I SAB/Lu 3/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Jerzy Drwal, WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. J. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie niezałatwienia w terminie sprawy w zakresie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Wnioskiem datowanym na dzień 24 sierpnia 2010r., G. J. zwróciła się do Ministerstwa Finansów (data wpływu 30 sierpnia 2010r.) o "podjęcie niezwłocznie odpowiednich kroków przewidzianych przepisami postępowania w związku z bezczynnością Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie ustalenia określenia wysokości podstawy opodatkowania oraz zobowiązania w zakresie podatku akcyzowego dotyczącego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes Benz S 500". Pismem z dnia 6 września 2010r., Minister Finansów działając na podstawie art. 170 § 1 w zw. z art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. tj. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) przesłał do załatwienia - zgodnie z właściwością - powyższe pismo do Dyrektora Izby Celnej. Jak wynika z akt powyższe pismo wraz z wnioskiem strony (ponagleniem) wpłynęło do Izby Celnej w dniu 10 września 2010r., Skarga na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego została złożona za pośrednictwem tego organu w dniu 25 sierpnia 2010r. (koperta k. 4 akt sądowych)., W skardze G.J. zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 125, art. 139 § 1, art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej przez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy i wniosła o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Celnego do merytorycznego zakończenia sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi i ukaranie dyscyplinarne pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę z dnia 24 września 2010r. Naczelnik Urzędu Celnego wniósł o jej oddalenie. W dniu 30 września 2010r. (k.13 akt sądowych) Naczelnik Urzędu Celnego przekazał Sądowi decyzję z tej samej daty określającą G. J.zobowiązanie w podatku akcyzowym, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes S 500 o numerze nadwozia [...] w kwocie 7041 zł. W związku powyższym organ zawnioskował o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, w tym także w sprawach, w których wydawane są decyzje podatkowe. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...) Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższe oznacza, iż prawodawca uwarunkował dopuszczalność skutecznego wniesienia skargi od wykorzystania w postępowaniu podatkowym środków zaskarżenia, o ile przysługiwały one stronie. Zgodnie z art. 141 § 1Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia; 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Wskazane uregulowania prawne kształtujące zasady wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, a także przykładowy katalog środków zaskarżenia określony w § 2 art. 52 P.p.s.a. ("taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy...") nakazują uznać, iż środek w postaci "ponaglenia" stanowi szczególny środek zaskarżenia, którego skutkiem złożenia jest zobligowanie organu wyższej instancji do zajęcia stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności (zob. też postanowienie WSA w Lublinie z dnia 20 października 2008 r., sygn. akt I SAB/Lu 9/08, LEX nr 507286) W konsekwencji przyjąć należy, iż wyczerpanie środków zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej, które zostało przez organ właściwy rozpatrzone ( zob. postanowienie NSA z 14 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 588/05, LEX nr 193106 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 24/07, LEX nr 489150 ). Konfrontując powyższe uwagi ze stanem faktycznym niniejszej sprawy uznać należy, iż skarga strony jest przedwczesna. Skarżąca, wbrew wymogom prawem przewidzianym, przed wniesieniem skargi nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracji, tzn. nie skorzystała z instytucji ponaglenia przewidzianej w art. 141 Ordynacji podatkowej. Bezspornym jest, iż organem właściwym w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do którego służyło ponaglenie na niezałatwienie sprawy przez Naczelnika Urzędy Celnego był, jako organ wyższego stopnia, Dyrektor Izby Celnej. Jak wynika z akt ponaglenie zostało temu organowi przekazane, zgodnie z właściwością, przez Ministra Finansów ( do którego wpłynęło 30 sierpnia 2010 r.) w dniu 10 września 2010 r. Skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 25 sierpnia 2010 r. (k. 4 akt sądowych), a więc przed wyczerpaniem środków zaskarżenia (ponaglenia), zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 P.p.s.a. Dodatkowo podnieść należy, iż z akt sprawy nie wynika aby powyższe ponaglenie zostało przez organ rozpatrzone, co w świetle przytoczonej wykładni art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 Ordynacji podatkowej umacnia tylko stanowisko, iż skarga G. J. na tym etapie postępowania jest przedwczesna, niedopuszczalna. Z tych też względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.