I SAB/Lu 8/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność postanawia - odrzucić skargę. Uzasadnienie. Dnia 3 sierpnia 2011r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wniesione za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pismo M. S. noszące datę 3 lipca 2011r. i skierowane do wymienionego Sądu. Na wstępie tego pisma jego autor stwierdził, że jest to "skarga na bezczynność w kwestii wykupienia części mojej działki zajętej na drogę przez posiadacza drogi /.../ oraz w kwestii dostosowania nadesłanej mi korespondencji do obowiązujących regół /pisownia oryginalna – przyp. sądu/ prawnych i rzeczywistych". Natomiast w części pisma oznaczonej jako "uzasadnienie", jego autor wyraził pogląd, że "zamiast trwonić możliwości i czas na tworzenie sytuacji zmuszającej do wypowiadania się cytatami z określonego kodeksu i określonego paragrafu, lepiej spożytkować je na naprawienie przynajmniej części spowodowanych tym szkód", że "od dawna szkodliwa jest wyznaczana mi przez U.G., SKO i innych rola piłeczki tenisowej odbijanej przez wady w decyzjach SKO, a z drugiej strony dodatkowo przez skomplikowaną klasyfikację tych wad do U.G.", że "zaniedbano chyba również odpowiedzialność służbową oraz możliwość z art.148 ppsa, na co wskazują nie tylko pisma doręczone mi 27 czerwca i około 21 czerwca 2011r." oraz że "ta klasyfikacja, jeśli nawet zbliża się do mojej oceny, to po przesadnej zwłoce, a ponadto pomija się nadal kwestie odszkodowania /../ i "nawet WSA w Lublinie odnośnie wad orzeczeń ograniczył się tylko do wypowiedzi, iż lepiej wcześniej, ale źle przedwcześnie." Stwierdził, że prośby o podanie danych posiadacza drogi, aby mógł się zwrócić z żądaniem wykupienia części działki pod nią zajętej, są dostatecznie poprawną formą. Na zakończenie pisma sformułował żądanie zobowiązania U.G. w, SKO, posiadacza drogi i Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego do "uznania obowiązków wynikających z przepisów prawa zarówno odnośnie jasności porozumiewania się, jak i w sprawach finansowych". Powyższe pismo potraktowane zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako skarga na decyzję tego organu z dnia [...]., nr SKO. [...], w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. Uznając jednak, że z żadnej części przedmiotowego pisma nie można wywieść, aby było ono w istocie skargą na wskazaną decyzję, chociaż wniesiono je w terminie do wniesienia skargi na tę decyzję, pismem z dnia 5 sierpnia 2011r. M. S. wezwany został do jednoznacznego wyjaśnienia, jakiego przedmiotu postępowania ono dotyczy, w szczególności czy pismo to jest skargą na bezczynność organu /jeśli tak – jakiego organu/, czy też jest ono skargą na wymienioną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, z pouczeniem, że w razie braku odpowiedzi pismo zostanie pozostawione bez dalszego biegu. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 21 sierpnia 2011r. M. S. stwierdził, iż informacje, do podania których został wezwany, podał w pierwszym i ostatnim zdaniu pisma opisanego na wstępie oraz że nie rozumienie niejednoznaczności tego pisma i prosi o wyjaśnienie. W związku z treścią pisma strony z dnia 21 sierpnia 2011r., pismo, o którym mowa na wstępie, zakwalifikowane zostało jako skarga na bezczynność, a jednocześnie wezwano M. S. do usunięcia braków tej skargi przez jednoznaczne oznaczenie sprawy, której organ nie załatwił w terminie /wyjaśniono, że należy wskazać co jest przedmiotem sprawy administracyjnej, jakim numerem zostało w organie oznaczone postępowanie w tej sprawie, jakim pismem strony lub postanowieniem organu wszczęte zostało postępowanie/ oraz przez jednoznaczne oznaczenie organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Wezwaniu towarzyszyło pouczenie o treści art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ oraz art.3 § 2 i 3 i art.57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa". W piśmie z dnia 11 września 2011r., będącym odpowiedzią na ostatnio opisane wezwanie /z dnia 29 sierpnia 2011r./, M. S. stwierdził: "Wysoki Sąd stawia mnie w sytuacji, abym prosił o dostarczenie dokumentów przez organa wskazane w ostatnim zdaniu skargi /a dokładniej o zobowiązanie tych organów do tego przez Wysoki Sąd/, dlatego o takie zobowiązanie proszę, a ponadto o wyjaśnienie terminu – postępowanie w sprawie, gdyż z kontekstu wynikałoby, iż to nawet zestawu dziwnych kroków nie wyklucza, zamiast bezzwłocznego wystawienia dokumentu." oraz "Proszę również /.../ o podanie podstaw pomysłu, iż obowiązany byłbym takie kroki ewidencjonować, a nawet analizować i czy nie to właśnie Wysoki Sąd określa brakami formalnymi.", a także "Organa wskazane w ostatnim zdaniu skargi nie załatwiły /ewentualnie prośby/ żadnej poprawnie, dlatego analiz można dokonać po przejrzeniu dokumentów i uzyskaniu wyjaśnień." