I SA/Lu 928/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca) Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant starszy asystent sędziego Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej - oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] odmawiającą Z. B. ("podatnik", "skarżący") umorzenia zaległości podatkowych za lata 2013-2016 z tytułu podatku rolnego wraz z odsetkami za zwłokę oraz z tytułu podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za zwłokę Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, że wnioskiem datowanym na dzień 9 listopada 2016 r. Z. B. zwrócił się do Prezydenta Miasta C. o umorzenie "wszystkich zaległych płatności na rzecz Miasta C." w związku z trudną sytuacją materialną spowodowaną brakiem pomocy UE w zakresie ochrony obszarów objętych programem Natura 2000. We wniosku podatnik podał, że jest właścicielem m.in. użytków rolnych w gminie K. o powierzchni 26 ha, stanowiących obszar objęty tym programem, którym w związku z tym nie może swobodnie dysponować. Poinformował, że złożył wniosek do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. o rekompensatę w ramach pomocy UE PROW 2007-2013 jednak okazał się on bezskuteczny. Organ ustalił, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie została jeszcze rozstrzygnięta skarga podatnika na decyzję organu w tym przedmiocie. Podatnik zaznaczył, że uzyskanie tej rekompensaty pozwoliłoby mu na zapłatę zobowiązań podatkowych. Organ pierwszej instancji, bo zapoznaniu się z argumentacją podatnika i zbadaniu jego sytuacji majątkowej odmówił podatnikowi umorzenia zaległości podatkowych za lata 2013-2016 z tytułu podatku rolnego w kwocie [...]zł. wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł. i z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł. wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł. Organ podatkowy ustalając sytuację materialną podatnika wskazał, iż ma 53 lata, utrzymuje się z pracy w gospodarstwie rolnym oraz posiada zarejestrowaną od 1 maja 2000 r. działalność gospodarczą w zakresie produkcji wyrobów tartacznych, z tytułu której jednak od 2013 roku nie uzyskuje przychodu. Ustalono, że podatnik jest właścicielem działki gruntu nr [...] położonej w C. przy ul. [...] o powierzchni 4,5979 ha przeliczeniowe sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako sady, grunty orne i grunty rolne zabudowane oraz że jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni 26 ha (tj. 8,0827 ha przeliczeniowych) położonych w gminie K.. W oparciu o obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 września 2016 roku (M. P. z 2016 r., poz. 932) organ ustalił, że przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2015 roku wynosił [...] zł, zatem u podatnika wyniósł on [...] zł. Ustalono również, że w 2016 r. podatnik uzyskał dochód brutto w wysokości [...] zł. ze sprzedaży rzepaku oraz otrzymał dopłatę w kwocie około [...] zł. z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa za grunty położone w C.. Podatnik jest ponadto właścicielem samochodu osobowego CITROEN Berlingo, samochodu ciężarowego IVECO oraz ciągnika samochodowego VOLVO, który nie posiada aktualnych badań technicznych. Odnośnie wydatków organ wskazał, że podatnik zamieszkuje w budynku mieszkalnym o powierzchni użytkowej 76,34 m2 a koszty jego eksploatacji według oświadczenia podatnika wynoszą [...] zł. Organ zauważył też, że w sprawie zastosowanie mają przepisy dotyczące pomocy de minimis w rolnictwie ponieważ podatnik oferuje do sprzedaży produkty rolne. Wskazując następnie na treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p."), organ podatkowy wyjaśnił, że umorzenie zaległości podatkowej może nastąpić wyłącznie w sytuacji wystąpienia ważnego interesu podatnika lub ważnego interesu publicznego, natomiast u podatnika takich przesłanek nie stwierdzono. W odwołaniu od tej decyzji podatnik powoływał się na konieczność respektowania przez organ zasady sprawiedliwości, zasady etyki i zasady zaufania do organów państwa. Jego zdaniem rzetelna ocena sytuacji pozwalała na uwzględnienie wniosku, poza tym byłoby to korzystniejsze z punktu widzenia interesu społecznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślał, że uznaniowy charakter decyzji umorzeniowych wyraża się w możliwości negatywnego rozstrzygnięcia nawet w przypadku istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. W razie braku tych przesłanek decyzja ma charakter związany, gdyż organ nie dysponuje wyborem co do rozstrzygnięcia. Mając na względzie fakt prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej, organ rozpatrzył jego wniosek w kontekście przesłanek udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc de minimis, tj. z uwzględnieniem uregulowań prawa wspólnotowego (art. 67b § 1 pkt 2 O.p.). Jednocześnie zauważył, że zastosowanie wynikających z prawa wspólnotowego ograniczeń w sferze stosowania