I SA/Lu 957/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. s.c. M, W,-B,, A, B, na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] i decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...] p o s t a n a w i a: -oddalić wniosek. W skardze A. s.c. M. W.-B., A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, strona reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W ocenie pełnomocnika strony wniosek o wstrzymanie decyzji obu instancji jest zasadny "z punktu widzenia porządku prawno-społecznego i interesu społeczno-ekonomicznego", który na skutek wydanych decyzji został wyraźnie naruszony z uwagi na to, że kwota zaległości w podatku akcyzowym określona przez organ nie ma uzasadnienia w świetle podniesionych zarzutów skargi. Pełnomocnik stwierdził również, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie GZ 138/04, publ. SIP Lex nr 281811. Oczywistym też jest, że uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danych przesłanek skutki prawne. Argumentacja wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania jest ogólnikowa, uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji odnoszących się do sytuacji majątkowej strony, nie wynika z niej czy i w jaki sposób niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody mogłoby mieć miejsce w tym przypadku. Uzasadnienie wniosku w zasadzie oparte jest na zasadności zarzutów skargi co do niezgodności z prawem zaskarżonej do sądu decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Nie można zatem przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 cytowanej ustawy, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dla porządku wskazać tylko należy, że sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniająca jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (por. T. Woś w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T. Wosia, wyd. LexisNexis 2009, s. 388). Gdyby natomiast okazało się - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd - że zaskarżona decyzja istotnie narusza prawo, to stronie przysługiwać będzie zwrot wyegzekwowanej należności. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.