I SA/Lu 861/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia postanawia odrzucić skargę. A. M. (skarżąca) złożyła skargę, w której domagała się, aby Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (organ) zawiesił wszystkie postępowania kontrolne, prowadzone w stosunku do jej męża J. M. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o jego ubezwłasnowolnienie. Zarzuciła naruszenie: - art. 133 § 1, art. 124, art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749 ze zm. – o.p.) poprzez błędne uznanie, że nie jest stroną postępowania, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może być wnioskiem w sprawie; - art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 124, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy, brak rzetelnej oceny materiału dowodowego; - art. 201 § 1 pkt 2 o.p. poprzez bezpodstawną odmowę zawieszenia wszelkich postępowań prowadzonych przeciwko jej mężowi J. M. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. - p.p.s.a.). Zasadniczo argumentował, że skarżąca nie była stroną postępowań kontrolnych prowadzonych wobec jej męża. Nie była też jego pełnomocnikiem. Z akt przedstawionych sądowi wynika, że w dniu 3 czerwca 2015 r. wpłynęło do organu pismo skarżącej, nazwane wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a w nim zawarła wniosek o zawieszenie wszelkich postępowań i czynności prowadzonych przeciwko jej mężowi J. M. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o jego ubezwłasnowolnienie. Wyjaśniła, że aktualnie przed Sądem Okręgowym toczy się postępowanie o ubezwłasnowolnienie jej męża, sprawa ma sygn. [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek skarżącej organ - w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. - w pierwszej kolejności stwierdził, że skarżąca nie jest uprawniona do składania wniosków w sprawie, gdyż nie jest stroną postępowania kontrolnego. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek zawieszenia postępowania kontrolnego określonych w art. 201 § 1 o.p., przy czym zaznaczył, że udziela takiego wyjaśnienia jedynie informacyjnie. W tych okolicznościach, zdaniem sądu, należy zważyć, co następuje: Pismo skarżącej z dnia 25 maja 2015 r., nazwane wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu 3 czerwca 2015 r, w istocie stanowiło wniosek o zawieszenie postępowań kontrolnych prowadzonych w stosunku do jej męża J. M. Z kolei pismo organu z dnia 2 lipca 2015 r., które było odpowiedzią na powyższy wniosek skarżącej, zawierało rozstrzygnięcie organu, mocą którego pozostawił on bez rozpatrzenia wniosek skarżącej o zawieszenie postępowań kontrolnych prowadzonych wobec jej męża, z tego powodu, że pochodzi on od osoby nieuprawnionej. Wobec tego omawiane pismo organu z dnia 2 lipca 2015 r. stanowi w istocie postanowienie, o jakim mowa w art 169 § 4 w powiązaniu z art. 217 § 1 i § 2 o.p. Trzeba więc zauważyć, ze stosownie do art. 169 § 4 o.p. na postanowienie o pozostawieniu podania (wniosku) bez rozpatrzenia przysługuje zażalenie. Tymczasem skarżąca nie została pouczona przez organ o takim prawie i w rezultacie nie składała zażalenia. Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 2 w związku z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skarżąca była uprawniona złożyć skargę wyłącznie po uprzednim złożeniu zażalenia na postanowienie organu, a więc skarga mogła zostać wniesiona jedynie na postanowienie organu drugiej instancji, wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu. Natomiast skarga złożona do sądu zamiast zażalenia na postanowienie organu jest niedopuszczalna. Wobec tego skarga złożona na postanowienie organu bez uprzedniego złożenia zażalenia na to postanowienie, jest przedwczesna i należy ją ocenić jako niedopuszczalną w rozumieniu przesłanki jej odrzucenia, o której mówi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z omówionych wyżej powodów skargę należało odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zaznaczyć jednak trzeba, że poza granicami tej sprawy pozostaje kwestia na ile zasadnie, skutecznie skarżąca może złożyć zażalenie na postanowienie organu z dnia [...] z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej.