I SA/Lu 86/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.),, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Starszy inspektor Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi H.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 rok I. oddala skargę, II. przejmuje na rachunek Skarbu Państwa kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nie uiszczonego wpisu od skargi, od którego strona została zwolniona . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania H.W. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] odmawiającej - w wyniku wznowienia postępowania - uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] ustalającej mu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2005 r. w kwocie 7.601,00zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej, organ podatkowy pierwszej instancji po przeprowadzeniu na wniosek H.W. postępowania wznowieniowego objętego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmówił uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z dnia [...]lutego 2005 r. nr [...] ustalającej H.W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2005 r. w kwocie 7.601,00 zł. W uzasadnieniu decyzji opisał przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazał, że H.W. występując o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem tej decyzji, jako przesłankę wznowienia powołał art. 240 § 1 pkt. 5 ustawy Ordynacja podatkowa tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji dotychczasowej, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Ten nowy dowód stanowiło postanowienie Sądu Rejonowego z [...] marca 2005 r. (sygn. akt [...]) w sprawie o podział majątku między małżonkami W. w którym sąd orzekł, że w skład majątku wspólnego H. i A. małż. W. wchodzi między innymi nieruchomość położona przy ul. C. Nieruchomość ta stanowiła przedmiot opodatkowania w decyzji z dnia [...] lutego 2005 r., w której jako zobowiązany do uiszczenia podatku wskazany został tylko H.W.. Organ stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji i orzeczenia, że zobowiązanymi w tym wypadku są zarówno H.W. i jego żona A.W., ponieważ zobowiązanie podatkowe wobec A.W., stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, powstało dopiero od 1 stycznia 2006 r. na podstawie postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2005 r. ([...]), które uprawomocniło się 8 grudnia 2005 r. Organ dodał, że na podstawie tego postanowienia Starosta dokonał zmiany w ewidencji gruntów, wpisując jako współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości A. W. i H.W. (po ½ udziału) w dniu 17 stycznia 2006 o czym zawiadomił Burmistrza w dniu 21 stycznia 2006 r. Ponadto na tej samej podstawie, Sąd Rejonowy dokonał w dniu 9 grudnia 2005 r. dziale II księgi wieczystej (Nr [...]) urządzonej dla przedmiotowej nieruchomości zmiany polegającej na wpisaniu jako właścicieli nieruchomości w miejsce H.W., H.W. i A.W.. W odwołaniu od tej decyzji H.W. wniósł o jej uchylenie i orzeczenie, że podmiotem zobowiązanym do uiszczenia przedmiotowego podatku jest także jego żona, A.W. Odwołanie uzasadnił faktem, że dokumenty, na podstawie których określono mu podatek od nieruchomości, jako jedynemu właścicielowi posesji, okazały się być fałszywe. Poza tym, za uchyleniem decyzji zdaniem skarżącego przemawiają względy społeczne i ważny interes strony. Kolegium nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji stwierdziło, że w sprawie nie jest kwestionowane, że decyzja, w stosunku do której prowadzone było postępowanie wznowieniowe, jest decyzją ostateczną. Doręczono ją H.W. skutecznie w dniu 15 marca 2005 r., co potwierdza jego podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Na skutek nie złożenia w terminie 14 dni, licząc od dnia następnego po doręczeniu, odwołania od powyższej decyzji zyskała przymiot ostatecznej i korzystała z ochrony trwałości. Odstępstwem od zasady stabilności decyzji podatkowych jest instytucja wznowienia postępowania, której celem jest sprawdzenie, czy któraś z wad postępowania wymieniona wart. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, nie miała wpływu na treść wydanej decyzji ostatecznej, a więc służy ona stworzeniu prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia wówczas, gdy już po wydaniu decyzji ostatecznej ujawni się kwalifikowana wada postępowania. Postępowanie dowodowe ograniczone jest tylko do zbadania istnienia przesłanki wznowienia i jej wpływu na treść dotychczasowego rozstrzygnięcia sprawy. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). Przywołany przepis dopuszcza więc możliwość wznowienia postępowania w razie łącznego spełnienia trzech przesłanek: - nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, - nie były one znane organowi wcześniej, - wskazane okoliczności faktyczne i dowody istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. W tym wypadku tylko i wyłącznie na podstawie ujawnionych nowych dowodów możliwa jest zmiana decyzji ostatecznej. Z punktu widzenia przesłanek art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przez nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istotne dla sprawy należy rozumieć takie, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Są to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak też po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Te nowe okoliczności