I SAB/Lu 19/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2016 r. w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę. I SAB/Lu 19/16 UZASADNIENIE Skarżąca spółka zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego (organ) bezczynność z tym uzasadnieniem, że przedłużenie terminu zwrotu podatku od towarów i usług (VAT) miało miejsce w związku z czynnościami sprawdzającymi, które zostały zakończone. Natomiast aktualnie Urząd Kontroli Skarbowej w L. wszczął postępowanie kontrolne, a zatem postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT utraciło już swoją skuteczność. Było ono bowiem związane wyłącznie z czynnościami sprawdzającymi. Ponadto, zdaniem spółki, organ doręczył jej postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT już po upływie ustawowego terminu przewidzianego na zwrot. W tych okolicznościach, w przekonaniu spółki, organ w sposób nieuprawniony nie dokonuje zwrotu podatku VAT, wynikającego z deklaracji za marzec 2016 r. Wniesienie skargi spółka poprzedziła wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. W przedstawionym stanie sprawy należy zważyć, że w myśl art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). W tym stanie prawnym, w przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego, regulacja zawarta w art. 52 § 2 p.p.s.a. zobowiązuje do uwzględnienia rozwiązania przyjętego w art. 141 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm. - o.p.), który stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia; 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej (§ 1). Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Zatem, jeśli skarżąca spółka stoi na stanowisku, zgodnie z którym organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie dokonał zwrotu zadeklarowanego podatku VAT w ustawowym terminie, to przed wniesieniem skargi w sprawie wywodzonej bezczynności organu podatkowego miała obowiązek zastosować się do art. 141 § 1 o.p. i wystąpić z ponagleniem do organu podatkowego wyższego stopnia. Natomiast korzystanie z instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie było adekwatne do okoliczności analizowanej sprawy. Po pierwsze - ustawa Ordynacja podatkowa w art. 141 przewiduje środek zaskarżenia w przypadku bezczynności organu podatkowego, a zatem mamy do czynienia z sytuacją opisaną w art. 52 § 2 p.p.s.a. Po drugie zaś - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczy aktów i czynności, zgodnie z treścią art. 52 § 3, § 4 p.p.s.a., nie zaś bezczynności organu podatkowego. Wobec powyższego spółka nie wyczerpała właściwego, obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi, a w następstwie nie otworzyła się droga sądowa dla kontroli czy organ pozostaje w bezczynności, skoro nie dokonuje zwrotu podatku VAT, a toczy się już postępowanie kontrolne. Z tych powodów niedopuszczalną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a.