I SA/Lu 860/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2012 r. I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi J. K. wynagrodzenie w kwocie [...]zł (siedemdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt groszy) w tym VAT z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu sprawy z odwołania J. W., dalej: "podatnik", "strona", "skarżący", od decyzji Wójta [...] [...], dalej: "Wójt Gminy", "organ pierwszej instancji", z dnia [...] kwietnia 2013r., w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2012r. - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz sprawy wynika, że Wójt Gminy ww. decyzją ustalił skarżącemu wymiar podatku rolnego za 2012r. w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w miejscowości [...], działka nr [...] o powierzchni 0,33 ha, dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] [...] Powołując się na przepis art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 136, poz. 969 z późn. zm., dalej: "u.p.r."), w myśl którego, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, organ pierwszej instancji podkreślił, że podstawę wymiaru podatku rolnego stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z treści ewidencji gruntów i budynków wynika natomiast, iż przedmiotowa nieruchomość, tj. niezabudowana działka nr [...] o powierzchni 0,58 ha sklasyfikowana jest jako grunty orne. Stanowi ona własność [...]. Powołaną wyżej decyzją ustalono zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym w odniesieniu do części o powierzchni 0,33 ha, która znajduje się w posiadaniu samoistnym strony. Organ pierwszej instancji podał także, że wzywał podatnika do złożenia informacji co do posiadanych nieruchomości na terenie Gminy, będących podstawą do ustalenia wymiaru podatku na 2012r., ale ten do wezwania się nie zastosował. Podatnik niejednokrotnie wnioskował o wydzierżawienie posiadanej części działki, ale –ze względu na niezgłaszanie się przez niego na wyznaczane terminy zawarcia umowy- do zawarcia umowy dzierżawy nie doszło. Na podstawie oględzin działki nr [...] przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2011r. ustalono, że jedną część działki (w czasie oględzin porośnięta była trawą) użytkuje podatnik, który stwierdził, że grunt utrzymuje w "dobrej kulturze" poprzez koszenie trawy, zaś drugą, na podstawie umowy dzierżawy - R. W. (w czasie oględzin zasiany był jęczmień). Podatnik do protokołu z oględzin wniósł uwagi twierdząc, że klasa gruntu jest niższa niż wskazana w ewidencji gruntów, tj. RIVa oraz, że grunt użytkuje od ponad 40 lat. Z kolei z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] lipca 2012r. wynika, że jest zainteresowany jej kupnem, albo wydzierżawieniem na dowolną liczbę lat. Organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nigdy nie kwestionował i nadal twierdzi, że jest w posiadaniu 0,33 ha z działki nr [...]. Ustalił nadto, że jest on zarejestrowany w ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz występuje o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, deklarując między innymi sporną działkę nr [...] o powierzchni 0,33 ha. Wymierzając podatek za tę część działki oparto się na danych z ewidencji gruntów, danych i oświadczeniach składanych przez użytkowników oraz zastosowano stawkę dla gruntów gospodarstwa rolnego, zaś podstawę opodatkowania ustalono na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. W odwołaniu od tej decyzji, podatnik wnosił o jej uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz jej przeniesienie do innego Kolegium, zarzucając, że te same osoby kolejny raz rozpatrują tę samą sprawę. Podkreślił, że już wielokrotnie występował o wydzierżawienie działki nr [...] w części lub w całości, ale organ podatkowy ma problem z przesłaniem umowy dzierżawy. Zarzucił, że nie dokonano pomiaru działki, ani jej nie rozgraniczono. Oparto się natomiast na wątpliwych zeznaniach sąsiada. Podniósł także, że powierzchnie zgłaszane do dopłat nie są równoznaczne z powierzchniami, za które należy pobierać podatek. Wskazał dalej, iż na działce stał drewniany budynek, a z części działki sprzedany został piach, przez co została ona zdegradowana. Po drugiej stronie budynku, ziemię wydzierżawiono sąsiadowi (mierzono krokami, na "oko"), natomiast pozostałą część, tj. około 33 arów, wydzierżawiono jego matce, mimo, że posiadała akt własności. Zgłaszając w 2006r. działkę nr [...] do dopłat podatnik dokonał jej pomiaru taśmą mierniczą, ale uznał, że pomiar ten jest również mało dokładny. Podał powierzchnię 33 arów, bo nie chciał - jak to określił - ujmować części ziemi sąsiada. