I SA/Lu 91/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2009 r. - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu p o s t a n a w i a: - odmówić M. W. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu W toku postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona adresatowi w dniu 16 lutego 2016 r., zatem siedmiodniowy termin, jaki został stronie wyznaczony na uiszczenie wpisu, upłynął w dniu 23 lutego 2016 r. Wpis skarżący uiścił dopiero w dniu 7 marca 2016 r. Wraz z dokonaniem czynności uiszczenia wpisu, złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tejże czynności (złożony osobiście w siedzibie Sądu w dniu 7 marca 2016 r.) W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący podał, że leczy się psychiatrycznie, cierpi na depresję. Pismo z Sądu odebrał w okresie "znacznie obniżonego samopoczucia, stanu depresyjno-lękowego", zaś w takich okresach musi się on "zmuszać do wstania z łóżka, o jakiejkolwiek pracy umysłowej nie ma mowy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 p.p.s.a., do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ponieważ przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa jednak, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Obowiązkiem strony jest więc niewątpliwie dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Na stronie wnioskującej o przywrócenie terminu ciąży wykazanie należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. M. W. we wniosku o przywrócenie terminu podał, iż uchybienie terminu wynikało z tego, że jest on osobą chorującą na depresję, że moment odebrania przesyłki z Sądu zbiegł się z czasem gorszego samopoczucia skarżącego. W odniesieniu do powyższego Sąd stwierdził, że jakkolwiek nie można kategorycznie zanegować, iż skarżący cierpi na przewlekłe schorzenie, które – co jest Sądowi wiadome - z samej swej natury wpływa na percepcję strony, jej ocenę rzeczywistości, koncentrację, możność podejmowania działań w zakresie ochrony swoich interesów, to jednak z wniosku strony nie wynika również, że tak właśnie było, gdyż skarżący nie próbował w żaden sposób uprawdopodobnić wskazanych we wniosku okoliczności, nie dołączył do wniosku żadnych zaświadczeń lekarskich potwierdzających, iż faktycznie leczy się na depresję, oraz że w tym czasie nastąpiło znaczne pogorszenie się stanu zdrowia skarżącego. Tymczasem, jak podkreślono wyżej jedną z przesłanek przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy. Uprawdopodobnienie nie jest równoznaczne z udowodnieniem, niemniej wymaga wiarygodnej argumentacji, przekonywającej, że zaistniała niedająca się usunąć przeszkoda uniemożliwiająca dotrzymanie terminu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., komentarz do art. 86, teza 5). Skarżący nie wykazał, że jego stan zdrowia w okresie, o którym mowa, stanowił przeszkodę do zachowania terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, bowiem nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego, iż w tym okresie jego stan zdrowia uniemożliwiał dokonanie czynności procesowej. Nie uprawdopodobnił też, że w ciągu tego okresu, nie miał możliwości skorzystania z pomocy innych osób, by dochować terminu (rozumując logicznie, gdyby stan zdrowia wnioskującego utrudniał codzienną egzystencję, musiałaby korzystać z opieki, pomocy innych osób). Mając na uwadze powyższe i ustawowe wymogi wynikające z art. 87 § 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuje się skarżący nie mogą - zdaniem Sądu - stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji