II SA/Lu 1000/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S., J. S., M. S. i G. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych na terenie stacji gazu płynnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 14 listopada 2011 r. W. S., J. S., M. S. i G. S. wnieśli skargę na pismo Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych na terenie stacji gazu płynnego, domagając się jednocześnie uznania tego pisma za decyzję administracyjną. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, iż dotyczy pisma, które nie jest decyzją administracyjną, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w odpowiedzi na skargę. Na wstępie wskazać jednak należy, iż wbrew stanowisku organu, pismo z dnia [...] r., nr [...] stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 i n. k.p.a. Aby działanie organu administracji publicznej mogło zostać zakwalifikowane jako decyzja administracyjna, musi spełniać wymagania przewidziane w przepisach prawa procesowego, a zatem składać się z szeregu tworzących jej strukturę, powiązanych w logiczną całość elementów słownych. Pozwolenie na budowę, jak każda decyzja administracyjna, powinno przede wszystkim zawierać elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a., tj. oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, a także podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, zgodnie z którym, dokumenty zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo niezachowania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko posiadają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., III SA/Wr 1067/96, LEX nr 41559, a także wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., SA/Ka 2218/95, LEX nr 29734). Do takich elementów, których niezamieszczenie w treści decyzji powoduje nieistnienie decyzji w obrocie prawnym (tzw. elementów konstytutywnych decyzji) NSA zaliczył: oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ. Zatem każdy dokument wydany w sprawie administracyjnej, zawierający wyżej wskazane elementy konstytutywne, jest decyzją administracyjną. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż zaskarżone pismo z dnia 16 sierpnia 2011 r. posiada niezbędne elementy i cechy decyzji administracyjnej. Wydane zostało w sprawie administracyjnej, w postępowaniu wszczętym przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] r., zawiera wskazanie organu, adresatów, podpis osoby reprezentującej organ oraz rozstrzygnięcie. Wskazanie przez organ w zaskarżonym piśmie, iż poczynione w sprawie ustalenia nie dają podstaw do stwierdzenia występowania warunków technicznych bezpośrednio zagrażających życiu i zdrowiu ludzi oraz, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji zakazującej użytkowania stacji paliw (s. 2 pisma) jest w istocie oświadczeniem woli organu, nie zaś oświadczeniem jego wiedzy. Organ, używając sformułowań typowych dla informacji, ustosunkował się bowiem w sposób negatywny do żądania skarżących. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 tej ustawy. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji, na którą przysługuje jedynie środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu drugiej instancji. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożyli odwołanie od decyzji z dnia [...]r. do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, który na odwołanie odpowiedział "pismem informującym" z dnia 13 października 2011 r. Abstrahując od kwestii wadliwości tego pisma, wskazać należy, iż skarga do sądu przysługiwałaby jedynie na akt wydany w odpowiedzi na odwołanie, jako wydany po wyczerpaniu przysługującego skarżącym środka zaskarżenia. Zatem skarga na decyzję z dnia [...] r., będącą decyzją organu pierwszej instancji, nie przysługiwała i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.