I SAB/Lu 16/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego "w kwestii przeciwdziałania nieposzanowania własności, wiarygodności ksiąg wieczystych i nawet przepisów k.p.a." postanawia odrzucić skargę. Pismem z 17 maja 2016 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego "...w kwestii przeciwdziałania nieposzanowania własności, wiarygodności ksiąg wieczystych i nawet przepisów k.p.a." W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że zarzut bezczynności SKO jest nieuzasadniony. Z odpowiedzi na skargę wynika, że organ wiąże skargę ze sprawą odwołania skarżącego od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na 2016 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Wraz ze skargą skarżący złożył skierowane do Kolegium pismo określone jako "wezwanie do usunięcia naruszeń prawa", w którym zakwestionował wydaną przez organ odwoławczy decyzję podatkową. Z akt sprawy wynika, że postępowanie podatkowe zakończyło się ostateczną decyzją SKO w [...] z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzjeę organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Należy przypomnieć, że działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej jako: p.p.s.a.) Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. zaskarżona może być także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących niektórych innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa Z powyższych regulacji wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez stronę skarżącą działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej, postanowienia, indywidualnej interpretacji podatkowej albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oczywiście sprawa administracyjna w sensie formalnym musi istnieć, to jest być wszczęta przed organem administracji publicznej na skutek wniosku strony lub z urzędu. Skarga złożona przez skarżącego związana jest z bliżej niesprecyzowanymi problemami dotyczącymi własności nieruchomości oraz odszkodowania. Skarżący nie wskazuje jakie postępowanie administracyjnego tego dotyczy i gdzie w związku z tym występuje bezczynność organu. W końcowej części skargi wskazuje Sądowi, że niezbędne jest rozpoczęcie działań od "ujednolicenia granic na planach i w rzeczywistości". Stwierdza, że styka się z nadużyciami, "które tylko Wysoki Sąd byłby w stanie ocenić i wycenić zarówno kwotowo jak i odnośnie podmiotu, który na ile zaniedbał, czy nadużył". Tak sformułowane pismo zostało określone przez skarżącego jako "Skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz podległych organizacji w kwestii przeciwdziałania nieposzanowania własności, wiarygodności ksiąg wieczystych i nawet przepisów k.p.a." Z przytoczonych sformułowań oraz z pozostałej treści pismo potraktowanego przez SKO jako skarga na jego bezczynność w sprawie podatkowej, mimo że pismo zostało złożone do akt sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, to jednak w rzeczywistości pismo nie dotyczy bezczynności w załatwieniu sprawy podatkowej. Nie wynika też z treści tego pisma jakiej konkretnej sprawy toczącej się przed organami administracji publicznej skarga dotyczy. Wynika jedynie, że skarżący ma problemy związane z własnością nieruchomości, czy też z jej granicami, ogólnie nie jest zadowolony z postępowania rożnych organów administracji publicznej w związku z tymi problemami, oczekuje odszkodowania oraz tego sąd administracyjny w swoisty sposób uporządkuje sprawy. Tak sformułowana skarga w okolicznościach faktycznych sprawy nie jest skargą na bezczynność konkretnego organu administracji publicznej w konkretnej sprawie toczącej się przed tym organem. W związku z tym skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a p.p.s.a. i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.