I SA/Lu 91/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia p o s t a n a w i a odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 czerwca 2012 r. (sygn. I SA/Lu 91/11) w przedmiocie przyznania adwokatowi B. K. wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał L. B. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata, którego wyznaczyć miała Okręgowa Rada Adwokacka. W wykonaniu powyższego postanowienia, pismem z dnia 7 października 2011r. /k. 83/, Okręgowa Rada Adwokacka zawiadomiła tut. Sąd, iż w sprawie niniejszej wyznaczyła adwokata z urzędu w osobie K. S. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę L. B. W dniu 29 listopada 2011 r. adwokat złożył wniosek o odwołanie go z funkcji pełnomocnik, a Okręgowa Rada Adwokacka, na jego miejsce, wyznaczyła adwokata J. W. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał adwokatowi J. W. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2011r. oddalającego skargę, W związku z wnioskiem adwokata J. W. w zakresie zwolnienia go z obowiązków pełnomocnika w tej sprawie, Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła Adwokata B. K. do reprezentowania L. B. w sprawie niniejszej. Pismem z dnia 30 maja 2012 r. adwokat B. K. poinformował Sąd, że w jego ocenie stan sprawy wskazuje, iż jest ona zakończona w sposób ostateczny, a L. B. nie przysługują żadne środki prawne, które jemu – pełnomocnikowi, dawałyby możliwość działania w sprawie. W związku z tym wniósł o zwolnienie go z obowiązku świadczenia pomocy prawnej z urzędu w niniejszej sprawie oraz o przyznanie mu wynagrodzenia według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przyznania adwokatowi B. K. wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 17 września 2012 r. (sygn. II FZ 727/12) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie pełnomocnika B. K. na powyższe postanowienie. Pismem z dnia 19 października 2012r. adwokat B. K. poinformował, że z funkcji pełnomocnika został zwolniony we wszystkich sprawach L. B. i jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów reprezentowania. Żądanie ponowił w piśmie datowanym na 26 listopada 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wniosek pełnomocnika strony o przyznanie kosztów reprezentacji był przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (postanowienie z dnia 21 czerwca 2012 r.), koszty nie zostały pełnomocnikowi przyznane z uwagi na brak podstawy prawnej ich zasądzenia. Zażalenie na to postanowienie NSA oddalił, wobec czego postanowienie WSA z dnia 21 czerwca 2012 r. uprawomocniło się. Ponowny wniosek o zasądzenie kosztów reprezentacji strony, na tym samym etapie postępowania, mógł być rozpoznany jedynie w kontekście przesłanek z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm.) – dalej "ppsa". Przepis ten stanowi, że postanowienia niekończące postępowania mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Powyższy przepis - jak podkreślono w doktrynie - uzależnia możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowanie w sprawie od zmiany okoliczności sprawy, a zatem nie tylko tych okoliczności, które sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, ale również takich okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż, to które zostało wydane wcześniej (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 382). Zaistnienia żadnej z takich okoliczności nie stwierdził Sąd, ani też nie wykazał pełnomocnik skarżącego we wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 165 ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.