I SAB/Lu 14/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność postanawia - odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. (k.13-15 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. S., z powodu niewskazania przez skarżącego organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi oraz sprawy, której organ ten nie załatwił w terminie. Powyższe postanowienie doręczone zostało skarżącemu w dniu 21 marca 2014 r. wraz z pouczeniem o możliwości zaskarżenia tego postanowienia skargą kasacyjną, o warunkach formalnych tego środka zaskarżenia oraz o trybie i terminie jego wniesienia (k. 18). Dnia 26 marca 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wobec wniesienia przez skarżącego środka zaskarżenia oznaczonego jako zażalenie wskazać należy, iż zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Ponadto zauważyć należy, iż regulujący kwestię odrzucenia skargi art. 58 p.p.s.a., ani inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia o odrzuceniu skargi. Wobec powyższego, skoro na postanowienie o odrzuceniu skargi nie przysługuje zażalenie, zażalenie skarżącego należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić na postawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wyjaśnić przy tym należy, że do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi, jako postanowienia kończącego postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, zastosowanie znajduje art. 173 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jak wskazano wyżej, żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje w rozpatrywanym przypadku innego środka zaskarżenia. Przy czym wniesione przez skarżącego w dniu 26 marca 2014 r. pismo nazwane zażaleniem - k. 24-25 - nie mogło być potraktowane jako skarga kasacyjna zarówno dlatego, że taka wola skarżącego nie wynika z treści pisma, jak i z tego powodu, że pismo to nie spełnia wymogów przewidzianych dla skargi kasacyjnej w art. 175 § 1-3 i art. 176 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji postanowienia.