ulg w spłacie zobowiązań warunkowane jest wystąpieniem przesłanek określonych w art. 67a O.p., czyli ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Dokonując analizy sytuacji osobistej i majątkowej podatnika w kontekście tych regulacji, organ nie stwierdził wystąpienia którejkolwiek z przesłanek warunkujących udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań. Odpowiadając na argumenty podatnika odnośnie braku pomocy ze środków UE w związku z ograniczeniem sposobu gospodarowania na gruntach objętych obowiązkiem ochrony w ramach programu Natura 2000, organ wyjaśnił, że ekonomiczne warunki użytkowania obszarów objętych programem Natura 2000 nie uzasadniają dążenia do uprzywilejowania ich właścicieli lub posiadaczy w kwestii opodatkowania, bowiem co do zasady brak jest ograniczeń w dysponowaniu tymi gruntami. Organ argumentował, że grunty położone na obszarze objętym programem mogą być wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej czy też działalności rolnej, o ile znacząco negatywnie nie oddziaływałoby to na cele ochrony obszaru Natura 2000. Poza tym, system rekompensat pokrywających koszty dostosowania prowadzonej działalności do wymogów Natura 2000 sprawia, że ewentualne ograniczenia w dysponowaniu gruntem zgodnie z wymogami ochrony środowiska jest dla podatnika ekonomicznie neutralny. W konkluzji organ odwoławczy nie uznał faktu posiadania gruntów rolnych na obszarze objętym programem Natura 2000 za dostateczny powód do udzielenia wnioskowanej ulgi. Oceniając sytuację osobistą i majątkową podatnika w kontekście pojęcia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, organ argumentował, że trudna sytuacja finansowa nie może być sama w sobie uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym samym nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. Prowadziłoby to bowiem do sytuacji, gdzie każdy podatnik znajdujący się w trudnym położeniu materialnym spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Sytuacji podatnika organ nie ocenił jako nadzwyczajnej, związanej ze zdarzeniami losowymi. Wskazał, że zapłata należnego zobowiązania nie wpłynie też znacząco na jej pogorszenie. Organ zauważył przy tym, że skarżący dysponuje środkami finansowymi i innymi dobrami, których spieniężenie umożliwiłoby uregulowanie zaległości podatkowych powstałych na skutek długotrwałego nieregulowania zobowiązań podatkowych. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że sytuacja finansowa podatnika jest skomplikowana, jednakże nie mieści się w zakresie pojęcia ważnego interesu podatnika, tym samym nie jest wystarczająca do przyznania wnioskowanej ulgi. Organ powołał się przy tym na konstytucyjny obowiązek płacenia podatków, wynikający z równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący nie precyzując zarzutów zakwestionował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, określając je jako "abstrakcyjne i nie mające nic wspólnego z rzeczywistością". Nie zgodził się zwłaszcza z argumentacją organu, iż gospodarowanie gruntami w obszarze Natura 2000 jest dla niego neutralne ekonomicznie. Wskazał, że w latach 2011 i 2012 nie mógł użytkować gruntu w związku z postępowaniem karnym w Sądzie Rejonowym w C., będąc oskarżonym o niszczenie obszaru Natura 2000. W jego ocenie nadal doznaje ograniczeń w dysponowaniu gruntami, czego konsekwencją jest prowadzone wobec niego postępowanie karne o zniszczenie obszaru Natura 2000. Skarżący wyraził też szereg uwag i refleksji w zakresie funkcjonowania systemu podatkowego, sądownictwa krajowego (aktualnie i w latach okupacji hitlerowskiej) oraz orzecznictwa TSUE. Wywody skarżącego nie nawiązywały w żaden sposób ani do sposobu procedowania organów podatkowych w sprawie, ani do dokonanej przez nie oceny dowodów, ani również do wykładni pojęć warunkujących zastosowanie ulgi – czyli ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Wyjaśnił, że ma ograniczone prawo własności spornych nieruchomości i nie uzyskał w związku z tym żadnej rekompensaty. Podał, że wielokrotnie wnosił o wykup spornych nieruchomości oraz że 7 grudnia br. został zawarty akt notarialny pomiędzy nim a Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w L. dotyczący sprzedaży tych nieruchomości. Na rozprawie skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o zadanie pytania prejudycjalnego do TSUE co do zgodności z "wykładnią Traktatów decyzji zatwierdzającej umowę partnerstwa Komisji Europejskiej" z załącznikami (k. 106-117 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Według przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaznaczyć trzeba, że analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem wskazanych przepisów doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja organu odwoławczego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku rolnym oraz w podatku od nieruchomości (w obu przypadkach z odsetkami za zwłokę), wydana na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 O.