I SAB/Lu 2/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie sprawy rep.[...] p o s t a n a w i a : - odrzucić skargę. Dnia 2 lutego 2011 r. L.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie "na bezczynność, zawisłość, przewlekłość". W jej uzasadnieniu podnosił m.in., że nie został powiadomiony przez Wójta Gminy lub radcę prawnego o nieczytelności czy niezrozumiałości zażalenia na postanowienie z dnia 19 stycznia 2010 r. nr FN.3113/C/3/2010, że w toku postępowania nie został zapoznany z zebranym materiałem dowodowym, oraz końcowo stwierdził, że oczekuje odpowiedzi w swojej sprawie (od organów). W odpowiedzi na skargę SKO wnosiło o jej oddalenie. Z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy zawiesił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia odpowiedzialnosci spadkobierców (następców prawnych) H. i A.małż. B. – do czasu uzyskania sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył L. B. SKO, stwierdzając, że z treści zażalenia trudno ustalić przedmiot żądania i treść stawianych zarzutów, a w związku z tym, czy żądania to podlega rozpoznaniu w trybie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wezwało L. B. do usunięcia braków zażalenia w terminie 7-dniowym, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia. Wezwanie doręczono stronie 10 stycznia 2011 r. Braki nie zostały uzupełnione, natomiast L. .B. nadesłał ponownie (faks z dnia 18 stycznia 2011 r.) jednakowobrzmiące zażalenie na postanowienie z dnia 19 listopada 2010 r. Dnia 10 stycznia 2011 r. L. B. złożył też pismo dnia 23 grudnia 2010r. zatytułowane "skarga ponaglająca na postępowanie Wójta ww. urzędu i radcę prawnego". W treści tego pisma strona nie odnosi się jednak w żadnym zakresie do postępowania zawieszonego ww. postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. (k.-19). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (z wyjątkami nie mającymi zastosowania w sprawie). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2). Powyższe oznacza, iż prawodawca uwarunkował dopuszczalność skutecznego wniesienia skargi od wykorzystania w postępowaniu podatkowym środków zaskarżenia, o ile przysługiwały one stronie. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Środek w postaci "ponaglenia" stanowi szczególny środek zaskarżenia, jako że konsekwencją jego złożenia jest zobligowanie organu wyższej instancji do zajęcia stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności. Ponaglenie jest środkiem prawnym, który służy ochronie zasady szybkości postępowania oraz przeciwdziała naruszaniu materialnych interesów podatnika. Oczywistym jest więc, że w treści ponaglenia strona powinna wskazać organ, będący adresatem ponaglenia, oraz wskazać, jakiej czynności organu, w konkretnym postępowaniu, żąda (wydania decyzji, postanowienia, podjęcia konkretnego działania). Za taki środek nie można uznać pisma z dnia 23 grudnia 2010 r. pomimo zatytułowania go "skarga ponaglająca" , bowiem z jego treści nie wynika, aby w jakimkolwiek stopniu dotyczyło ono nieterminowego, przewlekłego toku załatwiania sprawy, będącej przedmiotem postępowania.. Z akt sprawy nie wynika zatem, by skarżący wyczerpał przysługujące środki zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracji, co przesądziło o uznaniu, że skarga strony z dnia 2 lutego 2011 r. jest przedwczesna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.