I SAB/Lu 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie - postanawia - odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 24.10.2012 r. WSA odrzucił skargę M.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Odpis postanowienia z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu skarżącego w dniu 19.11 2012 r. (k.19 akt sądowych). W dniu 23.11.2012 r. skarżący (za pośrednictwem poczty) złożył przez siebie sporządzoną i podpisaną skargę kasacyjną, zatytułowaną zażaleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 175 § 1 – 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "ppsa" ) - skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Powyższego wymogu nie stosuje się jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Skarga kasacyjna w sprawach obowiązków podatkowych może być również sporządzona przez doradcę podatkowego. W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie sporządzenia skargi kasacyjnej i terminie jej wniesienia. Zgodnie z treścią art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Skarga kasacyjna, która nie została sporządzona przez żadną z osób wymienionych w art. 175 § 1- 3 ppsa jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 ppsa, orzeczono jak w sentencji.