010 r. Podstawą odrzucenia skargi było uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Odpis postanowienia został skarżącej doręczony w dniu 11 października 2013 r. W dniu 15 października 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazała, że o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu – złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, dowiedziała się dopiero z uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi doręczonego jej w dniu 3 października 2013 r. Wyjaśniła, że jest pochodzenia romskiego i ma problemy z czytaniem i pisaniem w języku polskim. Wszystkie składane w postępowaniu pisma pomagała jej sporządzać koleżanka, a na etapie postępowania podatkowego musiała ustanowić pełnomocnika. W dalszej części wniosku podała, że nie ma pewności co do tego, kto odebrał pismo z dnia 26 sierpnia 2013 r., a o znaczeniu jego treści dowiedziała się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi. Podsumowując stwierdziła, że z uwagi na trudności w posługiwaniu się językiem polskim nie można jej przypisać winy w niedotrzymaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, gdyż dochowała należytej staranności a jedynie z powodu obiektywnych okoliczności w postaci wyjazdu za granicę koleżanki, która pomaga jej w prowadzeniu spraw nie była w stanie terminowo zrealizować wezwania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 ppsa stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5). Na wstępie stwierdzić należy, że wniosek skarżącej został złożony w ustawowym terminie i że dokonała ona czynności, co do której wnosi o przywrócenie terminu. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia wniosku należy wyjaśnić, że przywrócenie terminu uzależnione jest od uprawdopodobnienia braku winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Dokonując oceny istnienia w danej sprawie przesłanki braku winy strony w niedochowaniu terminu, należy mieć natomiast na względzie obiektywny miernik staranności jakiej należy wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie WSA w Warszawie SA/Wa 2425/13 z dnia 4 listopada 2013 r. dostępne: www.cbois.gov.pl). Jednocześnie, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej nie można uznać za uprawdopadabniającą brak winy strony wskazaną we wniosku okoliczność braku wystarczającej znajomości języka polskiego, zwłaszcza mając na względzie wszystkie okoliczności sprawy niniejszej. W pierwszej kolejność wskazać należy, że skarżąca mimo, że urodziła się w 1991 r. w P., to zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji ludności Urzędu Miasta w M. P. od listopada 1992 r. jest zameldowana na pobyt stały na terenie kraju (k. 8-10 akt podatkowych przy sprawie sygn. akt I SA/Lu 856/13). Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika również jednoznacznie, że skarżąca samodzielnie prowadzi sprawy związane ze swoją egzystencją m.in. złożyła samodzielnie, wypełniony pismem ręcznym wniosek o prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego wraz z załącznikami (k. 118 i następne akt podatkowych), zawarła również umowę o budowę lokalu mieszkalnego ze Spółdzielnią Mieszkaniową w M. P. z dnia [...] (k. 44 akt podatkowych). Dodatkowo zwraca uwagę fakt, że w aktach sprawy znajduje się umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności z dnia [...] zawarta w formie aktu notarialnego, pomiędzy skarżącą działającą osobiście, a Spółdzielnią Mieszkaniową w M. P.. Odnosząc się do tego ostatniego dokumentu warto zauważyć, że stosownie do regulacji zawartych w ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz.U. z 2008 r. Nr 189 poz. 1158 ze zm.), notariusz w zakresie swoich uprawnień, działa jako osoba zaufania publicznego (...). Czynności notarialnych dokonuje się w języku polskim. Na żądanie strony notariusz może dokonać dodatkowo tej czynności w języku obcym, wykorzystując własną znajomość języka obcego wykazaną w sposób określony dla tłumaczy przysięgłych lub korzystając z pomocy tłumacza przysięgłego (art. 2 ustawy Prawo o notariacie). Jeżeli osoba biorąca udział w czynnościach nie zna języka polskiego i do czynności nie jest dołączony przekład na inny znany tej osobie język, notariusz powinien przetłumaczyć akt lub inny dokument osobiście albo przy pomocy tłumacza, o zaistnieniu takiej okoliczności notariusz czyni wzmiankę w sporządzanym dokumencie (por. art. 87 ustawy Prawo o notariacie). Mając zatem na względzie, że w ww. akcie notarialnym brak jakiejkolwiek wzmianki o nieznajomości czy trudnościach w posługiwaniu się przez skarżącą językiem polskim, należy przyjąć, że posługuje się ona językiem polskim na poziomie porównywalnym z innymi uczestnikami obrotu prawnego dokonującymi tego rodzaju czynności. Powyższe, świadczy o tym, że skarżąca przy dołożeniu należytej staranności samodzielnie lub przy pomocy innych osób była w stanie wykonać czynność, do której była wzywana, w zakreślonym terminie. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a.