I SA/Lu 962/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. W. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania Zaskarżoną decyzją z dnia 17 lipca 2013r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 19 kwietnia 2013r., nr [...], w sprawie zobowiązania podatkowego J. W. w podatku rolnym za 2007r. Z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że została ona wydana w następującym stanie sprawy: Wójt Gminy postanowieniem z dnia 27.05.2011r., skierowanym do J. W. i R. W., wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku rolnego za 2007r. w związku z bezumownym użytkowaniem działki nr 669/6 o powierzchni 0,58 ha, położonej w miejscowości Ż., będącej własnością Gminy, po czym w dniu 29 lipca 2011r. wydał decyzję nr [...], w której ustalił zobowiązanie podatkowe w kwocie 41,00 zł jako obciążające solidarnie obie osoby, wobec których wszczęto postępowanie. Decyzja organu I instancji, o której mowa wyżej, została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 października 2011r., jednak ta decyzja uchylona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012r., sygn.akt I SA/Lu 803/11. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że – jak wynika z ustaleń poczynionych w sprawie przez organy podatkowe – grunt działki nr 669/6 użytkowany jest przez dwie osoby fizyczne, z których każda posiada na wyłączność "swoją" część – J. W. użytkuje grunty o powierzchni 0,33 ha, a R. W. użytkuje grunty o powierzchni 0,25 ha, stan taki trwa od lat 90-tych XX wieku, a J. W. pobiera z tytułu posiadania "swojej" części gruntów rolnych dopłaty unijne. Grunty działki nr 669/6 nie pozostają zatem we współposiadaniu w rozumieniu art.3 ust.5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (w brzmieniu obowiązującym w 2007r. – Dz.U. z 2006r. Nr 136, poz.969 ze zm., zwanej dalej "u.p.r."), co uzasadnia ocenę, że decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia w wymienionej sprawie wydana została z naruszeniem tego przepisu. Konsekwencją powyższego wyroku było wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia 27 listopada 2012r., nr [...], uchylającej decyzję organu I instancji z dnia 29 lipca 2011r. Następnie, decyzją z dnia 19 kwietnia 2013r., nr [...], organ podatkowy I instancji ustalił J. W. podatek rolny na 2007r. w kwocie 23,00 zł za 0,33 ha z działki nr 669/6 położonej w obrębie ewidencyjnym Ż. W uzasadnieniu tej decyzji, powołując się na art.1 u.p.r., w myśl którego opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, podkreślono, że podstawę wymiaru podatku stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie wyjaśniono, że w toku postępowania ustalone zostało, iż przedmiotowa nieruchomość, tj. niezabudowana działka nr 669/6 o powierzchni 0,58 ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako grunty orne, stanowiąca własność Gminy Ł., w zakresie gruntów o powierzchni 0,33 ha w 2007r pozostawała w posiadaniu J. W. Podano także, że podatnik był wzywany do złożenia informacji co do posiadanych nieruchomości na terenie Gminy, będących podstawą do ustalenia wymiaru podatku na 2007r., ale do wezwania się nie zastosował. Natomiast na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 16.06.2011r. ustalono, że jedną część działki użytkuje J. W. (w czasie oględzin porośnięta była trawą), który stwierdził, że grunt utrzymuje w "dobrej kulturze" przez koszenie trawy, zaś drugą, na podstawie umowy dzierżawy – R. W. (w czasie oględzin zasiany był jęczmień), przy czym J. W. do protokołu z tych czynności wniósł uwagi twierdząc, że klasa gruntu jest niższa niż wskazana w ewidencji gruntów R IVa oraz, że grunt użytkuje od ponad 40 lat. Ponadto stwierdzono, że skarżący nigdy nie kwestionował i nadal twierdzi, że jest w posiadaniu 0,33 ha działki nr 669/6, jak również wyjaśniono, że z ustaleń wynika, iż podatnik jest zarejestrowany w ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz występuje