I SA/Lu 952/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego postanawia: - odrzucić skargę. W dniu 7 sierpnia 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania podatkowego. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 października 2015 r. skarżący J. M. został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, odpisy wezwań do usunięcia braku formalnego i fiskalnego skargi zostały doręczone skarżącemu jedną przesyłką w dniu 30 października 2015 r. (zwrotne poświadczenie odbioru k. – 16). Pomimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu wskazane braki skargi nie został usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 ppsa skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej sprawie wezwania do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi zostały doręczone skarżącemu jedną przesyłką w dniu 30 października 2015 r., zatem zakreślony w wezwaniach 7 dniowy termin do ich usunięcia upłynął bezskutecznie dnia 6 listopada 2015 r. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ppsa, należało orzec jak w sentencji.