I SA/Lu 884/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. j. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r. - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A. sp. j. (dalej jako: Spółka lub skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku powołano się na trudną sytuację finansową skarżącej, której majątek w znacznym stopniu został zabezpieczony w toku postępowania przed organami podatkowymi, utrudniając lub nawet uniemożliwiając prowadzenie działalności gospodarczej. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje utratę środków trwałych przez Spółkę i będzie wiązało się z nieodwracalnymi skutkami, całkowicie uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. W. zobowiązania w podatku od towarów i usług przekracza obecne możliwości finansowe Spółki, a zatem bez względu na dalsze losy skargi, jakiekolwiek działania podjęte w celu przymusowego wyegzekwowania należności będą musiały być skierowane do środków trwałych i kapitału obrotowego, niezbędnych do prowadzenia działalności na rynku transportowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., II FZ 542/15, LEX). Analizując przedstawione we wniosku skarżącej Spółki argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Nałożony na skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są z pewnością odwracalne. Niewątpliwie jednak, w szczególnych okolicznościach, zapłata kwoty pieniężnej, może rodzić niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci podważenia finansowych i majątkowych podstaw bytu przedsiębiorcy. Uzasadnienie wniosku skarżącej jest nader ogólnikowe, skarżąca nie przedstawia żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową i majątkową. Bez przedłożenia przez skarżącą tego rodzaju dokumentów Sąd nie jest w stanie ocenić, czy ewentualna zapłata kwoty [...]zł wynikającej z zaskarżonej decyzji jest w stanie zagrozić sytuacji finansowej Spółki. Spółka podnosi argument, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług przekracza jej obecne możliwości finansowe, jednakże twierdzenie to, wobec braku dokumentów obrazujących sytuację finansową skarżącej pozostaje gołosłowne i niemożliwe do weryfikacji przez Sąd. Należy w tym miejscu zauważyć, że w przekazanych do sądu aktach administracyjnych sprawy znajdują informacje o zajęciu zabezpieczającym dwóch ciągników samochodowych oraz dwóch naczep stanowiących własność Spółki. Zajęcie zabezpieczające nie pozbawia jednak możliwości korzystania z ruchomości, a jedynie wyłącza rozporządzanie tym składnikiem majątkowym (art. 166a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, ze zm.). Tym samym fakt zajęcia nie ma charakteru przesłanki mogącej powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Konkludując: w badanej sprawie nie można uznać, aby skarżąca wykazała, że zachodzą szczególne okoliczności, które sprawiają, że zapłata kwoty pieniężnej, rzeczywiście rodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.