I SAB/Lu 24/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 15 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przesłania skargi na bezczynność organu postanawia odrzucić skargę. Pismem z [...] M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na "brak przesłania mojej skargi na bezczynność do Wysokiego Sądu która wniosłem [...]05.2016r. i potraktowania mojego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z [...]05.2016r. jako zaskarżenia decyzji ostatecznej co potwierdza Postanowienie [...] z [...]" W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wyjaśniło, że skargę strony, o której mowa (wpływ do Kolegium [...] maja 2016 r.) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przekazało do WSA w Lublinie w dniu [...] czerwca 2016 r., który postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt I SAB/Lu 16/16 skargę odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – "P.p.s.a."). Dodatkowo natomiast z ustaleń poczynionych przez Sąd z urzędu wynika, że rozstrzygnięcie organu, o jakim mowa w skardze (postanowienia SKO z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie podatkowej), zostało zaskarżone przez stronę, a sprawa została zarejestrowana pod sygn. I SA/Lu 662/16 i dotychczas nie została rozpoznana). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego w przypadkach, gdy organ miał zająć stanowisko w jednej z form prawnych przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.), to jest w przypadku, gdy organ zobowiązany był wydać: - decyzję administracyjną, - postanowienie w postępowaniu administracyjnym, zaskarżalne zażaleniem albo kończące postępowanie, czy też postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty; - postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; - inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; - pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie, czy opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej (tu tylko, jak zaznaczono wyżej, w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania). Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. zaskarżona może być także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących niektórych innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, rozpoznając sprawę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, jest sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Powszechnie przyjmuje się, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone formy działania organu, czyli najogólniej mówiąc jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz w razie niewydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, czy opinii zabezpieczającej. O bezczynności możemy w związku z tym mówić, gdy organ w prawnie określonym terminie nie wydał określonego rozstrzygnięcia bądź nie podjął czynności dotyczącej uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, do czego był zobowiązany. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2968/13, LEX nr 1452500, czy wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2015 r. , sygn. akt I SAB/Gd 1515, LEX nr 1948602). Oczywiście też jest, że sprawa administracyjna w sensie formalnym musi istnieć, to jest musi być wszczęta przed organem administracji publicznej na skutek wniosku strony lub z urzędu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej przypomnieć należy, że skarga strony złożona w tej sprawie dotyczy bezczynności w zakresie przesłania skargi na bezczynność organu do Sądu i niezasadnego, jak wywodzi skarżący potraktowania jego wezwania z dnia [...] maja 2016 r, jako odwołania od decyzji ostatecznej Kolegium z dnia [...] Konfrontując powyższe z aktami postępowania znanymi Sądowy z urzędu wskazać w pierwszej kolejności należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, skarga o jakiej mowa w skardze inicjującej niniejsze postępowanie, została przekazana Sądowi, który postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. (sygn. akt I SAB/Lu 16/16) tę skargę odrzucił. Natomiast kwestia prawidłowego bądź błędnego zakwalifikowania pisma podatnika z dnia [...] maja 2016 r. jako odwołania od decyzji SKO z dnia [...] będzie podlegała ocenie przy rozpoznaniu sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Lu 662/16. Najistotniejsze jednak, w okolicznościach analizowanej sprawy, i w kontekście przytoczonych wyżej wywodów odnoście kognicji sądów administracyjnych jest to, że pismo strony zatytułowane jak skarga w rzeczywistości nie dotyczy bezczynności w załatwieniu sprawy podatkowej (administracyjnej). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że "przesłanie skargi", bo tak zakreślił przedmiot bezczynności skarżący, w jakiejkolwiek sprawie podatkowej nie inicjuje postępowania administracyjnego (sprawy administracyjnej) i nie wymaga, w oparciu o przepisy prawa administracyjnego, wydania przez organ jakiekolwiek rozstrzygnięcia, czy podjęcia określonych czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków strony. W razie zaniechania przesłania skargi do sądu nie służy stronie skarga na bezczynność organu, a jedynie może być złożony wniosek o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie (niezależnie od tego, że skarga została w rzeczywistości przesłana do Sądu) w piśmie stanowiącym skargę na brak przesłania skargi, wniosek o wymierzenie grzywny nie został sformułowany. Tym samym, skoro tak sformułowana skarga w okolicznościach faktycznych sprawy nie jest skargą na bezczynność organu administracji w konkretnej sprawie administracyjnej toczącej się przed nim, to jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.