I SAB/Lu 12/05

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dnia 15 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na bezczynność Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną - postanawia - - odrzucić skargę Z akt wynika, że zawiadomieniem z dnia [...] o nr [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia Z. C. wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w Trzecim Urzędzie Skarbowym na poczet zaległości dochodzonej na podstawie tytułów wykonawczych o nr. [...]. W dniu 4 sierpnia 2005 r. Z. C. wniósł skargę na w/w czynność egzekucyjną, zarzucając zaskarżonej czynności rażące naruszenie art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na niezaliczeniu z urzędu nadpłaty w podatku dochodowym na poczet jego zaległości podatkowych oraz bieżących zobowiązań. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej skargę podatnika oddalił, zwracając jednocześnie uwagę, iż w aktach sprawy znajduje się skierowane do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego pismo strony z dnia 5 sierpnia 2005 r. określone jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym podatnik ponownie porusza kwestię zaliczania w/w nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. Z akt wynika również, że organ podatkowy I instancji pismem z dnia 27 września 2005 r. wezwał Z. C. do sprecyzowania treści wniesionego pismem z dnia 5 sierpnia 2005 r. żądania, celem zastosowania właściwego trybu jego rozpatrzenia. W konsekwencji w dniu 4 października 2005 r. Z. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego "w sprawie dokonanego z naruszeniem prawa zajęcia prawa majątkowego stanowiącego moją wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym". Zarzucił organowi podatkowemu naruszenie art. art. 76 § 1, 120, 121 § 1 i 125 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 i art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP i wyjaśnił, że w świetle art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego był zobowiązany z urzędu do zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych i bieżących zobowiązań podatkowych strony, a dopiero w następnej kolejności mógł prowadzić postępowanie egzekucyjne w celu pokrycia innych należności. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wniósł o jej odrzucenie, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która /§ 2 /obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jak wynika z treści skargi, nie dotyczy ona powołanego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i nie jest skargą wniesioną na to postanowienie. Jako podstawę prawną wniesienia skargi wskazano przepis art. 3 § 2 pkt. 4, co oznacza, iż składając skargę na bezczynność organu strona zarzuciła niewydanie aktu lub niedokonanie czynności z zakresu administracji publicznej, która jednocześnie nie jest decyzją lub postanowieniem zdefiniowanym w § 2 pkt 1-3 tegoż artykułu, i podlega kontroli Sądu. Na wstępie zauważyć należy, iż oczywistym jest, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Aby wnieść skargę do sądu administracyjnego należy - zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wyczerpać wszystkie środki zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć natomiast sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /§ 2 art. 52/. Jak wynika z ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy. W przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 /. Oznacza to, że przed skierowaniem sprawy w przedmiocie bezczynności organu podatkowego do sądu administracyjnego skarżący powinien najpierw wyczerpać przewidziany dla tego rodzaju spraw administracyjny tok postępowania. O ile zatem pismo Z. C. z dnia 5 sierpnia 2005r. potraktować jako żądanie podjęcia przez organ podatkowy czynności w jego indywidualnej sprawie, to wniesiona do Sądu Administracyjnego skarga na bezczynność tego organu jest przedwczesna, bowiem nie został wyczerpany tryb przewidziany wskazanymi wyżej przepisami prawa. Z tych przyczyn i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w postanowieniu.