faktycznych lub nowe dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Wadliwa w takim wypadku jest decyzja wydana po wznowieniu postępowania, na podstawie okoliczności faktycznych lub dowodów, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej. Poza tym, nowa okoliczność lub nowy dowód nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję ostateczną. W niniejszym postępowaniu jako nowy dowód w sprawie powołane zostało postanowienie wstępne Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2005 r. (Ns [...]) wydane w toku postępowania o podział majątku wspólnego między małżonkami W., a dotyczące ustalenia, jakie przedmioty wchodzą w skład tego majątku. Sąd ustalił, że między innymi jest to nieruchomość położona w R.P. przy ul. C. oznaczona jako działki nr 1370/5 i 1370/6 o łącznej powierzchni 0,1593 ha, dla których w Sądzie Rejonowym prowadzona jest księga wieczysta nr. Drugim dowodem jest postanowienie Sądu Okręgowego z dnia [...] grudnia 2005 r. ([...]), wydane na skutek apelacji wniesionej przez H.W., od wymienionego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego, w którym Sąd Okręgowy odrzucił apelację w części dotyczącej nie zaliczenia do majątku wspólnego kwoty 80.000 zł, oddalił apelację w pozostałej części oraz udzielił H.W. zabezpieczenia, poprzez zobowiązanie A.W. do pokrywania w czasie trwania postępowania sądowego w niniejszej sprawie podatku od nieruchomości w połowie oraz należności za zużytą wodę, energię elektryczną i wykonane połączenia telefoniczne w związku z korzystaniem z nieruchomości położonej przy ulicy C.. Nie ulega wątpliwości, że oba orzeczenia sądu zapadły już po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2005 r., i stały się prawomocne dopiero w dniu 8 grudnia 2005 r. Nie stanowią więc dowodów istniejących w dniu wydania decyzji dotychczasowej i jako takie nie spełniają przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest zaniechanie badania sprawy pod kątem merytorycznego rozpoznania sprawy. W tym stanie rzeczy należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej na mocy art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na nieistnienie przesłanki art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji i podatkowej, tak jak orzekł organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, co do kwestii, że dowód w postaci prawomocnego orzeczenia Sądu nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan dotychczas istniejący, Kolegium zwraca uwagę, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa wart. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Dotyczy to także ujawnionych w tej ewidencji podmiotów władających konkretną nieruchomością. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. I właśnie ta kwestia z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego jest istotna w niniejszej sprawie. W oparciu o dane zawarte w tej ewidencji organ pierwszej instancji dokonał określenia w decyzji dotychczasowej podmiotu zobowiązanego w podatku od nieruchomości, którym był H.W. Zatem decyzja dotychczasowa pod kątem ustalenia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia podatku jest prawidłowa i jako taka korzysta z ochrony trwałości. Na powyższą decyzję H.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Decyzji tej zarzucił obrazę art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej a w szczególności punktu 1, 5 i 7 poprzez nie uznanie, iż w sprawie wystąpiły przesłanki tam określone oraz obrazę art. 253 § 1 i art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w sprawie. Jednocześnie wniósł o zmianę decyzji zgodnie z prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w sprawie I [...] z dnia [...].03.2005r. i prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego II Wydział Cywilny-Odwoławczy, sygn.akt. [...]z dnia [...].12.2005r. oraz o wydanie w miejsce dotychczasowej decyzji, nowej decyzji, zgodnie z którą do płacenia podatku od przedmiotowej nieruchomości będą zobowiązani A.W. i H.W.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył w dniu 1 lutego 2006 r. wniosek o uchylenie w trybie wznowienia postępowania, decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] ustalającej mu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r., w związku z faktem, że "na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2005 r., sygn. akt [...] został ujawniony nowy stan prawny jaki istniał przed wydaniem tej decyzji". W wyżej wymienionym postanowieniu, Sąd Rejonowy ustalił, że nieruchomość, której dotyczyła wyżej wymieniona decyzja o podatku od nieruchomości, stanowi współwłasność skarżącego i jego żony A.W. Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), w art. 240 – art. 246 i ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia nowego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji. Zgodnie z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Biorąc pod uwagę tak sformułowane przesłanki wznowienia postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, iż przyczyna wznowienia określona we wniosku skarżącego, odpowiada przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – dotyczącej ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Odnosząc się do kwestii oceny, czy w niniejszej sprawie wyżej określona przesłanka rzeczywiście występuje, należało zastanowić się, czy przedstawione przez skarżącego prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2005 r., z którego wynika, że nieruchomość położona w R.P. przy ul. C., z tytułu posiadania której skarżący został obciążony podatkiem od nieruchomości ustalonym w kwestionowanej decyzji, stanowi współwłasność obojga małżonków, jest nowym, istotnym dowodem lub ujawnia nową, istotną okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję. Pamiętać przy tym należy, że art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga kumulatywnego spełnienia powyższych przesłanek, tj: a) wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, b) mających walor istotnej wagi dla sprawy, 3) nie znanych organowi, który wydał decyzję i c) istniejących w dniu wydania decyzji. Nie budzi wątpliwości, że postanowienie sądu z dnia 21 marca 2005 r. nie mogło być znane organowi i nie istniało w dniu wydania przez ten organ decyzji z dnia 9 lutego 2005 r. Zatem w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka ujawnienia się nowego dowodu nieznanego organowi, który wydał decyzję, istniejącego w dniu wydania decyzji. Odnośnie nowych, istotnych okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przedstawiają one określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. na zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Ustalenie postanowieniem sądu cywilnego, wydanym w postępowaniu o podział majątku wspólnego małżonków, że nieruchomość określona w decyzji ustalającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z dnia 9 lutego 2005 r. stanowi współwłasność tych małżonków, niewątpliwie stanowi nową okoliczności, o której nie wiedział organ wydający decyzję. Jednakże nie była to okoliczność istotna, tj., mająca wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Jak słusznie bowiem podniósł organ podatkowy, organ ten wydaje decyzje ustalającą podatek od nieruchomości na podstawie danych o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, które zawarte są w ewidencjach gruntów i budynków prowadzonych na zasadach ustanowionych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (...) są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki. Jak wynika z akt sprawy, w czasie wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], ustalającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2005 r., w ewidencji gruntów i budynków właściwej dla nieruchomości skarżącego, figurował on jako jedyny właściciel tej posesji. Zmiana w tej ewidencji nastąpiła dopiero w dniu 17 stycznia 2006 r. i od tego dnia mogła wywierać skutki w zakresie wymiaru podatku. Dlatego też, organ nie mógłby wydać decyzji, w której określiłby stronę decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2005 r. inaczej, niż wskazywała na to wówczas ewidencja gruntów i budynków, nawet gdyby znał w tym czasie treść postanowienia, o którym mowa wyżej, czy też wiedział o okoliczności tam wskazanej. Niedopatrzeniem skarżącego było, że nie skorzystał z możliwości przewidzianej w § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie gruntów i budynków, i nie doprowadził do zmiany danych tam zawartych, odnośnie właścicieli posesji przy ul. C. W postępowaniu wznowieniowym organ bada, czy zaistniały przesłanki wznowienia, a jeżeli stwierdzi ich istnienie, przeprowadza postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 1 i § 2). Jako, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono istnienia przesłanki wskazanej przez skarżącego w jego wniosku o wznowienie postępowania, organ podatkowy słusznie zadecydował o odmowie uchylenia w tym trybie decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2005 r. [...] ustalającej mu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał ponadto za zasadne zarzutów H.W. zawartych w skardze, w których wskazał na obrazę art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a w szczególności punktu 1 i 7 poprzez nie uznanie, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki tam określone oraz na obrazę art. 253 § 1 i art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w sprawie. Art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, natomiast art. 240 § 1 pkt 7, stanowi, że takie postępowanie wznawia się, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania nie wynika, aby wskazywał on na powyższe podstawy wznowienia. Ponadto, aby wskazać na przesłankę wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, fałsz dowodu, na podstawie którego została wydana podważana decyzja, co do zasady, powinien być stwierdzony orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba, że upłynął okres czasu pozwalający na wszczęcie postępowania w tym przedmiocie bądź sfałszowanie dowodu jest oczywiste. Skarżący nie wskazał, który to dowód w sprawie zakończonej decyzją ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości był fałszywy, ani nie podał, na jakiej podstawie uznał, że tak jest. Kwestionowana decyzja nie została również wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Również zarzut niezastosowania w sprawie art. 253 § 1 i art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny, albowiem przepisy te nie dotyczą postępowania wznowieniowego, lecz określają inne tryby postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, zamieszczone w Rozdziale 19 Ordynacji podatkowej. Z tych też względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.