I SA/Lu 925/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2008 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2008 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podał, że zobowiązanie w podatku akcyzowym za 2008 r. uległo przedawnieniu oraz, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków. W jego ocenie ewentualna późniejsza rekompensata w postaci zwrotu spornej kwoty wraz z odsetkami nie zniweluje strat wynikających z możliwości wykorzystania tych środków w prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo zaznaczył, że jego sprawy zawisłe przez tutejszym Sądem za wcześniejsze okresy rozliczeniowe zostały zawieszone do czasu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt K 31/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Przesłanki zawarte w cytowanym przepisie nie zostały wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo i dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (zob. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2432/14, pub. SIP LEX nr 1618470). Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej, Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ochrona tymczasowa, jaką wprowadza art. 61 p.p.s.a., ma na celu uniknięcie sytuacji, kiedy na skutek wykonania zaskarżonego aktu przed rozpatrzeniem skargi dochodzi do takich zmian w rzeczywistości, których odwrócenie, jeśli w ogóle możliwe, będzie wiązało się ze znacznymi nakładami sił i środków. Taki stan rzeczy ma miejsce w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że wysokość określonego skarżącemu zobowiązania to kwota rzędu [...] zł. Choć nie zostało to wyrażone wprost w treści art. 61 p.p.s.a., w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga wyważenia - z jednej strony - uzasadnionych interesów skarżącego oraz - z drugiej - interesu publicznego. W analizowanej sprawie, zdaniem Sądu, zdecydowanie większe jest niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia negatywnych skutków z punktu widzenia interesów skarżącego niż uszczuplenia dla finansów publicznych, gdyż opóźniona egzekucja spowoduje wzrost należności odsetkowych związanych ze spornymi zaległościami podatkowymi. Trzeba mieć w polu widzenia istotną okoliczność, że rezultat sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie będzie wymagał respektowania stanowiska Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt K 31/14 w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.