I SAB/Lu 412/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Gdulewicz po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. I. L., A. M. spółka jawna w T. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a : - umorzyć postępowanie W dniu 19 listopada 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga Spółki jawnej A. w T., na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w związku z niezałatwieniem we właściwym terminie odwołania Spółki z dnia 15 kwietnia 2003 r. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...]. określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym datowanym na dzień 13 grudnia 2004 r. /koperta w aktach sprawy I SAB/Lu 410/04/ pełnomocnik skarżącej Spółki cofnął skargę w przedmiotowej sprawie, informując jednocześnie, że wpis od skargi nie zostanie uiszczony. Czynność ta dokonana została przed upływem terminu do uiszczenia wymaganego w niniejszej sprawie wpisu od skargi /wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono 6 grudnia 2004 r. – potwierdzenie odbioru wezwania w aktach sprawy I SAB/Lu 371/04/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm./, skarżący może cofnąć skargę. Co do zasady, cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi przed upływem terminu do uiszczenia wpisu powoduje, że obowiązek uiszczenia tej opłaty upada. Dlatego też skoro w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących uznaniem cofnięcia skargi za niedopuszczalne, to działając na podstawie art. 161 ( 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy, postępowanie w sprawie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.