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w rozpoznaniu tych zarzutów podkreśliło na wstępie, że zgodnie z ustalonym stanem faktycznym działka nr [...] o powierzchni 0,58 ha oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem "R IVa", co oznacza, że podlega ona opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podczas przeprowadzonego postępowania podatkowego, na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że ww. działka stanowi własność [...], a jej część o powierzchni 0,33 ha znajduje się w posiadaniu podatnika. Pozostała część o powierzchni 0,25 ha na podstawie umowy dzierżawy znajduje się w posiadaniu R. W.. Organ odwoławczy podał dalej, że zgodnie z art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, dodając, iż o tym, czy dany grunt jest użytkiem rolnym i podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym decyduje treść ewidencji gruntów, zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm., dalej: "u.p.g."). Kolegium stwierdziło również, że organ podatkowy w zakresie informacji zawartych w ewidencji jest nimi związany, argumentując, że skoro stosownie do danych wynikających z ewidencji, działka gruntu nr [...] o pow. 0,58 ha składa się z użytków rolnych oznaczonych symbolem "R-IVa", to oznacza to, że taki grunt podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Powołując się z kolei na art. 3 ust. 2 u.p.r., podało, że skarżący ma obowiązek podatkowy w podatku rolnym, albowiem jest posiadaczem samoistnym gruntu o powierzchni 0,33 ha, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. protokołu oględzin z dnia [...] czerwca 2011r. oraz z protokołu oględzin i notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] lipca 2012r. (na okoliczność przeprowadzonej z nim rozmowy). Na prawidłowość powyższych ustaleń wskazują także: oświadczenie R. W. - dzierżawcy pozostałej części działki nr [...] (umowa dzierżawy zawarta od dnia [...] listopada 2010r. na okres trzech lat), jego informacja w sprawie podatku rolnego i danych o nieruchomościach rolnych, wreszcie pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Oddziału Regionalnego. Wobec tych dowodów, organ odwoławczy stwierdził również, że jeżeli działka nr [...], zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze gruntów stanowi obszar 0,58 ha, a R. W. użytkuje z tej działki [...],25 ha, to nie jest możliwe, aby J. W. użytkował więcej niż 0,33 ha. Zaznaczył nadto, że na prośbę podatnika, Urząd Gminy w [...] kilkakrotnie wychodził z propozycją wydzierżawienia części działki, jednak do zawarcia umowy nie doszło ponieważ podatnik nie stawiał się na wyznaczone terminy zawarcia umowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że podatnik nie kwestionował faktu posiadania części działki nr [...]. Składając odwołania od kolejnych decyzji wymierzających podatek rolny za poszczególne lata, formułował w zasadzie zarzuty, które nie miały bezpośredniego związku ze sprawą i nie miały wpływu na wymiar podatku, zaś w całym toku postępowania przyjmował on postawę bierną, nie stosował się do wezwań, w zasadzie nie uczestniczył w oględzinach, jak również nie stawiał się na wezwania, doprowadzając do przewlekłości postępowania. Mając na względzie powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że podatnik jako posiadacz samoistny części działki nr [...] o powierzchni 0,33 ha zobowiązany jest do regulowania podatku rolnego, dodając, że dla wymierzenia kwoty podatku, podstawa opodatkowania ustalona została zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r., a stawka podatkowa – prawidłowo w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. od gruntów gospodarstw rolnych, z uwagi na to, że