I SA/Lu 868/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odmówić zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 868/14 odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 868/14 odmówił przyznania R. O. (dalej jako skarżący) prawa pomocy w żądanym zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Od rozstrzygnięcia tego skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2139/14. Wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100,00 zł, skarżący wymagany wpis uiścił, a następnie ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Rozstrzygając ten wniosek, Sąd postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r. odmówił zmiany ww. postanowienia z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 868/14 wskazując, że sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego nie uległa jakiejkolwiek zmianie. Również na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 525/15. W dniu 25 listopada 2015 r. skarżący po raz trzeci wniósł o przyznanie prawa pomocy domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. W zakresie tego wniosku Sąd wydał w dniu 14 stycznia 2016 r. postanowienie którym ponownie odmówił zmiany ww. postanowienia z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 868/14 wskazując, że sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego nie uległa jakiejkolwiek zmianie. Następnie skarżący wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł na postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2016 r. odrzucające wniesioną przez stronę skargę kasacyjną kolejny raz (czwarty) wniósł o przyznanie prawa pomocy domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. Rozpoznając wniosek referendarz sądowy zważył, co następuje: Jak wynika z akt sprawy skarżący wielokrotnie korzystał z możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z 27 listopada 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Skorzystała również z możliwości zmiany tego postanowienia. Następnie prawomocnymi postanowieniami tutejszego Sądu z 7 maja 2015 r. i 14 stycznia 2016 r. odmówiono dokonania zmiany tego postanowienia. Obecny wniosek jest już czwartym wnioskiem dotyczącym przyznania skarżącemu prawa pomocy. Oznacza to tyle, że wniosek ten (tak jak i dwa poprzednie) należy w istocie uznać za kolejny wniosek o zmianę postanowienia tutejszego Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W tych okolicznościach istotna jest dla rozstrzygnięcia norma zawarta w art. 165 p.p.s.a., która stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Warunkiem przyznania prawa pomocy w określonej sprawie jest więc wyczerpujące udokumentowanie stanu majątkowego wnioskodawcy, wskazującego na zasadność uwzględnienia wniosku o prawo pomocy. To samo odnosi się – tym bardziej – do ponownego oraz kolejnego wniosku o prawo pomocy. Prawomocne orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zmienione, na co wskazuje treść art. 165 p.p.s.a. Musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy – stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych. Kwestie te muszą być udokumentowane w tak samo rzetelnym stopniu, jak w pierwotnym wniosku o prawo pomocy. Odnosząc powyższe uregulowania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w żaden sposób, aby znajdował się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Po pierwsze podnieść należy, że treść złożonego obecnie wniosku jest w istocie tożsama z uprzednio składanymi. Co najistotniejsze, nie uległy obniżeniu dochody skarżącego. Również jego sytuacja bytowa nie uległą jakiejkolwiek zmianie. Wręcz przeciwnie, wynagrodzenie za prace skarżącego uległo nieznacznemu zwiększeniu. Zatrudnił on również zawodowego pełnomocnika do reprezentowania go w niniejszym postepowaniu. Okoliczność ta sama w sobie przeczy bowiem dopuszczalności uznania, że skarżący nie jest w stanie ponieść opłat sądowych, które obecnie ograniczają się do wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł, gdyż albo już na ustanowienie radcy prawnego wygospodarował pewne środki finansowe, albo też oceniając swoje możliwości finansowe liczył się z taką potrzebą w przyszłości. Nadto należy dodać, że skarżący w dniu 19 lutego 2015 r. uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł, a w dniu 1 października 2015 r. opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku również w kwocie 100 zł. Wszystko powyższe jednoznacznie skutkuje uznaniem, że skarżący mimo deklarowanych przez siebie niewielkich dochodów, jest w stanie znaleźć źródło poniesienia wydatków związanych z postępowaniem przed sądem. W konsekwencji brak jest zdaniem referendarza sądowego podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do zmiany okoliczności w rozumieniu art. 165 p.p.s.a. uzasadniających przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie (w związku z treścią art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przy uwzględnieniu art. 165 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.