I SA/Lu 926/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy de minimis w postaci umorzenia zaległości podatkowych postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 16 października 2012 r. (data pisma) M.G. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydaną w przedmiocie udzielenia pomocy de minimis w postaci umorzenia zaległości podatkowej, doręczoną adresatowi 14 września 2012 r. Skarga została wniesiona przez skarżącego osobiście w dniu 16 października 2012 r. (adnotacja o sposobie i terminie wniesienia k. 2 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. Skarżący o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie wnosił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "ppsa" - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została skarżącemu doręczona w dniu 14 września 2012 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi liczony z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 83 § 2 ppsa, upłynął z dniem 15 października 2012 r. Z akt sprawy wynika, iż skarga została wniesiona, w dniu 16 października 2012 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa należało orzec jak w sentencji.