I SAB/Lu 2/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na bezczynności Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 stycznia 2015 r. P. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. polegającą na rażącym przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu kontrolnym. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 7 dni od doręczenia akt organowi, zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, zwrot kosztów postępowania i przeprowadzenie dowodu polegającego na przesłuchaniu wskazanego przez niego świadka. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Przed złożeniem skargi pismami z dnia 27 czerwca 2014 r. i 11 lipca 2014 r. skarżący wystąpił do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z ponagleniami. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej po rozpoznaniu wymienionych ponagleń, umorzył postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu administracji publicznej mającej polegać na przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu kontrolnym. Jako oznaczenie sprawy, której skarga dotyczy skarżący podał sygnaturę postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] o wszczęciu postępowania kontrolnego. Podkreślić należy, iż skarga na bezczynność organu złożona w niniejszej sprawie byłaby dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz dotyczyła by rozstrzygnięcia "istniejącego" w obrocie prawnym. Podstawowym zatem aspektem było przyjęcie czy doszło skutecznie do wszczęcia postępowania kontrolnego, w którym organ kontrolny mógł dopuścić się bezczynności. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, w skrócie "u.k.s." wszczęcie postępowania kontrolnego następuje z urzędu w formie postanowienia, a datą wszczęcia postępowania kontrolnego jest dzień doręczenia kontrolowanemu postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego. Mając na uwadze art. 13 ust. 1a u.k.s. oraz art. 282b § 2 Ordynacji podatkowej postępowanie kontrolne wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, a jeżeli postępowanie kontrolne nie zostanie wszczęte w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie postępowania kontrolnego wymaga ponownego zawiadomienia. W rozpoznawanej sprawie jak to już zauważył organ kontrolny nie doszło do wszczęcia w stosunku do skarżącego postępowania kontrolnego bowiem takie postanowienie nie zostało doręczone skarżącemu, tym samym organ nie mógł pozostawać w bezczynności w zakresie prowadzenia tegoż postępowania. Innymi słowy nie można było skarżyć bezczynności organu w ramach postępowania kontrolnego, które nie jest prowadzone (nie istnieje w obrocie prawnym). Ubocznie należy wskazać, że postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.k.s., nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jest to postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, jeżeli ustawa tak stanowi. Ordynacja podatkowa z kolei nie przewiduje takiego środka odwoławczego na postanowienie o wszczęciu postępowania. Postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. Oceniając jego charakter należy uznać, iż jest to akt inicjujący postępowanie, który w konsekwencji ma prowadzić do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Reasumując stwierdzić należy, iż w sytuacji, w której organ nie wszczął w stosunku do skarżącego postępowania kontrolnego nie można mówić o bezczynności w jego prowadzeniu ponieważ postępowanie kontrolne nie zostało "wdrożone do obrotu prawnego". W świetle art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.