I SA/Lu 984/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca), Sędziowie SO Monika Kazubińska-Kręcisz (del.), WSA Andrzej Niezgoda, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. od decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok w kwocie 2.503 zł – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ I instancji ustalił, że spółka jest właścicielem działki nr [...] o powierzchni 3.576 m2 położonej na terenie gminy D. przy ulicy P. W sytuacji, gdy działka została sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), zaś spółka jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013r., poz. 672 ze zm., zwanej dalej: "u.s.d.g."), zaistniała sytuacja określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014r. według stawek odpowiednich dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3.576 m 2, stosując stawkę w wysokości 0,70 zł od 1m 2 powierzchni użytkowej, tj. 3.576 m 2 x 0,70 zł = 2.503,20 zł. W odwołaniu spółka nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji zarzuciła pominięcie okoliczności zawieszenia z dniem 13 marca 2014r. działalności gospodarczej, a w konsekwencji – jak wywodziła – zwolnienie z obowiązku świadczenia zobowiązań publiczno - prawnych, w oparciu o art. 14a ust. 7 u.s.d.g. Podniosła również, że organ I instancji dokonał swoistej samowoli dowodowej, czym naruszył art. 187 Ordynacji podatkowej wykorzystując dowody zgromadzone w postępowaniach podatkowych za lata 2009-2010. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w rozpoznaniu odwołania podało na wstępie, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze.zm.; powoływanej dalej jako "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; zwanej dalej jako: "u.p.g.k.") podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Argumentował, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów, skarżąca spółka jest właścicielem działki gruntu nr [...] o pow. 0,3576 ha sklasyfikowanej w ewidencji jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane – położonej w obrębie 0001 D., w powiecie ryckim. W jego ocenie, rozstrzygnięcia wymagała okoliczność, czy fakt zawieszenia działalności gospodarczej przez spółkę, przy nie zmienionym i niespornym stanie rzeczy co do danych wynikających z wypisu z rejestru gruntów i budynków ma wpływ na opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stwierdzając, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, organ II instancji uznał, że zawieszenie przez podatnika działalności gospodarczej nie zmienia faktu, że nadal pozostaje on przedsiębiorcą, a grunty, budynki i budowle będące w jego posiadaniu należy zakwalifikować jako grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l. Mając na uwadze powyższe, podzielił stanowisko organu I instancji w przedmiocie opodatkowania spółki podatkiem od nieruchomości według stawek jak dla działalności gospodarczej, uznając - wbrew zarzutom odwołania – że organ I instancji nie dokonał "samowoli dowodowej" przy rozstrzyganiu niniejszej spraw i nie naruszył zasady z art. 191 Ordynacji podatkowej. Od tej decyzji Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o jej uchylenie oraz o zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych, skarżąca spółka wyraziła przekonanie o błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt.3 u.p.o.l. poprzez pominięcie okoliczności zawieszenia działalności gospodarczej z dniem 13 marca 2014r. Ponownie, tak jak i w odwołaniu powołała się na art. 14a ust.7 u.s.d.g. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoją dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Poza sporem pozostaje, że Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" sp. z o.o. z siedzibą w D. jest właścicielem działki gruntu nr [...] o pow. 0,3576 ha sklasyfikowanej w ewidencji jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane, położonej na terenie gminy D., przy ulicy P. (obręb 0001 D., powiat r.). Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3.576 m 2, stosując stawkę w wysokości 0,70 zł od 1m 2 powierzchni użytkowej, tj. 3.576 m 2 x 0,70 zł = 2.503,20 zł. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W kontekście powyższych regulacji rozstrzygnięcia wymaga, czy niekwestionowana okoliczność zawieszenia działalności gospodarczej przez skarżącą spółkę z dniem 11 marca 2014r. wywołała skutki prawnopodatkowe w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2014. Jest to jedyna w sprawie kwestia sporna. O ile skarżąca spółka twierdzi, że w świetle szczególnej regulacji zawartej w 14a ust.7 u.s.d.g. zawieszenie działalności gospodarczej zwalniało ją z obowiązku świadczenia zobowiązań publiczno – prawnych (także więc z zapłaty podatku od nieruchomości), o tyle organy podatkowe obu instancji konsekwentnie wywodziły, że fakt zawieszenia działalności gospodarczej nie miał żadnego przełożenia na obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości według stawek jak dla działalności gospodarczej, albowiem spółka w dalszym ciągu pozostawała przedsiębiorcą w rozumieniu u.s.d.g., a zawieszenie działalności gospodarczej nie zmieniło faktu, że grunty, budynki i budowle będące w jej posiadaniu należy zakwalifikować jako grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l. W sporze tym, rację należy przyznać organom podatkowym. Jak wynika z treści art. 14a ust. 1 u.s.d.g., przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 1a. W stosunku do zobowiązań o charakterze publicznoprawnym zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej wywiera skutki prawne od dnia, w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, do dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności gospodarczej (art. 14a ust. 7). Zdaniem Sądu, zawieszenie działalności gospodarczej, nie jest zdarzeniem mającym wpływ na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości bądź na jego wysokość. Jakkolwiek ustawodawca nie zdefiniował pojęcia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, w komentarzach proponuje się definicję tego pojęcia, zgodnie z którą przez zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej należy rozumieć przerwanie wykonywania tej działalności sensu largo na określony czas (czas określony ustawowo), w czasie którego jednak przedsiębiorca ma zarówno prawo jak i obowiązek dokonywania pewnych czynności związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przed jej zawieszeniem. Pomimo, że zawieszenie przerywa niejako wykonywanie działalności gospodarczej, w żaden sposób nie pozbawia charakteru działalności gospodarczej – jej cech. Nie powoduje także utraty statusu przedsiębiorcy przez zawieszającego (komentarz do art. 14 a u.s.d.g. Sieradzka Małgorzata, LEX 2013r.). Zasadniczym celem art. 14a ust. 7 u.s.d.g. jest regulacja tego, w jakiej dacie powstają skutki zawieszenia działalności na gruncie zobowiązań publicznoprawnych. Przepis ten nie określa jednak tych skutków. W powołanym wyżej komentarzu do art. 14a u.s.d.g. podkreśla się, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej nie zwalnia przedsiębiorcy od zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, pomimo bowiem zawieszenia przedsiębiorca ma obowiązek wywiązywania się ze zobowiązań podatkowych (por. także C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, Komentarz, Warszawa 2009, s. 121). Podkreślenia wymaga również i to, że – z punktu widzenia podatku od nieruchomości – opodatkowaniu podatkiem podlega nieruchomość, a nie działalność gospodarcza podatnika. Podatek od nieruchomości jako podatek o charakterze majątkowym płacony przez przedsiębiorcę nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Czasowe zawieszenie działalności gospodarczej podmiotu nie oznacza ustania jego bytu prawnego podatkowo-prawnego. Nie oznacza to również całkowitego zaprzestania działalności gospodarczej. W konsekwencji, fakt czasowego zawieszenia działalności gospodarczej nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako nadal związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy podatkowe w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa, ustaliły przedmiot opodatkowania i należycie ustaliły wymiar właściwego podatku. Wbrew zarzutowi skargi, nie dokonały przy tym błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt.3 u.p.o.l. W świetle tego przepisu, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a jednocześnie - w przypadku skarżącej spółki - nie ma miejsca sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zawieszenie działalności gospodarczej przez spółkę należy ocenić jako wyraz jej arbitralnej decyzji. Okoliczność ta nie spowodowała utraty posiadania przedmiotowej nieruchomości. Nie można jej też zrównać z przesłanką niemożliwości wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z powyższych względów, Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.