o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, deklarując między innymi sporną działkę nr 669/6 o powierzchni 0,33 ha. Zatem wymierzając podatek za wskazaną część działki nr 669/6 o powierzchni 0,33 ha oparto się na danych z ewidencji gruntów oraz danych i oświadczeniach składanych przez użytkowników i zastosowano stawkę dla gospodarstwa rolnego, zaś podstawę opodatkowania ustalono na podstawie art.4 ust.1 pkt 1 u.p.r. W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz jej przeniesienie do innego Kolegium. W uzasadnieniu podniósł, że te same osoby kolejny raz rozpatrują tę samą sprawę, a także że wielokrotnie już występował o wydzierżawienie działki nr 669/6 w części lub w całości, ale organ podatkowy ma problem z przesłaniem umowy dzierżawy. Zarzucił, że nie dokonano pomiaru działki ani jej nie rozgraniczono, oparto się natomiast na wątpliwych zeznaniach sąsiada. Podniósł również, że powierzchnie zgłaszane do dopłat nie są równoznaczne z powierzchniami, za które należy pobierać podatek. Wskazał dalej, że na działce stał drewniany budynek, a z części działki sprzedany został piach, przez co została ona zdegradowana, ziemię po drugiej stronie budynku wydzierżawiono sąsiadowi (mierzono krokami, "na oko"), natomiast pozostałą część, około 33 a, wydzierżawiono jego matce, mimo, że posiadała akt własności. Wyjaśnił, że zgłaszając w 2006r. działkę nr 669/6 do dopłat dokonał jej pomiaru taśmą mierniczą, ale uznał, że pomiar ten jest również mało dokładny, podał powierzchnię 33 a, bo nie chciał - jak to określił - ujmować części ziemi sąsiada. Wyraził też pogląd, że jeżeli Wójt Gminy chce wymierzać podatek, to przede wszystkim musi rozgraniczyć i wydzierżawić część działki. Uzasadniając rozstrzygnięcie podjęte w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło na wstępie, że zgodnie z ustalonym stanem faktycznym działka nr 669/6 o powierzchni 0.58 ha oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem R IVa, co oznacza, że podlega ona opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podczas przeprowadzonego postępowania podatkowego, na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że działka ta stanowi własność Gminy, a jej część o powierzchni 0,33 ha znajduje się w posiadaniu J. W. Pozostała część o powierzchni 0,25 ha na podstawie umowy dzierżawy pozostaje w posiadaniu R. W. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art.1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, dodając, iż o tym, czy dany grunt jest użytkiem rolnym i podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym decydują zapisy w ewidencji gruntów, zgodnie art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (od dnia 19.10.2010r. - Dz.U. z 2010r. Nr 193, poz.1287 ze zm.; poprzednio - Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz.2027 ze zm.). Stwierdził również, że organ podatkowy w zakresie informacji zawartych w ewidencji jest nimi związany, w konsekwencji czego skoro z ewidencji gruntów wynika, że działka gruntu nr 669/6 o powierzchni 0,58 ha składa się z użytków rolnych oznaczonych symbolem R IVa, to oznacza to, że taki grunt podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Powołując się z kolei na art.3 ust.2 u.p.r. organ II instancji podał, że J. W. obciąża obowiązek podatkowy w podatku rolnym, albowiem jest on posiadaczem gruntu o powierzchni 0,33 ha, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. protokołu oględzin z dnia 16.06.2011r. oraz z protokołu oględzin i notatki służbowej sporządzonej w dniu 6.07.2012r. (na okoliczność przeprowadzonej z nim rozmowy). Na prawidłowość powyższych ustaleń wskazują także: oświadczenie R. W. - dzierżawcy pozostałej części działki nr 669/6, jego informacja w sprawie podatku rolnego i danych o nieruchomościach rolnych, pismo Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Z dowodów tych wynika także, że posiadany grunt o powierzchni 0,33 ha podatnik utrzymuje w dobrej kulturze rolnej i nadal zamierza go użytkować, a