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Konstytucyjne postawy działalności sądów administracyjnych określone są w art.175 ust.1, art.176 i art.184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którymi sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości dokonując, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Ustawami zaś, których przepisy normują zasady działania sądów administracyjnych i reguły postępowania przed nimi /por. też: art.176 ust.2 Konstytucji RP/, są powołane wyżej: ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ppsa. Art.3 § 2 drugiej z tych ustaw, o treści którego skarżący został pouczony, stanowi przy tym, iż sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, stosownie do art.3 § 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. . W świetle powyższego stwierdzić należy, że sprawowanie przez sądy administracyjne wymiaru sprawiedliwości nie polega na kontroli zgodności z prawem sposobu załatwiania przez organy administracji publicznej problemów konkretnego podmiotu "w ogólności", lecz na orzekaniu w sprawach skarg na akty lub czynności w sprawach indywidualnych wymienione w art.3 § 2 pkt 1-4a ppsa, akty lub czynności, o których mowa w art.3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa, akt nadzoru, o których mowa w art.3 § 2 pkt 7 ppsa oraz na bezczynność lub przewlekłość postępowania w przypadkach wymienionych w art.3 § 2 pkt 1-4a ppsa, tj. w takich sytuacjach, w których organ administracji publicznej winien wydać akt lub podjąć czynność wymienione w art.3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Ponadto zwrócić należy uwagę na regulacje zawarte w art.52 ppsa, zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka /§ 1/, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /§ 2/, a jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi skargę można wnieść po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art.52 § 3 lub 4 ppsa, oraz na treść art.53 § 1 i 2 ppsa, z których wynika, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, w przypadkach zaś, o których mowa w art.52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Aby możliwe było ustalenie, czy wniesiona do sądu administracyjnego skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna w świetle powołanych wyżej przepisów, konieczne jest zadośćuczynienie przez wnoszącego tę skargę wymogom formalnym skargi określonym, w szczególności, w art.57 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, tj. wskazanie organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi oraz sprawy, której organ ten nie załatwił w terminie. Wskazania te muszą być przy tym dostatecznie jednoznaczne, tak aby było możliwe zidentyfikowanie organu, który dopuścić się miał zarzucanej bezczynności, a także sprawy administracyjnej prowadzonej przez ten organ, w załatwieniu której bezczynność ta miała mieć miejsce. Zgodnie z art.49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Art.58 § 1 pkt 3 ppsa stanowi zaś, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wskazano wyżej, pomimo wezwania wraz ze stosownym pouczeniem, a także pouczenia o treści obowiązujących przepisów prawa, skarżący nie usunął braków skargi. Potwierdził jedynie, że jego pismo z dnia 3 lipca 2011r. jest skargą na bezczynność organu /pismo z dnia 3 lipca 2011r. w świetle pisma z dnia 21 sierpnia 2011r./, jednak na podstawie treści jego pism nadal nie sposób ustalić, w jakiej sprawie administracyjnej miała nastąpić zarzucana bezczynność ani przez jaki organ administracji publicznej postępowanie w tej sprawie jest prowadzone. Wobec powyższego, na podstawie art.58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa orzeczono jak na wstępie.