I SAB/Lu 2/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT za sierpień 2013 r. postanawia odrzucić skargę. Skarżąca wniosła skargę, która ostatecznie sformułowała jako skargę na: a/ przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego b/ bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania podatkowego w zakresie VAT za sierpień 2013 r. c/ bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania w sprawie zaliczenia nadwyżki VAT na podatek dochodowy od osób fizycznych. Wyżej wymienione skargi zostały rozdzielone na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania podatkowego w zakresie VAT za sierpień 2013 r. W treści skargi skarżąca zażądała dokonania kontroli przewlekłości postępowania i wniosła również o zobowiązanie Naczelnika do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty zwrotu organowi akt podatkowych oraz wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w powołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu skargę można wnieść po ich wyczerpaniu. Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Przez niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie należy rozumieć opieszałość przy dotrzymaniu wszelkich terminów, zarówno ustawowych, jak i wyznaczonych w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej (p. Komentarz do art. 141 Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III, LEX). Również w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 851/12, Naczelny Sąd Administracyjny, po dokonaniu analizy treści art. 52 § 2 oraz art. 52 § 3 p.p.s.a wywiódł, że "w przypadku bezczynności organu podatkowego pierwszej instancji skierowana do sądu administracyjnego skarga na bezczynność musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art.141 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "w takim wypadku nie przysługuje stronie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a prowadzi do konkluzji, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów". Z powyższego wynika, że skargę na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ podatkowy postępowania podatkowego można wnieść dopiero po złożeniu ponaglenia do właściwego organu. Z akt sprawy wynika, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2015 r., a więc już po złożeniu przez skarżącą ponaglenia z dnia [...] maja 2015 r. (nazwanego zarzutami) dotyczącego bezczynności i przewlekłego prowadzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania w sprawie zaliczenia nadwyżki VAT na podatek dochodowy od osób fizycznych, a także po złożeniu do Ministra Finansów skargi z dnia 17 lipca 2015 r. na przewlekłość postępowania. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby skarżąca składała później, to jest po 18 sierpnia 2015 r. ponaglenie dotyczące postępowania podatkowego w przedmiocie podatku VAT. Wobec tego, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania podatkowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku VAT nie została poprzedzona ponagleniem do organu podatkowego wyższego stopnia, uznać należy, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji. To zaś powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.