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko w kwestii wzajemnych relacji między art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej. W każdym przypadku przyznania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych przedsiębiorcom, rozważania organu co do ograniczeń w ich udzielaniu określonych w art. 67b O.p warunkowane są uprzednim stwierdzeniem wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 67a O.p., uzależniających umorzenie zaległości podatkowych od istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego. Innymi słowy słusznie organ skonstatował, że w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki określone w art. 67a § 1 Ordynacji, to bezprzedmiotowe staje się rozważanie zasad związanych z udzielaniem pomocy publicznej w oparciu o unormowania obowiązujące w Unii Europejskiej (vide: wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2013r., sygn. akt II FSK [...] i powołane w nim wcześniejsze wyroki, dostępne w CBOSA). Zgodnie z treścią art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty (pkt 1); odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek (pkt 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). Z powyższego unormowania wynika, że przyznanie ulgi w zakresie zaległości podatkowych, po spełnieniu choćby jednej z wymienionych przesłanek, opiera się na uznaniu administracyjnym. Użyte w tym przepisie sformułowanie "może umorzyć" oznacza, że organ podatkowy przy rozpatrywaniu sprawy w zakresie ulgi podatkowej korzysta ze swobody uznania administracyjnego. W konsekwencji przy stwierdzeniu wystąpienia choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek organ może wniosek strony uwzględnić lub odmówić jego uwzględnienia. Innymi słowy oznacza to, że w ustalonym stanie faktycznym organ ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla podatnika sposobu rozstrzygnięcia sprawy, czyli załatwienia jego wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się umorzenia wskazanej wyżej zaległości podatkowej z uwagi na brak rekompensat i brak możliwości gospodarowania gruntami w obszarze Natura 2000. Z zaskarżonej decyzji wynika, że uwzględniając argumenty skarżącego oraz ogólne reguły postępowania podatkowego wynikające z Ordynacji podatkowej (zwłaszcza obowiązek wszechstronnego zebrania i rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego) organy ustaliły jego sytuację osobistą i materialną, stan majątkowy, wysokość jego zobowiązań, a wynik tych ustaleń przedstawiły w uzasadnieniu decyzji. Skarżący nie podważał sposobu zebrania materiału dowodowego, jego oceny w zakresie sytuacji majątkowej, ani poczynionych w oparciu o nią ustaleń dotyczących sytuacji osobistej i materialnej skarżącego. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień organu. W aktach sprawy znajduje się protokół o stanie majątkowym skarżącego sporządzony na dzień 24 listopada 2016 r., znajdują się również kopie opłat za gaz oraz informacje o pojazdach będących własnością skarżącego, a także zeznania podatkowe [...] za lata 2013- 2015 i sporządzone przez biuro rachunkowe roczne zestawienie dochodów i wydatków za 2016 rok. Skarżącemu wyznaczono termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, o czym został on stosownie poinformowany. W ocenie sądu organ prawidłowo zinterpretował ustawowych pojęcia "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a O.p. oraz właściwie odniósł je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, wyjaśniają motywy podjętego rozstrzygnięcia. Sąd podziela ocenę organu, że gospodarowanie na obszarze objętym szczególną ochroną środowiskową, nawet jeśli jest związane z pewnymi ograniczeniami, co do zasady nie stanowi okoliczności składających się na pojęcie "ważnego interesu podatnika". Nie jest to bowiem sytuacja nadzwyczajna z kategorii nieprzewidzianych zdarzeń losowych typu powódź pożar, utrata możliwości zarobkowania. Sam skarżący również nie wskazał w sposób konkretny ograniczeń możliwości gospodarowania na gruntach rolnych objętych programem Natura 2000 na jego status majątkowy. Trafnie organ skonstatował, iż brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 67a O.p. uniemożliwia przyznania ulgi w spłacie zaległości podatkowych. W decyzji słusznie wywiedziono, że sytuacja finansowa skarżącego choć może być przejściowo trudna, nie uzasadnia jednak przyznania ulgi ponieważ nie została spełniona żadna z przesłanek jej udzielenia. Sytuacja majątkowa skarżącego jest tego rodzaju, że posiada on zarówno nieruchomości jak i majątek ruchomy, posiada również mieszkanie. