I SAB/Lu 13/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. D. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie niezałatwienia w terminie odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące I-X 2003 r. - p o s t a n a w i a - 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić skarżącej G. D. kwotę [...] tytułem uiszczonego w sprawie wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa /kasa Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Lublinie/ . G. D., działając przez swojego pełnomocnika - doradcę podatkowego A. C. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w związku z niezałatwieniem w terminie odwołania w sprawie nr [...], dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2003 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. W związku z pismem strony z dnia 21 kwietnia 2006 r. o treści " w z w. z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wydaniem w dniu 28 marca 2006 r. żądanej decyzji w postępowaniu odwoławczym, ograniczam żądanie skargi (...) do zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych, wnosząc o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie" – zgodnie z zarządzeniem sędziego z dnia 17 maja 2006 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia jednoznacznego oświadczenia, czy strona skarżąca cofa skargę w niniejszej sprawie – w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, iż pismo z dnia 21 kwietnia 2006 r. nie jest skutecznym cofnięciem skargi i skierowania sprawy na rozprawę /k.13-14 akt/. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 29 maja 2006 r. /k.16 akt/ pełnomocnik G. D. jednoznacznie oświadczył, iż cofa skargę w niniejszej sprawie i wnosi, na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ - skarżący może cofnąć skargę i co do zasady cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie żadna z tych okoliczności nie miała miejsca, dlatego też cofnięcie skargi jest prawnie skuteczne, co stosownie do dyspozycji art. 161 ( 1 pkt powołanej ustawy dawało podstawę do umorzenia postępowania. Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 54 § 3 prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - zważyć należy, że podstawę umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, jak już zaznaczono, stanowi art. 161 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /skuteczne cofnięcie skargi/, a nie, jak wywodzi skarżąca – art. 54 § 3 tej ustawy, zgodnie z którym organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Ponadto, dla porządku wskazać trzeba, iż wydana w dniu 28 marca 2006 r. decyzja, w związku z brakiem której wniesiona została skarga do Sądu, wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm./. W tym stanie rzeczy, brak więc możliwości zastosowania dyspozycji art. 201 § 1 prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w wart. 54 § 3/, a orzeczenie o zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu znajduje uzasadnienie w art. 232 ( 1 pkt 1 lit. a i § 2 w/w ustawy. Biorąc więc wszystko powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji.