I SAB/Lu 4/05

Dnia 2 sierpnia 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na bezczynność Wójta Gminy w sprawie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Pismem datowanym 20 czerwca 2005 roku, nadanym w Urzędzie Pocztowym dnia 26 czerwca 2005 roku H. P. zaskarżyła bezczynność Wójta Gminy w toczących się z jej udziałem postępowaniach podatkowych, formułując zarzut jako niewykonanie przez Urząd Gminy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...]. Ponieważ stosownie do art.57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ jednym pismem procesowym będącym skargą zaskarżyć można tylko jeden akt lub czynność organu administracji publicznej albo bezczynność w jednym postępowaniu, na podstawie § 3 wymienionego artykułu rozdzielono skargi, w konsekwencji czego przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na bezczynność wymienionego wyżej organu podatkowego I instancji w sprawie, w której organ odwoławczy wydal decyzji Nr [...], tj. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 rok. Przedstawiając tę skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w trybie art.54 § 2 powołanej wyżej ustawy procesowej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z powodu jej wniesienia bez wyczerpania środka zaskarżenia przysługującego stronie w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.52 § 1 i 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie /chyba ze skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, co w sprawie nie zachodzi/, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm./ przewiduje w art.141 § 1, iż w razie niezałatwienia sprawy przez organ podatkowy we właściwym terminie /wynikającym z art.139 tej ustawy/ lub terminie ustalonym na podstawie art.140 stronie służy ponaglenie do: 1/ organu podatkowego wyższego stopnia; 2/ ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 ordynacji podatkowej, jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu art.52 § 1 i 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skorzystanie z tego środka jest więc konieczną przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego. Wnosząca skargę w sprawie niniejszej H. P. nie wykazała, a nawet nie twierdzi, ze wniosła ponaglenie w trybie powołanego wyżej art. 141 § 1 ordynacji podatkowej, wykorzystanie przez nią tego środka nie wynika także z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych. W tej sytuacji należy stwierdzić, ze skarga wniesiona została z naruszeniem art.52 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uzasadnia uznanie jej za niedopuszczalną jej odrzucenie na podstawie art.58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.