I SAB/Lu 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie - p o s t a n a w i a : - odrzucić zażalenia M. S. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie z dnia 22 lutego 2013 r. w przedmiocie wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia. W dniu 5.03.2013 r. skarżący złożył zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału w przedmiocie wezwania do uzupełniania braków formalnych zażalenia. Zażalenie to jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z ze zm. – dalej: "ppsa") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których zamknięty katalog wymienia § 1 tego artykułu. Zgodnie z art. 198 ppsa przepisy dotyczące zażaleń stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Regulacja art. 49 ppsa dotycząca wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych pisma (tu zażalenia) celem nadania mu prawidłowego biegu nie przewiduje możliwości zaskarżenia zarządzenia przewodniczącego wzywającego do uzupełnienia braków. Zażalenie przewidziane w ustawie jest dopuszczalne na zarządzenie przewodniczącego: w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie ( art. 49 § 2 ppsa) oraz w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 ppsa). Tym samym skoro w katalogu przypadków, o których mowa w art. 194 § 1 ppsa, ani w żadnym innym przepisie tej ustawy, ustawodawca nie przewidział środka zaskarżenia w postaci zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków, to oczywistym jest, że takiego środka zaskarżenia nie można domniemywać, a tym bardziej nie można się go doszukiwać wbrew ustawie. Wobec powyższego, na podstawie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ppsa orzeczono jak w sentencji.