I SA/Lu 91/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia ostatecznego w sprawie kosztów postępowania p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie III SA/Lu 100/13. Zaskarżonym postanowieniem [...]., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. S. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z [...] września 2012r., nr [...], odmawiające uchylenia ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z [...] stycznia 2011r., nr [...]. Postanowienie zostało wydane, jak wynika z jego uzasadnienia i akt administracyjnych, w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] stycznia 2011r. Naczelnik Urzędu Celnego określił M. S. kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu z tytułu importu samochodu osobowego oraz wezwał stronę do uiszczenia wskazanej w decyzji kwoty wraz z odsetkami. Ponadto, postanowieniem z [...] stycznia 2011r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego ustalił koszty postępowania w kwocie [...] zł i wezwał stronę do zapłaty tej kwoty. Z postanowienia wynika, że wymienione koszty postępowania odpowiadają wynagrodzeniu przysługującemu biegłemu w związku z wydaniem, w postępowaniu zakończonym decyzją, o której mowa wyżej, opinii polegającej na określeniu wartości katalogowej pojazdu podobnego do samochodu sprowadzonego przez stronę. Jako podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia organ wskazał, między innymi, art.265 § 1 i art.267 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm.), zwanej dalej "o.p.", art.92 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz.622 ze zm.), a także art.269 o.p. oraz art.65 ust.1, art.73 ust.1, art.92 ust.3 i art.93a ust.1 i 3 ustawy Prawo celne. Powyższe decyzja i postanowienie nie zostały zaskarżone i stały się ostateczne. Następnie M. S. złożyła wnioski o wznowienie postępowania zarówno zakończonego powołaną wyżej decyzją, jak i postanowieniem Wskazała na art.240 § 1 pkt 1 o.p. oraz podniosła, że decyzja wydana została na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe i zostały uzyskane w wyniku przestępstwa, co stanowi istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną. Po wznowieniu postępowania, postanowieniem z [...] września 2012r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił uchylenia ostatecznego postanowienia z [...] stycznia 2011r. w przedmiocie kosztów postępowania stwierdzając w uzasadnieniu, że strona nie kwestionuje stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji celnej, że "założenie, iż A. S. sfałszował pełnomocnictwo nie jest okolicznością istotną dla sprawy, bowiem nie ma wpływu na zmianę treści postanowienia ostatecznego w kwestiach zasadniczych" oraz że skoro stan faktyczny sprawy jest bezsporny, a nowe okoliczności faktyczne nie dotyczą zasadniczych ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wydania postanowienia, to należało stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art.240 § 1 pkt 5 o.p. W wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie, postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy. Podzielił przy tym, co do zasady, argumentację organu I instancji, a nadto dodał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art.240 § 1 pkt 1 w związku z § 2 i 3 o.p. Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z [...], nr [...], M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając naruszenie art.121 § 1 i 2, art.122, art.124, art.128, art.180, art.181, art.187 § 1, art.188, art.191, art.194, art.194a § 1, art.210 § 4 i art.217 o.p. i żądając uchylenia postanowień organów obu instancji. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Jak wskazano wyżej, ostateczne postanowienie z [...] stycznia 2011r., którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, zostało wydane w przedmiocie kosztów powstałych w toku postępowania w sprawie określenia należności celnych obciążających M. S., tj. stronę tego postępowania, która zgodnie z decyzją kończąca to postępowanie obowiązana była uiścić należności celne. Podstawę prawną tego postanowienie stanowiły, między innymi: • art.265 § 1 pkt 3 o.p., który stanowi, że do kosztów postępowania zalicza się wynagrodzenie przysługujące biegłym, • art.267 § 1 pkt 4 o.p., zgodnie z którym stronę obciążają koszty przewidziane w odrębnych przepisach; • art.92 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo celne, z mocy którego organ celny uprawniony jest do pobierania opłat z tytułu przeprowadzonych badań lub analiz towarów, w przypadku gdy, między innymi, podane przez osobę dane dotyczące towarów były nieprawdziwe lub nieprawidłowe, • art.93a ust.1 ustawy Prawo celne, zgodnie z którym kwota opłat, o których mowa w art.92, jest ustalana przez organ celny w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie oraz art.269 o.p., stanowiący, że organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia, a także • art.73 ust.1 o.p., z mocy którego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV o.p., z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Z przepisów tych, w szczególności z art.92 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo celne i art.267 § 1 pkt 4 o.p., wynika, że kosztami postępowania może być obciążona tylko strona tego postępowania, tj. ten, na kim ciążą prawa lub obowiązki, których postępowanie dotyczy. Wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem z [...] stycznia 2011r., podobnie jak w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2011r., M. S. kwestionuje okoliczności, na podstawie których ustalone zostało, że to właśnie ją obciążają należności celne wskazane w wymienionej decyzji, a w konsekwencji – koszty postępowania. Twierdzi bowiem, że ustalenia te wywiedziono z dowodów sfałszowanych. Zauważyć jednak należy, że postanowienie w przedmiocie obciążających stronę kosztów postępowania ma charakter "wpadkowy" i nie jest jego przedmiotem ustalenie, kto (jaki podmiot) jest stroną postępowania. O tym, czy dana osoba jest stroną, tj. czy obciążają ją należności celne lub podatkowe, czy też nie, rozstrzyga właściwy organ w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie tych należności. Jednocześnie w stanie sprawy niniejszej nie można pominąć, co Sądowi znane jest z urzędu, że z tych samych powodów, ż jakich kwestionowane jest postanowienie z [...] stycznia 2011r., M. S. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] stycznia 2011r., a wydana w tym postępowaniu decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...], nr [...], jest przedmiotem skargi wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie III SA/Lu 100/13. Zgodnie z art.125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Możliwe jest zatem zawieszenie przez sąd postępowania, gdy między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem istnieje związek tego rodzaju, że wynik tego innego, toczącego się już, postępowania, może mieć wpływ na wynik sprawy, która ma być zawieszona. Jak wyjaśniono wyżej, dla wyniku postępowania w sprawie niniejszej istotna jest zgodność z prawem ustalenia, że M. S. obciążają należności celne. W tym przedmiocie wypowie się zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając sprawę III SA/Lu 100/13. W konsekwencji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie III SA/Lu 100/13 istnieje, w ocenie Sądu, przesłanka zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, o której mowa w art.125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.