podatnik jest również współwłaścicielem gospodarstwa rolnego. Od tej decyzji podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W jej uzasadnieniu argumentował, że: - "nie dopełniono niektórych czynności, typu: pomiar, rozgraniczenie, wydzierżawienie"; - "powierzchnia do dopłat bezpośrednich rożni się znacząco z powierzchnią płaconego podatku"; - "w dniu [...] kwietnia 2009r., w którym odbyły się oględziny działki należało dokonać rozgraniczenia działki nr [...] na niego i sąsiada – R. W."; - "nie mógł użytkować 0,33 ha"; - "w dniu [...] lipca 2012r. odbyły się ponowne oględziny i również nie dokonano rozgraniczenia"; - "nie wiadomo, jaką powierzchnię działki nr [...] utrzymuje w dobrej kulturze rolnej"; - "organy wykazują stronniczość"; - "wielokrotnie się zwracał o przeniesienie jego sprawy do innego miasta". W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoją dotychczasową argumentację. Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu [...] marca 2014r. skarżący oświadczył, że "kwota ulgi inwestycyjnej nie została wyczerpana" oraz, że "nie wie, dlaczego ulga była wcześniej uwzględniana, a w późniejszych decyzjach już nie", zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pomimo doręczenia mu odpisu pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2014r., nie zajęło stanowiska w przedmiocie ulgi inwestycyjnej ewentualnie należnej skarżącemu. Wyrokiem z dnia [...] marca 2014r., sygn. akt I SA/Lu [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia Sąd powołał art. 145 § 1 lit. c) ustawy z dnia [...] sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a." W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Za zasadny uznano bowiem zarzut niewyjaśnienia kwestii ulgi inwestycyjnej wskazując na art. 13 u.p.r. regulujący zasady przyznawania i rozliczania ulgi inwestycyjnej, która ma bezpośredni wpływ na wymiar podatku rolnego, ponieważ powinna ona zmniejszać jego wysokość. W ocenie sądu organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję całkowicie pominął kwestię ulgi inwestycyjnej. Brak stosownego materiału dowodowego, wyjaśnień, ewentualnie wyliczeń, nie pozwala zaś na ocenę, że we wskazanym zakresie zaskarżona decyzja wydana została bez mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania - art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a w każdym razie decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 210 §4 Ordynacji podatkowej uniemożliwiającym taką ocenę, a więc mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Od powyższego wyroku WSA w Lublinie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 u.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie ma w sprawie zastosowania i naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegające na nie wzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy i błędne uznanie, że organ odwoławczy wydał decyzję z naruszeniem przepisu art. 120, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a także art. 134 §1 P.p.s.a. przez wydanie rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice sprawy poprzez uczynienie przedmiotem postępowania kwestię rozliczenia ulgi inwestycyjnej będącej odrębną sprawą administracyjną. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i dotychczasową argumentację. Wyrokiem z dnia [...] września 2016r., sygn. akt II FSK [...], Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Jako dowód w sprawie dopuszczona zastała przez Naczelny Sąd Administracyjny, decyzja Wójta [...] [...] z dnia [...] lutego 2013r. o nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego za 2012r. dla ustalenia, że kwota przyznanej skarżącemu ulgi inwestycyjnej była stosowana wobec niego i została w całości przez skarżącego wykorzystana poprzez jej rozliczenie w sprawach z zakresu łącznego zobowiązania podatkowego. Dowód z decyzji, o której mowa przeprowadzony został na rozprawie w dniu [...] września 2016r. Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, iż ulga inwestycyjna przysługująca podatnikowi była uwzględniana w kolejnych latach podatkowych decyzjami ostatecznymi: z dnia [...] lipca 2007r. w kwocie [...]zł, z dnia [...] sierpnia 2007r. w kwocie [...]zł, a także w kwotach po [...] zł w decyzjach z dnia: [...] lutego 2008r., [...] października 2009r., [...] lutego 2010r. oraz z [...] lutego 2011r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że sąd pierwszej instancji wyszedł poza granice sprawy włączając w przedmiot rozstrzygnięcia kwestię rozliczenia ulgi inwestycyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kwestia ulgi inwestycyjnej jest inna sprawą niż ta w której wniesiono skargę jednocześnie podkreślając, że organ odwoławczy mógł zaniechać odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii ulgi inwestycyjnej i czynienia w tym zakresie dodatkowych ustaleń, jeżeli z innej decyzji administracyjnej wynika, że ulga ta została już przez skarżącego wykorzystana w poprzednich latach podatkowych w całości, o ile decyzje wymiarowe uwzględniające ulgę zyskały walor ostateczności. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę odniesienie się do zebranego materiału dowodowego, w szczególności w odniesieniu do kwestii uzyskania przez decyzję z dnia [...] lutego 2013r. waloru ostateczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego, które by miało wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania podatnika, utrzymało w mocy decyzję Wójta [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. w sprawie wymiaru podatku rolnego na 2012r. w kwocie [...]zł. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów, działka nr [...] stanowi obszar 0,58 ha i oznaczona jest symbolem "R IVa". Grunty tej działki są własnością [...], a użytkowane są przez dwie osoby fizyczne, tj. podatnika oraz R. W., z których każda posiada na wyłączność "swoją" część. Na marginesie jedynie można odnotować, iż począwszy od końca lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku stan prawny i oznaczenie działek w miejscowości [...], w tym gruntów objętych obecnie działką ujętą w ewidencji gruntów i budynków pod nr [...], zmieniało się (k. 1-4 akt administracyjnych). Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika ponadto, że skarżący w 2012r. użytkował grunty o pow. 0,33 ha, a R. W., na podstawie umowy dzierżawy, grunty o pow. 0,25 ha (umowę dzierżawy zawarto na trzy lata, począwszy od [...] listopada 2010r.). Skarżący, po odczytaniu mu protokołu oględzin działki z dnia [...] czerwca 2011r. dokonanych w obecności skarżącego oraz Wójta Gminy przez pracowników Urzędu Gminy, z którego wynikało, iż w jego posiadaniu znajduje się 0,33 ha w tym zakresie nie wniósł uwag. Odmówił natomiast jego podpisania ze względu na to, że "słabo widzi". Z przesłuchania R. W., użytkującego pozostałą część działki nr [...], w charakterze strony w dniu [...] lipca 2011r. wynika z kolei, iż przesłuchiwany z przedmiotowej działki użytkuje 0,25 ha, a pozostałą część działki zajmuje skarżący. Okoliczność tę potwierdził podatnik w dniu [...] lipca 2012r., kiedy dokonywano oględzin działki, stwierdzając, że "utrzymuje działkę w dobrej kulturze rolnej" oraz, że "obecnie użytkuje 0,33 ha i nadal zamierza je użytkować", co wynika z notatki służbowej z tej daty (k. 56 akt podatkowych). Z kolei z pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Oddziału Regionalnego z dnia [...] stycznia 2013r. (k-83 akt podatkowych) w sposób niewątpliwy wynika, iż skarżący "w latach 2006-2012 wnioskując o przyznanie płatności bezpośrednich deklarował działkę nr [...] o powierzchni 0,33 ha". Okoliczności tej skarżący nie zaprzeczył. Przeciwnie, w piśmie z dnia [...] maja 2013r., stanowiącym odwołanie od pięciu decyzji Wójta [...] dotyczących opodatkowania przedmiotowej działki w latach 2007-2012, skarżący wyjaśnił, że zgłaszając do dopłat część działki dokonał pomiaru powierzchni taśmą mierniczą. Pomiar nie był dokładny, wyszło bowiem skarżącemu, ze użytkuje z działki [...] 35 arów. Zgłosił jednak mniej, tj. 33 ary, czyli tyle ile wcześniej przyjmowano "na oko". Jednocześnie w piśmie skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] marca 2015r., powołując się na umowę dzierżawy z dnia [...] lutego 1994r., zawartą między Zarządem Gminy [...] działającym w imieniu Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w [...] a N. W., matką podatnika, podatnik twierdzi, iż z działki nr [...] posiadać może tylko 0,30 ha bo tyle dzierżawiła jego matka. Natomiast powołując się na swoje pismo z [...] lutego 2015r. z pieczęcią i podpisem sołtysa podatnik podniósł, iż przedmiotowa działka miała trzech użytkowników. Na działce tej stał bowiem dom, w którym mieszkał były właściciel, a potem inna starsza osoba i rosło parę drzew. Obecnie pozostałości po domu i korzenie drzew są usuwane. W ocenie Sądu kwestionowanie przez skarżącego powierzchni części posiadanej działki nr [...], to jest 0,33 ha, w 2012r. w świetle przedstawionych wyżej ustaleń nie ma uzasadnienia. Umowa dzierżawy, której stroną była matka podatnika dotyczy okresu sprzed niemal dwudziestu lat. Natomiast z umowy dzierżawy zawartej między Gminą a R. W. w 2010r. wynika, iż z działki nr [...] dzierżawi on 0,25 ha. Pozostała część działki wynosi zatem 0,33 ha. Z oględzin dokonywanych w czerwcu 2011r. oraz lipcu 2012r. nie wynika, aby na przedmiotowej działce znajdowały się drzewa i dom lub jego pozostałości, wcześniej zajmowane przez innego użytkującego. Na zadrzewienie części działki, pozostałości po domu oraz istnienie trzeciego podmiotu zajmującego część działki [...] nie wskazuje również sam podatnik, wypowiadający się po dokonaniu oględzin w 2011 i 2012r., ani przesłuchiwany w dniu [...] lipca 2011r. R. W. zajmujący, obok skarżącego, część przedmiotowej działki. Podatnik podnosił wówczas jedynie to, że na części działki występuje obniżenie terenu będące pozostałością po wydobywanym w przeszłości piachu, co ogranicza rolniczą przydatność gruntu. Z tego względu twierdzenia o użytkowaniu części działki przez inny jeszcze, trzeci podmiot, w odniesieniu do roku 2012 nie zasługują na uwzględnienie. Nie ma też uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że w niniejszej sprawie aby dopuszczalne było opodatkowanie winno dojść do rozgraniczenia, czy wydzierżawienia spornego gruntu. Na potrzeby podatku rolnego, powierzchnię gruntu można ustalać każdym dowodem. Stąd też czynienie zarzutu, że organy podatkowe powołały się również na okoliczność otrzymywania przez skarżącego dopłat unijnych do gruntu 0,33 ha na składane przez niego wnioski w tym przedmiocie jest całkowicie chybione. Brak jest również podstaw do kwestionowania w postępowaniu podatkowym zapisów w ewidencji gruntów, w której sporny grunt oznaczono jako: "R IVa". Zapisy te dla organów podatkowych miały charakter wiążący, co wynika z treści art. 21 ust. 1 p.g.k. Z powołanego przepisu wynika bowiem, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem, wobec oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków gruntów działki nr [...] jako "R IVa", zgodnie z art. 1 u.p.r. podlegała ona opodatkowaniu podatkiem rolnym. Skarżący zaś, co do posiadanych gruntów 0,33 ha był, na podstawie art. 3 ust. 2 tej ustawy, podatnikiem podatku rolnego od wskazanych gruntów, jako ich posiadacz samoistny. Zaznaczyć przy tym należy, iż skoro treść ewidencji gruntów i budynków ma dla organów podatkowych wiążący charakter, ani Wójt, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogły uwzględnić twierdzeń podatnika kwestionujących rodzaj i klasę gruntów. Jako nieuzasadniony należało również ocenić, zarzut dotyczący niewyjaśnienia kwestii ulgi inwestycyjnej, wynikającej z treści art.13 u.p.r. Wprawdzie ulga inwestycyjna polega na pomniejszeniu podatku rolnego o część wydatków poniesionych przez podatnika na określone cele, wpływa zatem na kwotę podatku rolnego przypadającego do zapłaty. Zgodnie zaś z treścią art. 13d u.p.r. ulga inwestycyjna stosowana jest na podstawie decyzji wydanej na wniosek podatnika. Jednakże ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że w dniu wydania skarżonej decyzji, tj. [...] lipca 2013r., kwestia ulgi inwestycyjnej była bez wątpienia rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wójta [...] [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. Jak ustalił Naczelny Sąd Administracyjny- w wyroku w sprawie sygn. akt II FSK [...], po przeprowadzeniu na rozprawie dowodu z dokumentu – wskazanej decyzji