I SAB/Lu 17/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. p o s t a n a w i a 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić stronie skarżącej A Spółka Akcyjna kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. Przed wniesieniem skargi Spółka złożyła do SKO ponaglenie, które zostało przez organ odwoławczy rozpatrzone i uznane za bezzasadne. W ocenie Spółki, w związku z tym, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] decyzja Wójt Gminy określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie wyższej od zadeklarowanej, które zostało przez skarżącą uregulowane, została uchylona, a nowa decyzja wymiarowa nie została w ustawowym terminie wydana i nie dokonano zwrotu nadpłaty w drodze czynności materialno technicznej zgodnie z art. 77 § 3 w związku z § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), to organ pozostaje w bezczynności w sprawie wydania decyzji stwierdzającej bądź odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. W odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie lub odrzucenie, uzasadniając, że skarga do Sądu byłaby dopuszczalna, gdyby ponaglenie strony uznane zostało za zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 ( 2 pkt 1-4a i pkt 8 ppsa - kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wyżej wskazanych. Mając na względzie regulację art. art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm. – dalej: "ppsa"), a także art. 141 § 1 op wskazać należy, że skargę na bezczynność można wnieść wówczas gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie, w trybie art. 141 op, które zostało przez organ właściwy rozpatrzone, co nie oznacza, wbrew stanowisku Wójta zaprezentowanemu w odpowiedzi na skargę, że ponaglenie musi zostać uznane za zasadne. Zważyć jednak należy, że zarówno ponaglenie, jak i skarga do sądu na bezczynność są środkami mającymi zdyscyplinować organ oraz zmierzać do jak najszybszego załatwienia sprawy w przypadku zwlekania organu bądź przekroczenia terminów określonych w przepisach op. Konstrukcja tych instytucji jest zatem związana tak ze sprawą podatkową jak i z organem ją prowadzącym. Przy bezczynności kluczowe jest zatem niezałatwienie sprawy w terminie, będące skutkiem przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd rozpatrując skargę na bezczynność ogranicza się do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa i czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 141 op. Tymczasem bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie, co wynika z opisu stanu faktycznego przedstawionego zarówno przez skarżącą jak i organ, nie toczy się żadne postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, a tym samym organ podatkowy nie może pozostawać w bezczynności w postępowaniu, którego nie prowadzi. Okoliczność ta, niesporna w sprawie, czyni skargę Spółki niedopuszczalną. Zgodnie z art. 75 § 1 i 3 op jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku wraz z korektą deklaracji podatkowej. Bezopornym jest, że takie postępowanie nie zostało przez stronę zainicjowane, dlatego też organ podatkowy nie ma obowiązku dokonania zwrotu wpłaconego (nadpłaconego) podatku, w trybie art. 75 § 4 op, na podstawie skorygowanej deklaracji, gdyż takiej skarżąca nie złożyła. Z akt sprawy wynika, że po uchyleniu przez organ odwoławczy pierwotnej decyzji wymiarowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2004 r., na podstawie której Spółka podatek uiściła, kolejna decyzja w tym przedmiocie nie została wydana. Tym samym, to w tym postępowaniu (wymiarowym) Spółka mogłaby podnosić zarzut bezczynności organu wywodząc, że termin o jakim mowa w art. w art. 77 § 3 op nie został dochowany, a brak zwrotu jest skutkiem zbędnej zwłoki (art. 77 § 4 op). Z tych też względów, skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa należało odrzucić, a orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.