I SA/Lu 859/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi S. W. i W. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. odrzuca skargę W. W. Zaskarżony postanowieniem Minister Finansów działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 , art. 239 i 216 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu zażalenia S. W. na własne postanowienie z dnia [...] o pozostawieniu wniosku S.W. bez rozpatrzenia – utrzymał w mocy to postanowienie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że w dniu 28 maja 2010r. wpłynął wniosek S. W. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczący podatku od spadków i darowizn. W związku z faktem, iż w ocenie organu wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej, na podstawie art. 169 w zw. z art. 14h tej ustawy wezwano stronę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to doręczone zostało stronie w dniu 20 lipca 2010r., a w dniu 22 lipca 2010r. wnioskodawca przesłał uzupełnienie do wniosku, którego analiza uprawniała do przyjęcia, iż nie wniosek nie został uzupełniony w żądanym zakresie. W związku z powyższym w dniu [...] Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Na to postanowienie S. W. i W. W. wnieśli zażalenie, podnosząc iż z otrzymanego wezwania nie odczytali, że należało podać więcej szczegółów stanu faktycznego. W zażaleniu wnioskodawca sprecyzował pytanie, zawarł swoje stanowisko w sprawie i wnosił o uwzględnienie tych wyjaśnień i rozpatrzenie wniosku z dnia 28 maja 2010r. Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia, podnosząc, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie zakończyło się wydaniem postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, bowiem w zakreślonym terminie wnioskodawca nie uzupełnił wniosku zgodnie z wezwaniem, lecz dopiero w złomnym zażaleniu. Wydanie niniejszego postanowienia nie powoduje utraty prawa do złożenia ponownego wniosku już w wersji prawidłowej. Na powyższe postanowienia S. W. i W. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podnosząc iż nie zgadzają się ze stanowiskiem, iż nie uzupełnili wniosku zgodnie z wezwaniem. Podkreślali, że podali, iż z wnioskiem występują w imieniu własnym, opisali czego dotyczy darowizna – kto darowiznę czyni i kto ma być obdarowanym, podali własną interpretację – że darowizna inwestycji na rzecz córki w opisanej we wniosku sytuacji spełnia wymóg ustawowy darowizny wolnej od podatku. Powołali się na stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w podobnej sprawie. Prosili o dokonanie oceny prawnej podanego stanu faktycznego przez Sąd. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wnosił o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Podnosił, iż obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego spoczywa na wnioskodawcy, bowiem stan faktyczny nie może być "dopowiadany" . Nie zgodził się też ze stanowiskiem skargi, iż w uzupełnieniu wniosku zawarte zostały: pytanie oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej. Wnioskodawca nie określił, czy darowizna już została zawarta, czy też będzie zawarta w przyszłości, nie dokonał uzupełnienia braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie jest trzecią instancją w postępowaniu administracyjnym i nie orzeka w sprawie merytorycznie, dokonując jedynie kontroli zaskarżonego doń aktu pod kątem jego zgodności z prawem, stąd żądanie "oceny prawnej" wniosku złożonego w sprawie interpretacji indywidualnej nie mogło zostać uwzględnione. Niezależnie jednak od zarzutów i wniosków skargi, którymi Sąd, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie jest związany, stwierdzić należało, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit b powołanej ustawy. Postępowanie w sprawie niniejszej toczyło się w trybie art. 14b § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, stosownie do którego Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z akt sprawy oraz z postanowienia organu z dnia 17 sierpnia 2010r. wynika, iż złożony przez skarżącego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał, w ocenie organu, wymogów określonych w art. 14b § 3, wobec czego na podstawie art. 14 g § 1 Ordynacji podatkowej pozostawiony został bez rozpatrzenia. Z treści postanowienia Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] wynika, iż podpisane ono zostało z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej przez Naczelnika Wydziału – M. K. Na postanowienie to m.in. skarżący – S. W. złożył zażalenie, które winno być rozpatrzone stosownie do przepisów rozdziału 14 i 16 Działu IV Ordynacji podatkowej. Stosownie bowiem do art. 14g § 3 tej ustawy, w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się odpowiednio. Z przepisu art. 219 umiejscowionego w rozdziale 14 Działu IV Ordynacji podatkowej wynika, iż do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Stosownie zaś do art. 14 h tej ustawy, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż zostało ono rozpatrzone ponownie z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie przez Naczelnika Wydziału – M. K. Uszło jednak uwadze organ podatkowego, iż stosownie do powołanego art. 14h, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio art. 130 Ordynacji podatkowej. W myśl zaś art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej, pracownik urzędu skarbowego, urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których: pkt 6/ brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132. W takiej sytuacji w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit b powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co dawało podstawę do orzeczenia jak w pkt I sentencji wyroku. Odnosząc się do skargi W. W. wskazać należy, iż wprawdzie złożyła ona zażalenie na postanowienie Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...], jednak organ nie podjął wobec niej żadnego rozstrzygnięcia w sprawie, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy prowadziło do orzeczenia jak w pkt II sentencji wyroku..