II SA/Lu 10/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (spr.),, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi D. M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. II SA/Lu 10/06 UZASADNIENIE W wyniku już kolejnego rozpatrywania wniosku D. G. złożonego dnia 1 grudnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2005 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. wydaną z upoważnienia Burmistrza o przyznaniu D. G. w miesiącu grudniu 2004 r. zasiłku celowego w kwocie 50 zł na częściowe zabezpieczenie kosztów leczenia, zakupu żywności i innych potrzeb pierwszej konieczności w okresie zimowym. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na ustalenie, iż tok postępowania administracyjnego datuje się od końca 2004 r. Przyznany zasiłek celowy w kwocie 50 zł został zainteresowanemu wypłacony jeszcze w grudniu 2004 r. Stwierdzając, że orzeczona wysokość zasiłku celowego jest znikoma, podkreśliło uznaniowy charakter rozważanego świadczenia, wynikający wprost z brzmienia art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Uznanie administracyjne nie stanowi o obowiązku spełnienia zgłoszonego żądania w pełnej wnioskowanej wysokości. Co do zasady kwotowa wielkość zasiłku celowego nie jest prawnie regulowana. Jedynym kryterium jej prawidłowego określenia jest należycie zastosowane uznanie administracyjne. Natomiast w okolicznościach rozpatrywanej sprawy przyznane z tego tytułu świadczenie w wysokości 50 zł mieści się w granicach uznania administracyjnego. W dalszej kolejności zwróciło Kolegium uwagę, że skarżący systematycznie korzysta z pomocy społecznej. Natomiast w ramach obowiązku współdziałania z organem pomocy społecznej zainteresowany ma dokumentować wysokość wydatków na cele objęte wnioskiem, udzielać w tym zakresie niezbędnych wyjaśnień. Na powyższe rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył D. M. G., wnosząc o uchylenie obu decyzji powziętych w toku instancji, jako niezgodnych z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z jego faktycznym i prawnym uzasadnieniem. Akcentowało okoliczność, iż orzeczona kwota zasiłku celowego w skali jednego miesiąca została określona po rozważeniu sytuacji życiowej i materialnej skarżącego, także w kontekście braku z jego strony wymaganego współdziałania z pracownikiem socjalnym oraz przy uwzględnieniu finansowych możliwości organu zobowiązanego do realizowania zadań z zakresu pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola legalności działań organów administracji publicznej. Zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku skarżącego, odpowiada prawu. W pełni prawidłowo organy rozstrzygające w toku instancji akcentują uznaniowy charakter świadczenia w postaci zasiłku celowego, regulowanego w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. U podstaw kontrolowanej decyzji legło wszechstronne i wyczerpujące rozważenie, a dalej logiczna ocena całokształtu okoliczności faktycznych tyczących się sytuacji życiowej, materialnej skarżącego w zakresie, który zważywszy udostępniony materiał dowodowy, znajdował oparcie w zasadach doświadczenia życiowego. W pełni zasadnie też rozstrzygnięcia administracyjne organów kolejnych instancji nie zostały bezkrytycznie oparte jedynie na samych twierdzeniach skarżącego o rozmiarze finansowych potrzeb na pokrycie koniecznych kosztów leczenia, zakupu żywności oraz potrzeb związanych z okresem zimowym, gdy pomimo żądania ze strony organu, zainteresowany nie poparł ich stosownymi dokumentami, choćby dla uprawdopodobnienia, błędnie odmawiając organowi prawa do nałożenia nań takiego obowiązku. W tej kwestii stanowisko prezentowane przez skarżącego pozostaje wbrew regulacji zawartej w art. 4 w związku z art. 100 oraz art. 119 ust. 2 pkt 5 rozważanej ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Wskazane unormowania przewidują bowiem obligatoryjny wymóg współdziałania zainteresowanego z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej przy jednoczesnym stworzeniu ustawowych gwarancji dla ochrony danych osób ubiegających się o pomoc społeczną. W dalszej kolejności organy administracji kolejnych instancji zasadnie zwracają uwagę na ograniczony zakres środków finansowych pozostających w dyspozycji na realizowanie zadań wynikających z obowiązku udzielania pomocy społecznej. Środki te muszą w pierwszej kolejności być zabezpieczone na poczet świadczeń o obligatoryjnym charakterze i to z uwzględnieniem potrzeb osób uprawnionych w skali całego obszaru właściwości miejscowej. Następstwem takiego stanu rzeczy jest ustawowa możliwość miarkowania świadczeń z pomocy społecznej o uznaniowym charakterze, w sytuacji oparcia uznania administracyjnego na wyczerpującym i wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak to zostało przeprowadzone w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, o czym wyżej. W konkluzji, organy administracji publicznej kolejnych instancji prawidłowo realizując uznanie administracyjne, na tej podstawie sformułowały odpowiadające prawu stanowisko o wysokości podlegającego przyznaniu zasiłku celowego w miesiącu grudniu 2004 r. na wnioskowane ze strony zainteresowanego potrzeby, przy oddaniu racji skarżącemu że nie pozwoli ta kwota na zaspokojenie w pełnym zakresie wnioskowanych celów, nawet w niekwestionowanym rozmiarze. Jednak przy uznaniowym charakterze zasiłku celowego, wobec prawidłowo przeprowadzonego uznania administracyjnego, ustawodawca dopuszcza taką sytuację. W tym stanie faktycznym i prawnym stanowisko skarżącego, pozbawione uzasadnienia na etapie sądowoadministracyjnym, jest nieuprawnione w świetle prawidłowych ustaleń, a dalej ich oceny i prawnej kwalifikacji, przyjętych przez organ rozstrzygający u podstaw zaskarżonej decyzji. Podsumowując, kontrolowane decyzje powzięte w toku instancji stanowią konsekwencję właściwego zastosowania art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, powoływanej w sprawie. Z tych względów wobec niezasadności skargi na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.