I SA/Lu 95/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej p o s t a n a w i a: - odrzucić wniosek M. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 5 października 2016 r. tutejszy Sąd oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia I, II i III raty opłaty za odpady komunalne za 2015 r. Po otrzymaniu pisemnego uzasadnienia wyroku, skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. referendarz sądowy ustanowił dla M. M. adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w L. wyznaczyła do prowadzenia sprawy adwokata P. G., o czym pełnomocnik została zawiadomiona w dniu 6 lutego 2017 r. (pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w L. k.85). Następnie, w dniu 13 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożyła do sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z wystąpieniem czterech przesłanek łącznie, takich jak: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienie braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesne dokonanie wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony albo niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. O niedopuszczalności wniosku można mówić, gdy wystąpi brak ustawowych warunków jego dopuszczalności. W rozpoznawanej sprawie wniosek jest niedopuszczalny, bowiem został złożony co do czynności, której terminowi strona nie uchybiła. Jak bowiem stanowi art.177 § 3 p.p.s.a., w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony (§ 4). Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia. W sprawie niniejszej termin do złożenia skargi kasacyjnej rozpocznie swój bieg dopiero w dniu doręczenia stronie odpisu opinii. Ponieważ odpis ww. opinii został wystosowany do skarżącego dopiero w dniu 21 lutego 2017 r., co wynika z adnotacji osoby wysyłającej pismo (k.87) to oznacza, że termin do złożenia skargi kasacyjnej nie mógł upłynąć przed datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skoro termin do dokonania czynności nie upłynął, to wniosek o przywrócenia terminu jest niedopuszczalny, bowiem nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.