I SA/Lu 992/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i stanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. B. na akt Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w zakresie wniosku A. B. o zwolnienie od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla A. B. radcę prawnego z urzędu Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2017 r. złożonym po otrzymaniu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 992/16 skarżący zwróciła się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, celem zaskarżenia tego orzeczenia. Z treści tego wniosku wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwiema córkami w wieku (18 i 7 lat). W skład majątku skarżącego i jego rodziny wchodzi dom o pow. 105 m2. Miesięczny dochód rodziny, obejmujący rentę skarżącego w kwocie [...]zł oraz jego wynagrodzenie z umowy zlecenia w kwocie [...]zł, wynosi łącznie [...] zł. Dochód ten w całości pochłaniają stałe miesięczne wydatki związane z koniecznymi kosztami utrzymania gospodarstwa domowego, szczegółowo określone w piśmie z dnia 31 maja 2017 r. złożonym do sprawy II SAB/Lu 47/16. Referendarz sądowy zważył, co następuje: W punkcie wyjścia należy odnotować, że zakres wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy został przez niego oznaczony w pkt 4 druku urzędowego formularza wniosku PPF i w tym kształcie jest wiążący dla rozpoznającego wniosek. Intencją wnioskującego jest więc uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Tak zakreślone żądanie nie może jednak zostać rozpatrzone w całości. Zważyć bowiem należy, że wnioskujący, który zaskarżył akt wydany w postępowaniu administracyjnym dotyczącym dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych zwolniony jest od kosztów sądowych z mocy ustawy, jak stanowi art. 239 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej jako P.p.s.a. Tym samym wniosek o zwolnienie od kosztów był w rozpatrywanej sprawie zbędny i nie może być rozpoznany. Pozostaje jedynie uznanie postępowania w przedmiocie prawa pomocy w tym zakresie za bezprzedmiotowe. Takie postępowanie podlega zaś umorzeniu na podstawie art. 249a P.p.s.a. (pkt 1 sentencji). W tym stanie rzeczy merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy sprowadzało się do zbadania podstaw ustanowienia pełnomocnika z urzędu, tj. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 P.p.s.a.). W tym natomiast zakresie ustawodawca uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a). Prawo pomocy stanowi wyjątek od generalnej zasady odpłatności wymiaru sprawiedliwości obowiązującej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym (zasada ta znalazła wyraz w art. 199 P.p.s.a.). Dlatego też może ono zostać przyznane wyłącznie osobie, która pomimo dokonania oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia jedynie koniecznych kosztów związanych z podstawowymi potrzebami życiowymi nie jest w stanie zgromadzić środków wystarczających na pokrycie przewidywalnych obciążeń finansowych związanych z postępowaniem. Mając powyższe na uwadze w zestawieniu z sytuacją dochodową i majątkową strony należało stwierdzić, że wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego związanych z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu. Na powyższej ocenie zaważyła przede wszystkim sytuacja finansowa, majątkowa i rodzinna strony, tj. wysokość uzyskiwanego dochodu w przeliczeniu na członka rodziny, wysokość wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem oraz brak majątku i oszczędności. Analiza powyższych elementów wskazuje, że strona skarżąca nie ma środków ani możliwości ich pozyskania, co oznacza, że nie będzie w stanie samodzielnie opłacić usług fachowego pełnomocnika. Zapadłe orzeczenie oznacza, że skarżący zwolniony jest w niniejszym postępowaniu sądowym od kosztów sądowych, jak również przyznano mu radcę prawnego, bez obowiązku ponoszenia przez niego kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik ten zostanie wyznaczony przez właściwy organ samorządu radcowskiego, o czym strona zostanie poinformowana. Mając zatem na uwadze powyższe, referendarz sądowy działając na podstawie przywołanych przepisów orzekł jak na wstępie.