I SA/Lu 9/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. i I. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...]r. pełnomocnik skarżących zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał na trudną sytuację finansową skarżących, których majątek w znacznym stopniu został zabezpieczony w toku postępowania podatkowego, co w jego ocenie, utrudnia jeżeli nie umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. Pełnomocnik argumentował, że wysokość zobowiązania podatkowego przekracza obecnie możliwości finansowe skarżących, dlatego też jakiekolwiek działania zmierzające do przymusowego wyegzekwowania należności skierowane zostaną do środków trwałych i kapitału obrotowego niezbędnych do prowadzenia działalności na rynku transportowym. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, w okolicznościach analizowanej sprawy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego wskazania żądania, lecz musi precyzyjnie wskazać na zagrożenie płynące z wykonania objętego wnioskiem aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877). Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, publ. Lex nr 1624317, czy z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. II FZ 542/15, Lex nr 1754857). W szczególności "rzeczowego" uzasadnienia wniosku nie może stanowić przekonanie strony skarżącej o poniesieniu znacznej szkody w wyniku realizacji zobowiązań podatkowych wynikających z ostatecznych decyzji. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach P.p.s.a. Nie można również uznać za okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, samej w sobie, wysokości zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, bez jego odniesienia do aktualnej sytuacji finansowej skarżącego. Brak takiego odniesienia skutkuje, w ocenie Sądu, koniecznością uznania, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że zawarta we wniosku argumentacja jest lakoniczna i ogólnikowa. Uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji finansowej prowadzonego przez skarżących przedsiębiorstwa, które uprawdopodabniałyby zawarte w nim twierdzenia o groźbie utraty płynności finansowej. Z wniosku nie wynika w żaden sposób jaki jest aktualny poziom dochodów, jaka jest wartość majątku skarżących, czy też jakie ponoszą wydatki w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżących, a bez tego rodzaju dokumentów, jak już wspomniano, Sąd nie jest w stanie ocenić, czy ewentualna zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji jest w stanie zagrozić sytuacji finansowej skarżących, a następnie, czy zachodzą przesłanki do udzielenia im ochrony tymczasowej . Podkreślenia wymaga również, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Dla zupełności wskazać skarżącym należy, że zajęcie zabezpieczające nie pozbawia możliwości korzystania ze składników majątkowych, a jedynie wyłącza rozporządzanie nimi (art. 166a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.). Tym samym fakt zajęcia nie ma charakteru przesłanki mogącej powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zresztą pełnomocnik żadnych dowodów na taką okoliczność nie przedstawił. Konkludując, w badanej sprawie nie można uznać, aby skarżący wykazali, że zachodzą szczególne okoliczności, które sprawiają, że zapłata kwoty pieniężnej, rzeczywiście rodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe stwierdzenie obliguje zaś Sąd do wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stosowanie do treści art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.