wymienioną powierzchnię użytkowanego gruntu wykazuje w dokumentach o przyznanie płatności rolnych. Jednocześnie organ stwierdził, że skoro działka nr 669/6 stanowi obszar 0,58 ha, a R. W. użytkuje 0,25 ha, to nie jest możliwe, aby J. W. użytkował więcej niż 0,33 ha, natomiast co do pisma z dnia 16.08.2010r., mogącego budzić wątpliwości co do powierzchni będącej w posiadaniu J. W., wyjaśnił, że pochodziło ono z referatu zajmującego się zarządzaniem mieniem gminy, którego celem było doprowadzenie do porozumienia współużytkowników działki. Zaznaczył przy tym, że na prośbę J. W. Urząd Gminy wielokrotnie wychodził z propozycją wydzierżawienia części działki, jednak do zawarcia umowy nie doszło, co podatnik uzasadniał różnego rodzaju przeszkodami. Organ odwoławczy podkreślił, że J. W. nie kwestionował faktu posiadania części działki nr 669/6, a składając odwołania od kolejnych decyzji wymierzających podatek formułował w zasadzie zarzuty, które nie miały bezpośredniego związku ze sprawą i nie miały wpływu na wymiar podatku, zaś w całym toku postępowania przyjmował postawę bierną, nie stosował się do wezwań, w zasadzie nie uczestniczył w oględzinach, jak również nie stawiał się na wezwania. Uwzględniając przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło ustalenie organu I instancji, iż podatnik, jako posiadacz części działki nr 669/6 o powierzchni 0,33 ha, zobowiązany jest do zapłaty podatku rolnego za 2007r. w kwocie 23,00 zł, dodając, że podstawa opodatkowania ustalona została zgodnie z art.4 ust.1 pkt 1 u.p.r., a stawka podatkowa – prawidłowo, w myśl art.6 ust.1 pkt 1 u.p.r., tj. od 1 ha przeliczeniowego gruntów gospodarstw rolnych, z uwagi na to, że podatnik jest również współwłaścicielem gospodarstwa rolnego. W piśmie z dnia 25.07.2013r. J. W. (skarżący) zaskarżył 6 decyzji wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 17 lipca 2013r., w tym decyzję, o której mowa wyżej. W uzasadnieniu pisma argumentował, że: - nie dopełniono niektórych czynności, typu: pomiar, rozgraniczenie, wydzierżawienie, a decyzje oparto na domysłach i przypuszczeniach, - powierzchnia do dopłat bezpośrednich różni się znacząco z powierzchnią płaconego podatku i nie może być podstawą do płacenia podatku, - w dniu 30.04.2009r., w którym odbyły się oględziny działki, należało dokonać rozgraniczenia działki nr 669/6 na niego i sąsiada – R. W., - do końca 2010r. nie mógł użytkować 0,33 ha, gdyż sąsiad użytkował więcej niż 0,25 ha, co potwierdza pismo z dnia 16.08.2010r., - w dniu 6.07.2012 r. odbyły się ponowne oględziny i również nie dokonano rozgraniczenia, - nie wiadomo, jaką powierzchnię działki nr 669/6 utrzymuje w dobrej kulturze rolnej, - organy wykazują stronniczość, - wielokrotnie zwracał się o przeniesienie jego sprawy do innego miasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 29.08.2013r. (w sprawie niniejszej) 6 skarg wniesionych jednym pismem rozdzielono na podstawie art.57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W konsekwencji przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest wymieniona na wstępie decyzja z dnia 17 lipca 2013r., nr [...]. W piśmie, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 17.02.2014r., skarżący podtrzymał poglądy przedstawione w skardze oraz dodał, że wystarczyłoby uwzględnić "mapki z danych lat, gdzie jasno widać, nawet "na oko", że użytkowana przez sąsiada działka jest większa niż 25 a". Podniósł ponadto, że należałoby także wyjaśnić kwestię ulgi inwestycyjnej i ściągniętych niesłusznie należności podatkowych (lata 2005, 2006). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, gdyż – w ocenie sądu - zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por.: art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.), jednak większość twierdzeń, zarzutów i argumentów skarżącego należało ocenić jako nieuzasadnione. Jak prawidłowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art.1 ust.1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Prawidłowo również odwołano się do art.4 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.r., stosownie do których podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego - dla gruntów gospodarstw rolnych, zaś dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Trafnie wreszcie w kontekście przywołanych wyżej regulacji prawnych podkreślono, iż także art.21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że podstawę, między innymi, wymiaru podatków, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oczywistym jest, że dane z ewidencji gruntów mogą stanowić podstawę wymiaru podatków tylko w takim zakresie, w jakim dostarczają informacji adekwatnych w świetle unormowań prawa podatkowego. W szczególności zatem nie może budzić wątpliwości, że dane te są wiążące w zakresie ustalenia, że grunt stanowiący oznaczoną działkę ewidencyjną należy do użytków rolnych o oznaczonym rodzaju i klasie gleboznawczej, a także że ma on określone granice i powierzchnię (por.: art.1 u.p.r., art.20 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 9 ust.1 i § 60 ust.1 pkt 2-4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – Dz.U. Nr 38, poz.454). Uwzględniając powyższe za zgodne z prawem uznać należy ustalenia organów podatkowych, że działka nr 669/6 stanowiła w 2007r. obszar użytków rolnych – gruntów ornych klasy IVa o powierzchni 0,58 ha, będących własnością Gminy. Ustalenia te dokonane zostały na podstawie danych z ewidencji gruntów, przy uwzględnieniu treści ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 7 grudnia 2009r., nr [...], zgodnie z którą Gmina nabyła własność przedmiotowej działki z mocy prawa z dniem 1.07.2000r. Jeśli jednak w ewidencji gruntów nie podlegają ujawnieniu lub w konkretnym przypadku nie są ujawnione dane, które z punktu widzenia prawa podatkowego niezbędne są do wymierzenia podatku, to okoliczności sprawy w tym zakresie podlegają ustaleniu z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz.749 ze zm.), zwanej dalej "o.p.", normującej postępowanie podatkowe (por.: art.1 pkt 3 o.p.). Przepisy te stanowią zaś w szczególności, że organy podatkowe obowiązane są jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art.180 § 1 o.p.), aby w ten sposób zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy, (art.187 § 1 o.p.) i na tej podstawie ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art.191 o.p.), wyniki zaś tej oceny winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu wydanej sprawie decyzji spełniającym wymagania określone w art.210 § 4 o.p. Zgodnie z art.3 ust.1 u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, nie tylko te będące właścicielami gruntów (pkt 1; z zastrzeżeniem ust.2) lub użytkownikami wieczystymi gruntów (pkt 3), ale także te, które są: - posiadaczami samoistnymi gruntów (pkt 2) lub - posiadaczami gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego albo b) jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i Lasów Państwowych (pkt 4). W kontekście tego przepisu zauważyć należy, że poza sporem pozostaje, iż przedmiotowa działka gruntu nr 669/6, będąca własnością Gminy, a więc jednostki samorządu terytorialnego (por.: art.164 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), pozostawała w 2007r. w posiadaniu dwóch osób, w tym skarżącego, przy czym każda z tych osób posiadała odrębną część tej działki. Nie budzi również sporu, a nadto znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, że posiadacze, o których mowa, nie są ujawnieni w ewidencji gruntów. Wobec tego stan posiadania, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle art.3 ust.1, zarówno pkt 2, jak i pkt 4 lit.b, u.p.r., organy podatkowe ustaliły na podstawie dowodów innych niż wypis z ewidencji gruntów i wywiodły z nich, że skarżący w 2007r. posiadał część działki, o której mowa, o powierzchni 0,33 ha. Oceniając zgodność z prawem tego ustalenia należy w pierwszej kolejności podkreślić, że tak ustalony stan faktyczny podlegał już ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wydając wyrok z dnia 15 czerwca 2012r. w sprawie I SA/Lu 803/11 nie kwestionował legalności zaskarżonej wówczas decyzji w tym zakresie i uczynił przytoczone ustalenie podstawą wyrażonego w tym wyroku poglądu o naruszeniu przez organy podatkowe art.3 ust.5 u.p.r. