I SAB/Lu 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r. postanawia - odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 2 października 2012r. (k-12-13 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. S. na bezczynność w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r., wobec nieusunięcia jej braków. Odpis postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej, terminie wniesienia tego środka zaskarżenia i przewidzianych prawem jego wymaganiach doręczono skarżącemu dnia 15.10.2012r. (k-15-17). W dniu 18.10.2012r. skarżący wniósł pismo z dnia 17.10.2012r. (k-20), oznaczone jako dotyczące spraw I SA/Lu 718/12 i I SAB/Lu 9/12 i będące zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 września 2012r. oraz z dnia 2 października 2012r. W piśmie tym wyraził pogląd, że udzielił Sądowi wszystkich niezbędnych wyjaśnień i nie może być mowy o brakach formalnych. Zgodnie z art.173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270), zwanej dalej "P.p.s.a.", postanowienie o odrzuceniu skargi podlega zaskarżeniu wyłącznie skargą kasacyjną. Stąd pismo skarżącego, kwestionujące zgodność z prawem postanowienia o odrzuceniu skargi, podlega ocenie prawnej jako skarga kasacyjna, nie jako zażalenie. Pismo, w którym strona kwestionuje orzeczenie sądu I instancji i wnosząc je dąży do kontroli instancyjnej tego orzeczenia podlega prawnej ocenie w świetle wymogów środka odwoławczego przewidzianego prawem. O prawnej kwalifikacji środka odwoławczego nie rozstrzyga tytuł pisma, nazwa środka odwoławczego czy szerzej zaskarżenia, przyjęta przez wnoszącego. Pismo skarżącego z dnia 17.10.2012r., o którym mowa wyżej, nie spełnia wymogów przewidzianych prawem dla skargi kasacyjnej. Nie tylko nie przytoczono w nim podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia ani nie sformułowano wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, co jest niezbędne w świetle art.176 P.p.s.a., ale także nie zostało ono sporządzone przez podmiot wskazany w art.175 § 1 lub § 3 pkt 1 P.p.s.a., tj. przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący nawet nie twierdzi, że posiada status jednego z wymienionych podmiotów lub też, że jest sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, co dawałoby mu prawo do samodzielnego sporządzenia skargi kasacyjnej na podstawie art.175 § 2 P.p.s.a. Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogów przewidzianych prawem dla tego środka zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art.178 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono, jak na wstępie.