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie ma innych osób na utrzymaniu. Z decyzji nie wynika też, aby posiadał inne zobowiązania do spłaty poza wydatkami bieżącymi. Sam skarżący nie powoływał się w toku postępowania na żadne inne nadzwyczajne okoliczności, które w sposób nagły i niezależny od niego negatywnie wpłynęłyby na jego sytuację zdrowotną, majątkową, dodatkowo obciążając budżet i uniemożliwiając w sposób obiektywny zapłatę zaległych zobowiązań podatkowych. Powyższe okoliczności nie pozwalają na uznanie spełnienia przesłanki ważnego interesu podatnika, a tym bardziej interesu społecznego (rozumianego jako perspektywiczna konieczność ponoszenia ciężaru korzystania z pomocy społecznej). Za trafne w stanie faktycznym sprawy należy uznać argumenty organu, że interes publiczny nie uzasadnia przyznania wnioskowanej ulgi. Przychylenie się do wniosku skarżącego prowadziłoby bowiem do zanegowania zasady mającej swoje źródło w przepisie art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Wymaga podkreślenia, iż udzielenie przywilejów podatkowych w spłacie podatków, do których należy umorzenie zaległości podatkowych jest wyjątkiem od przywołanej wyżej zasady. Organy podatkowe mogą korzystać z tej instytucji w sposób wyjątkowy, w szczególności, gdy zaległość podatkowa jest skutkiem okoliczności, na które zobowiązany nie miał wpływu i nie mógł im przeciwdziałać. Terminowe i rzetelne uiszczanie należności do budżetu państwa leży bowiem w interesie całego społeczeństwa, które nie powinno ponosić konsekwencji nie stosowania się do tej zasady poszczególnych podatników. Względy społeczne przemawiają za tym, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik bez należytej rozwagi nie był z nich zwalniany. Podatek rolny oraz podatek od nieruchomości mają charakter majątkowy w tym znaczeniu, że opodatkowaniu podlega między innymi posiadanie gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne oraz posiadanie nieruchomości, bez względu na to czy przynoszą dochody. Słusznie przy tym organ zwrócił uwagę, że brak rozporządzenia w zakresie wypłaty rekompensaty za grunty rolne położone w gminie K. na obszarze Natura 2000, nie leży w gestii organu podatkowego, jak również nie jest okolicznością obligującą do udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Trudno też w rozpatrywanej sytuacji abstrahować od przyczyn powstania zaległości, którą w niniejszej sprawie było uporczywe niepłacenie podatku rolnego i od nieruchomości. Nie można zatem uznać, że powstała sytuacja pozostawała poza wpływem skarżącego. Jeśli zaniechanie płacenia podatków jest wyborem podatnika, jego też obciążają następstwa takiego stanu rzeczy. Reasumując trzeba stwierdzić, że udzielenie ulgi w sytuacji skarżącego oznaczałoby akceptację postawy niewywiązywania się z zobowiązań wobec budżetu państwa, co godziłoby w interes publiczny rozumiany jako suma interesów wszystkich innych podatników wywiązujących się z nałożonych przez prawo zobowiązań podatkowych. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, iż nie mają one związku ze sprawą i nie mogą mieć żadnego wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zatem w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki warunkujące zastosowanie ulgi – organ podjął decyzję związaną (a nie uznaniową). Jedynym możliwym w takiej sytuacji rozstrzygnięciem była odmowa umorzenia zaległości. Zdaniem sądu, organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu rozstrzygnięcia uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji odpowiadające wymogom z art. 210 Ordynacji podatkowej, wskazał okoliczności, na których oparł rozstrzygnięcie, wyjaśnił z jakich przyczyn innym dowodom odmówił wiarygodności, nie ograniczając się wyłącznie do przytoczenia zastosowanych przepisów prawa, ale wyjaśnił ich znaczenie w odniesieniu do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Na koniec wskazać należy, iż brak jest podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniem prejudycjalnym przedstawionym przez skarżącego. W pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że przesłanki dopuszczalności pytania prawnego do TSUE zostały określone w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej TFUE). Są one następujące: pytanie musi dotyczyć wykładni lub/i ważności przepisów prawa wspólnotowego, kwestia wykładni lub/i obowiązywania prawa wspólnotowego została podniesiona przed sądem lub trybunałem państwa członkowskiego oraz rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne do wydania przez sąd lub trybunał orzeczenia. Z użytego w art. 267 TFUE pojęcia "niezbędne" należy wnioskować, że przesłanka ta nie zachodzi w sytuacjach, gdy odpowiedź na pytanie prawne w żaden sposób nie wpłynie na wynik sprawy lub gdy wykładnia prawa wspólnotowego nie ma odniesienia do istoty sprawy lub przedmiotu skargi. Wykładnia prawa wspólnotowego, o dokonanie której zwrócił się skarżący nie ma żadnego związku z przedmiotem sprawy, którym jest kwestia udzielenia skarżącemu ulgi w zapłacie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził zatem naruszeń prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.