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że - zdaniem sądu orzekającego w sprawie niniejszej - kwestionowanie przez skarżącego faktu posiadania 0,33 ha z działki nr 669/6 nie ma uzasadnienia, podobnie jak twierdzenie, że w sprawie winno dojść do pomiaru, rozgraniczenia, czy wydzierżawienia spornego gruntu. Jak wyjaśniono wyżej, gdy brak jest adekwatnych danych z ewidencji gruntów organy podatkowe obowiązane są ustalić stan faktyczny na podstawie dostępnych im dowodów. Stąd też czynienie zarzutu, że organy podatkowe powołały się na okoliczność wnioskowania przez skarżącego o dopłaty unijne do gruntu 0,33 ha jest całkowicie chybione. Z pisma Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28.01.2013r. jednoznacznie wynika, iż skarżący "w latach 2006-2012 wnioskując o przyznanie płatności bezpośrednich deklarował działkę nr 669/6 o powierzchni 0,33 ha", skarżący zaś okoliczności tej nie przeczył. Co więcej - w odwołaniu z dnia 9.05.2013r. przyznał, że złożenie wniosku o płatność od tej powierzchni poprzedził mierzeniem gruntu i chociaż, jak twierdzi, uzyskał wynik 0,35 ha, który ocenił jako niezbyt dokładny, to jednocześnie oświadczył, że "deklarowane we wnioskach powierzchnie upraw są zgodne z rzeczywistością". Dodać należy, że w wyjaśnieniach do protokołu z oględzin w dniu 16.06.2011r. skarżący, obecny przy oględzinach, podał, że na użytkowanej przez siebie części gruntu, porośniętej trawą, trawę "kilka lat temu sam zasiał" i utrzymuje ją "w dobrej kulturze", tzn. kosi ją, a w uwagach wniesionych do protokołu, poza zakwestionowaniem klasy gruntów, stwierdził, że "zaużytkowany jest grunt "utrzymywany w dobrej kulturze rolnej" przez już ok. ponad 40 lat – pow. 0,33 ha". Protokołu, o którym mowa, skarżący wprawdzie nie podpisał, jako przyczynę odmowy złożenia podpisu podając, że słabo widzi, jednak zgodności jego treści z rzeczywistym przebiegiem czynności w toku całego postępowania nie kwestionował. Dodatkowo, w piśmie z dnia 22.06.2011r. (data pisma) stwierdził, że wszystkie sprawy związane z naliczeniem podatku wyjaśnił komisji w dniu 16.06.2011r. i odwołał się do sporządzonego protokołu, zaś w piśmie z dnia 30.06.2011r. oświadczył: "siedmioletni okres wyjaśnień w tej sprawie zakończyłem 16.06.2011r.". Z takiego samego powodu, jak podany w dniu 16.06.2011r., skarżący odmówił również podpisania notatki sporządzonej na okoliczność odczytania mu protokołu z oględzin z dnia 6.07.2012r., w których nie brał udziału, w uwagach do niego, ani później w toku postępowania nie zakwestionował jednak prawdziwości opisanych w nim ustaleń, w tym stwierdzenia, że na gruncie zauważalny jest podział działki na dwie części na skutek różnego jej zagospodarowania przez użytkowników, przy czym część użytkowana przez J. W. porośnięta jest kilkuletnią trawą z domieszką lucerny. Zatem zdaniem sądu, oceniając opisany materiał dowodowy organy podatkowe nie naruszyły art.187 § 1 i art.191 o.p. przez przyjęcie, że wiarygodnie dowodzi on faktu posiadania przez skarżącego w 2007r. 0,33 ha gruntu z działki 669/6. Skoro skarżący sam przyznał, że mierzył powierzchnię użytkowanego gruntu i z zachowaniem zasady ostrożności deklarował do płatności powierzchnię 0,33 ha, to jako uzasadnione i zgodne z zasadami logiki należy ocenić przyjęcie, że taką właśnie powierzchnię skarżący posiadał. Odnosząc się do wniosku skarżącego o "przeniesienie jego sprawy do innego SKO niż w C.", czego domagał się w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak również na co zwracał uwagę w skardze, sąd stwierdził, że chociaż z akt sprawy nie