I SA/Lu 889/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka - Szpringer po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. A. M. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zapłata kwot podatku za lata 2014 – 2017, wynikających m. in. z zaskarżonej decyzji, wynoszących łącznie ponad 100.000 zł wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: "ppsa") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego wskazania żądania, lecz musi precyzyjnie wskazać na zagrożenie płynące z wykonania objętego wnioskiem aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877). W szczególności "rzeczowego" uzasadnienia wniosku nie może stanowić przekonanie strony skarżącej o poniesieniu znacznej szkody w wyniku realizacji zobowiązań podatkowych wynikających z ostatecznych decyzji. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach ppsa. Nie można również uznać za okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, samej w sobie, wysokości zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, bez jego odniesienia do aktualnej sytuacji finansowej skarżącego. W niniejszej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł jedynie, że zapłata kwot podatku za lata 2014 – 2017, wynikających m. in. z zaskarżonej decyzji, wynoszących łącznie ponad 100.000 zł wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając na uwadze wskazane uzasadnienie uznać należało, iż skarżący nie uzasadnił należycie swojego wniosku, nie wskazał bowiem na swoją aktualną sytuację finansową i nie odniósł jej do wysokości zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. Uzasadnienia wniosku nie można dopatrywać jedynie w przekonaniu skarżącego o poniesieniu szkody w wyniku realizacji zobowiązań podatkowych. Ocena taka skutkuje koniecznością uznania, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga również, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Powyższe stwierdzenie obliguje sąd do wydania postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji stosowanie do treści art. 61 § 3 i § 5 ppsa.