I SA/Lu 9/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (spr.), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec,, NSA Ewa Gdulewicz, Protokolant st. insp. sąd. Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K., M. K. i A. T. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie Jak wynika z akt sprawy, dnia 28 maja 2003 roku L. K. nadał w Urzędzie Pocztowym C. 3 przesyłkę zaadresowaną do Izby Skarbowej. Otrzymanie tej przesyłki zaewidencjonowane zostało w księdze korespondencji adresata w dniu 2 czerwca 2003 roku, poz.1102. Ponieważ okazało się, że przedmiotowa przesyłka zawiera skargę skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, w dniu 3 czerwca 2003 roku Izba Skarbowa przesłała tę skargę wymienionemu Sądowi. Dnia 14 lipca 2003 roku L. K. wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o której mowa. W motywach wniosku podał, że po otrzymaniu decyzji organu odwoławczego udał się do jego siedziby, gdzie urzędnik /nieznany mu z nazwiska/ oświadczył mu, że może zaskarżyć tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale za pośrednictwem Izby Skarbowej, wprawdzie bowiem w decyzji jest pouczenie, że skargę składa się do Sądu, ale lepiej ją złożyć za pośrednictwem organu, gdyż nie jest wykluczone, że sam uchyli on decyzję. Po uzyskaniu tej informacji skarżący zachorował, a następnie, w dniu 28 maja 2003 roku wysłał skargę do Izby Skarbowej, zgodnie z radą, jaką uzyskał. Później zaś dowiedział się, że organ przetrzymał skargę i przesłał ją do Sądu dopiero w dniu 3 czerwca 2003 roku, a więc już po upływie terminu do jej wniesienia. L. K. zmarł w dniu 24 sierpnia 2003 roku, co spowodowała zawieszenie postępowania w sprawie postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 11 grudnia 2003 roku. Z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz.368 z późn. zm./ i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego Sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne /art.3, art.85 i art.106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/. Art.97 § 1 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające /.../ stanowił przy tym, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, będący sądem właściwym zgodnie z art.13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm/, który postanowieniem z dnia 3 stycznia 2005 roku podjął postępowanie z udziałem spadkobierców zmarłego skarżącego – K. S. K., M. B. K. oraz A. M. T.. Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2005 roku strony oświadczyły, iż cofają wniesioną przez L. K. skargę i wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.60 powołanego wyżej prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd za wyjątkiem sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi, o którym mowa wyżej, za niedopuszczalne, zatem uznać je należy za skuteczne. Skuteczne cofnięcie skargi uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art.161 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji.