I SAB/Lu 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Rady Miasta z dnia - nr - w przedmiocie - postanawia 1/ odrzucić wniosek A. J. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia; 2/ odrzucić zażalenie A. J.; 3/ odmówić adwokatowi M. C. wynagrodzenia za świadczenie nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. Uzasadnienie. I. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010r. w sprawie I SAB/Lu 2/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. J. na bezczynność Rady Miasta /vide: postanowienie z uzasadnieniem, k-22-25/. Postanowienie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 6 maja 2010r. /vide: potwierdzenie doręczenia, k-29/. Jednocześnie postanowieniem z tej samej daty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie adwokata /vide: postanowienie z uzasadnieniem, k-18-19/. Dnia 31 maja 2010r. Sąd powiadomiony został, iż Okręgowa Rada Adwokacka do świadczenia pomocy prawnej skarżącemu w sprawie niniejszej wyznaczyła adw. M. C. /vide: pismo z 26.05.2010r., k-33/. Dnia 7 czerwca 2010r. skarżący, działający przez wymienionego pełnomocnika, wniósł zażalenie na wskazane wyżej postanowienie z dnia 27 kwietnia 2010r. w przedmiocie odrzucenia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia /vide: zażalenie, k-37-39/, a nadto w tym samym dniu pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu w postępowaniu zażaleniowym z oświadczeniem, iż wynagrodzenie to nie zostało zapłacone w całości lub części /vide: pismo, k-41/. II. Zgodnie z art.173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jednocześnie zaś art.194 § 1 ppsa stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art.61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. W świetle powyższego, gdy uwzględnić, iż w regulacji dotyczącej odrzucenia skargi nie przewidziano, aby na rozstrzygnięcie w tym przedmiocie przysługiwało zażalenie /por.: art.58 ppsa/, stwierdzić należy, że zażalenie wniesione na postanowienie o odrzuceniu skargi jest niedopuszczalne i w związku z tym podlega odrzuceniu na podstawie art.178 w związku z art.197 § 2 ppsa. Zauważyć przy tym należy, iż w sytuacji, gdy środek zaskarżenia wnoszony jest przez profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest adwokat, brak jest podstaw do przyjęcia, iż wniesione przez niego pismo, jednoznacznie nazwane zażaleniem i wniesione jako zażalenie, jest w istocie innym środkiem zaskarżenia, tj. skargą kasacyjną. III. Art.86 ppsa w § 1 stanowi, iż jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z § 2 wymienionego artykułu wynika jednak, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Skoro, jak wykazano wyżej, stronie skarżącej nie przysługuje zażalenie na zaskarżone przez nią postanowienie, to uchybienie terminu do wniesienia takiego zażalenia nie ma wpływu na jej prawa lub obowiązki procesowe, a więc nie powoduje dla niej ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W takiej zatem sytuacji przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, a wniosek podlega odrzuceniu na podstawie art.88 ppsa. IV. Stosownie do art.250 ppsa adwokat wyznaczony do świadczenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, zasady te regulują zaś przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz.1348 ze zm./. Już z samego tytułu tego rozporządzenia, a także z jego § 1 pkt 3 oraz tytułu rozdziału 6 /"Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa"/ wynika, iż adwokatowi przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot wydatków za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Wniesienie zażalenia w sytuacji, gdy taki środek zaskarżenia stronie nie przysługuje, nie może być uznane za udzielenie stronie pomocy prawnej. Stąd nie można również uznać za uzasadnione sformułowanego przez adwokata żądania przyznania mu wynagrodzenia za tę "pomoc prawną". Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono, jak na wstępie.