I SAB/Lu 3/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie umorzenia należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W skardze skarżący J. B. zarzucił Wójtowi Gminy nie załatwienie sprawy w terminie i zażądał zasądzenia 20 tysięcy zł. W treści uzasadnienia nie sprecyzował zarzutów, kwestionował zasadność prowadzenia wobec niego egzekucji wskazując na szereg w jego ocenie nieprawidłowych działań organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak złożenia przez skarżącego ponaglenia w sprawie ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zatem ustawa przewiduje skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie zmierzającej do wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy oraz odpowiedzi na skargę 23 października 2023 r. skarżący złożył pismo adresowane do Rady Gminy S. i Wójta Gminy, w który zażądał niezwłocznego umorzenia długów, wycofania roszczeń od Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego i umorzenia wszystkich prowadzonych egzekucji. Pismo to organ potraktował jako wniosek o umorzenie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uwagi na fakt, że w piśmie nie wskazano okoliczności uzasadniających zastosowanie ulgi organ wezwał skarżącego do złożenia w terminie 7 dni dokumentów niezbędnych do oceny jego sytuacji finansowej. Pismo doręczono skarżącemu 4 grudnia 2023 r. W odpowiedzi 11 grudnia 2023 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego adresowaną do Gminy S.. Organ wskazał, że 18 grudnia 2023 r. wyznaczył skarżącemu 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 3 stycznia 2024 r., wobec czego jeszcze nie upłynął termin wyznaczony do wypowiedzenia się w sprawie. Na dzień przekazania skargi nie upłynęły jeszcze termin umożliwiający wydanie decyzji w sprawie. W ocenie Sądu, skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia i z tego powodu skarga została wniesiona przedwcześnie. Należy wyjaśnić, że ustawa Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) przewiduje środek zaskarżenia w postaci ponaglenia. Jak wynika z art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140, stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Organ podatkowy, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Inaczej niż odwołanie, ponaglenie należy składać bezpośrednio do organu wyższego stopnia, z pominięciem organu prowadzącego postępowanie, który uchybia terminom. Treść ponaglenia powinna spełniać warunki przewidziane dla pisma w rozumieniu art. 168 Ordynacji podatkowej. Skoro zatem skarżący nie złożył ponaglenia w sprawie , nie wyczerpał tym samym środków zaskarżenia odpowiednio do wymogu wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a.. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ponaglenie, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.. Skarga wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. Zaniechanie wniesienia ponaglenia, musi skutkować stwierdzeniem, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, a skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania podlega odrzuceniu. Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.