I SA/Lu 992/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Kazubińska - Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na akt Starosty Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: - odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (WSA) oddalił skargę w niniejszej sprawie. Odpis wyroku z uzasadnieniem skarżący otrzymał w dniu 20 kwietnia 2017 r. (k.75 akt sądowych), a w ostatnim dniu terminu do jego zaskarżenia złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego do sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku (k.80-81 akt sądowych). Postanowieniami z dnia 23 czerwca 2017 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawo pomocy w sprawie na przewlekłość postepowania przed WSA (k. 91 akt sądowych), jak również w zakresie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie niniejszej oraz ustanowił dla skarżącego radcę prawnego z urzędu (k.96 akt sądowych). W dniu 7 sierpnia 2017 r. akta sprawy zostały przesłane do NSA w związku ze skargą strony na przewlekłość postępowania przed WSA i informacją o braku wyznaczenia przez Okręgową Izbę Radców Prawnych (OIRP) pełnomocnika dla skarżącego (k.114). W dniu 14 sierpnia 2017 r. OIRP poinformowała Sąd, że pełnomocnikiem w niniejszej sprawie został wyznaczony radca prawny M. T. (k.119 akt sądowych). Informacja ta została przesłana w ślad za aktami sprawy do NSA (k.118 akt sądowych). W dniu 28 listopada 2017 r. NSA zwrócił Sądowi I instancji akta sprawy wraz z odpisem orzeczenia z dnia 12 września 2017 r., sygn., akt II GPP 41/17 odrzucającego skargę A. B. na przewlekłości postępowania prowadzonego przed NSA pod sygn. akt II GPP 23/17 i z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II GPP 23/17 odrzucającego skargę A. B. na przewlekłość postępowania prowadzonego przed WSA pod sygn. akt I SA/Lu 992/16. W dniu 14 grudnia 2017 r. pełnomocnik złożył skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (koperta k. 159 akt sądowych). W uzasadnieniu wniosku podał, że dniu 14 sierpnia 2017 r. zostało mu doręczone zawiadomienie o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 992/16. W czasie pomiędzy datą doręczenia zawiadomienia, a dniem 13 września 2017 r. wielokrotnie kontaktował się telefonicznie i osobiście z czytelnią WSA, w celu uzyskania dostępu do akt sprawy. Zgodnie z informacjami udzielanymi w tym okresie przez pracowników WSA akta sprawy przekazane zostały do NSA w związku ze skargą na przewlekłość postępowania wniesioną przez skarżącego, co wykluczyło możliwość zapoznania się z ich treścią. Pismem z dnia 13 września 2017 r. (k.147 akt sądowych) pełnomocnik skarżącego zwrócił się o udostępnienie akt sprawy oraz umożliwienie sporządzenia ich fotokopii. W odpowiedzi, w dniu 19 września 2017 r. doręczono mu informację o braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy z uwagi na przekazanie ich do NSA w dniu 7 sierpnia 2017 r. (k. 148 akt sprawy). Pełnomocnik podkreślił, że w okresie od 19 września do 6 grudnia 2017 r. wielokrotnie kontaktował się telefonicznie i osobiście w kwestii dostępności akt sprawy w WSA. Jednak dopiero 6 grudnia 2017 r. uzyskał informację o zwrocie akt z NSA i niezwłocznie tj. 7 grudnia 2017 r. zapoznał się z ich treścią i wykonał stosowne fotokopię, a następnie dokonał stosownej czynności procesowej składając skargę kasacyjną. W ocenie pełnomocnika, w okolicznościach analizowanej sprawy, dochował on terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który zgodnie z orzecznictwem należy liczyć od rzeczywistej możliwości jej wniesienia (po zapoznaniu się z aktami sprawy), a także nie można mu przypisać winy w niedokonaniu czynności w terminie. Zarządzeniem z dnia 8 lutego 2018 r. WSA pozostawił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej bez rozpoznania, gdyż w zakreślonym terminie pełnomocnik nie uzupełnił skutecznie dostrzeżonego braku formalnego skargi kasacyjnej, co uniemożliwiło nadanie biegu wnioskowi o przywrócenie terminu. Na zarządzenie nie został wniesiony przewidziany prawem środek zaskarżenia. W dniu 28 lutego 2018 r. pełnomocnik złożył natomiast wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, który jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - skargę kasacyjną wnosi się do właściwego sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Termin ten ulega jednak modyfikacji ze względu na regulacje zawartą w art. 177 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którą, w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy radcy prawnego po wydaniu orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast zgodnie z art. 178 P.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że początek termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg od 14 sierpnia 2017 r. (dzień zawiadomienia pełnomocnika o wyznaczeniu go do reprezentowania skarżącego w sprawie niniejszej) i upłynął 13 września 2017 r. W okresie tym pełnomocnik nie miał jednak realnej możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co uniemożliwiało sporządzenie skargi kasacyjnej. Uwzględniając powyższe pełnomocnik po zapoznaniu się w dniu 7 grudnia 2017 r. z aktami sprawy, w dniu 14 grudnia 2017 r. złożył skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednak wniosek ten nie mógł otrzymać dalszego biegu, gdyż dołączona do niego skarga kasacyjna zawierała brak formalny, który - mimo prawidłowego wezwania - nie został w zakreślonym terminie uzupełniony przez profesjonalnego pełnomocnika. Powyższe skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 8 lutego 2018 r. W konsekwencji uznać należy, że skarga kasacyjna złożona przez pełnomocnika w dniu 14 grudnia 2017 r. została złożona z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia, co skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 178 P.p.s.a. Uwzględniając powyższe orzeczono jak w sentencji.