z dnia [...] lutego 2013r., kwota przyznanej skarżącemu ulgi inwestycyjnej została w całości rozliczona w sprawach z zakresu łącznego zobowiązania podatkowego. Ulga ta była uwzględniana w ostatecznych decyzjach dotyczących łącznego zobowiązania pieniężnego z [...] lipca 2007r. w kwocie [...]zł, z [...] sierpnia 2007r. w kwocie [...]zł, a także w decyzjach z [...] lutego 2008r., [...] października 2009r., [...] lutego 2010 r. i [...] lutego 2011r. w kwotach po [...] zł. W decyzji z [...] lutego 2013r. rozliczono zaś ostatnią przysługującą skarżącemu kwotę, tj. [...] zł. Z kolei w wyroku z dnia [...] września 2016r., sygn. akt [...], uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] marca 2014r., sygn. akt I SA [...], którym to wyrokiem sąd pierwszej instancji uchylił decyzję w przedmiocie podatku rolnego za 2012r., NSA wskazał, iż organ odwoławczy mógł zaniechać odniesienia się do kwestii ulgi inwestycyjnej, jeżeli z innej decyzji administracyjnej wynika, iż ulga została już przez skarżącego wykorzystana w poprzednich latach w całości, o ile decyzje wymiarowe uwzględniające ulgę uzyskały walor ostateczności. Na okoliczność ostateczności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu [...] lutego 2017r. przeprowadził dowód ze skargi i odpowiedzi na skargę w sprawie o sygn. akt I SA/Lu [...] z dnia [...] grudnia 2013r. Wynika z nich, iż zarówno w dniu wydania decyzji w sprawie podatku rolnego za 2012r. przez Wójta [...], tj. [...] kwietnia 2013r., jak i dniu wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymującej w mocy powyższą decyzję dotyczącą podatku rolnego za 2012r., tj. [...] lipca 2013r., decyzja dotycząca zobowiązania pieniężnego z dnia [...] lutego 2013r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r., rozliczająca pozostałą kwotę ulgi inwestycyjnej posiadała walor ostateczności w rozumieniu art. 128 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Decyzja z dnia [...] lutego 2013r. na podstawie której ustalono J. W. i G. W. - Ż. solidarnie łączne zobowiązanie pieniężne na 2012r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnik zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który uchylił ją prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2013r. Organy podatkowe nie mogły zatem pominąć treści rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony tzn,, że ulga inwestycyjna została już wyczerpana, wobec czego stan taki organy podatkowe obowiązane były uwzględnić także w innych postępowaniach, i kończących te postępowania rozstrzygnięciach, przez cały okres pozostawania decyzji z dnia [...] lutego 2013r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. w obrocie prawnym. Treść decyzji z dnia [...] lutego 2013r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. była skarżącemu znana. Wobec tego jego twierdzenia w tym zakresie, w szczególności podniesione na rozprawie w dniu [...] marca 2014r., że "kwota ulgi inwestycyjnej nie została wyczerpana" oraz, że "nie wie, dlaczego ulga była wcześniej uwzględniana, a w późniejszych decyzjach już nie", czy w piśmie z dnia [...] lutego 2014r., należy uznać za nieuzasadnione. Wskazać przy tym należy, że skarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami i zasadami postępowania podatkowego takimi jak: zasada legalności działania organów podatkowych (art. 120 Ordynacji podatkowej) – decyzja znajduje bowiem oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) – organy podatkowe zebrały bowiem i rozpatrzyły materiał dowodowy tak, że ustaliły stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością czy zasadą trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 Ordynacji podatkowej) – oznaczającej związanie treścią decyzji organu podatkowego, który wydał decyzję. Związanie, o którym mowa wynika z treści art. 212 Ordynacji podatkowej. W tych okolicznościach, nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach pomocy prawnej świadczonej z urzędu sąd orzekł zgodnie z art. 250 P.p.s.a., w zw. z §19 ust. 1-2 i § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461 ze zm.) w zw. z §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801).