wynika, aby wniosek ten został w jakikolwiek sposób rozpoznany, to jednak w stanie niniejszej sprawy ta okoliczność nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Organy podatkowe były bowiem zobligowane do uwzględnienia, zgodnie z wyrokiem w sprawie I SA/Lu 803/11, że w 2007r. skarżący posiadał 0,33 ha z działki nr 669/6, a materiał dowodowy zgromadzony po wydaniu tego wyroku dodatkowo potwierdził taki właśnie stan posiadania. Jako uzasadniony należało natomiast ocenić, zdaniem sądu, zarzut dotyczący niewyjaśnienia kwestii ulgi inwestycyjnej. Ulga inwestycyjna uregulowana jest w art.13 u.p.r. Wynika z niego, że: - podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu poniesienia wydatków wymienionych w ust.1 pkt 1 i 2 tego przepisu; - jest ona przyznawana po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25 % udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych (ust.2); - ulga z tytułu tej samej inwestycji nie może być stosowana dłużej niż przez 15 lat (ust.3); - kwota ulgi jest odliczana z urzędu w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, zaś podatnicy obowiązani do składania deklaracji na podatek rolny odliczają, określoną w decyzji w sprawie ulgi inwestycyjnej, kwotę przyznanej ulgi od należnego podatku rolnego (ust.3a); - podatnik traci prawo do odliczenia od podatku rolnego niewykorzystanej kwoty ulgi inwestycyjnej w przypadku sprzedaży obiektów i urządzeń, od których przyznana została ta ulga, lub przeznaczenia ich na inne cele niż określone w ust.1 (ust.4). Nie może zatem ulegać wątpliwości, że kwota ulgi inwestycyjnej ma bezpośredni wpływ na wymiar podatku rolnego, powinna ona zmniejszać jego wysokość. W kontekście powyższego zauważyć należy, że w aktach sprawy niniejszej jedynymi śladami ulgi inwestycyjnej są stwierdzenia w decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 października 2011r., a następnie z dnia 27 listopada 2012r, iż "Jeśli chodzi o kwestię zastosowania ulgi inwestycyjnej, stwierdzić należy, że podlega ona odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja. (...) Ulga inwestycyjna dla Pana J. W. odliczona została od podatku rolnego ustalonego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego". Jednocześnie na rozprawie w dniu 26.03.2014r. skarżący oświadczył, że "kwota ulgi inwestycyjnej nie została wyczerpana" oraz, że "nie wie, dlaczego ulga była wcześniej uwzględniana, a w późniejszych decyzjach już nie", zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pomimo doręczenia mu odpisu pisma skarżącego z dnia 19.02.2014r., nie zajęło stanowiska w przedmiocie ulgi inwestycyjnej ewentualnie należnej skarżącemu. Nie można przy tym pominąć, co sądowi znane jest z urzędu, że wydając niektóre decyzje w sprawie podatku rolnego skarżącego za inne lata podatkowe, na przykład za rok 2009 i 2010, Wójt Gminy uwzględniał ulgę inwestycyjną przyznaną skarżącemu decyzją z dnia 16 lipca 2007r., nr [...], zmienioną decyzją z dnia 9 sierpnia 2007r., nr [...], która to ulga powinna być stosowana od dnia 1.06.2005r. Brak stosownego materiału dowodowego, wyjaśnień, ewentualnie wyliczeń, nie pozwala na ocenę, że w zakresie, o którym tu mowa, zaskarżona decyzja wydana została bez mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania - art.187 § 1 i art.191 o.p., a w każdym razie decyzja ta wydana została z naruszeniem art.210 § 4 o.p. uniemożliwiającym taką ocenę, a więc mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy winien dokonać jednoznacznych ustaleń w zakresie przyznanej skarżącemu ulgi inwestycyjnej, jej rozliczenia, w tym ewentualnego wyczerpania, i w zależności od dokonanych ustaleń w tym przedmiocie wydać decyzję zawierającą uzasadnienie odpowiadające rygorom określonym w przepisie art.210 § 4 o.p. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art.152 p.p.s.a. orzekł, że nie podlega ona wykonaniu w całości. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art.200 i art.205 § 1 p.p.s.a.