II SA/Lu 1004/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. G. – redaktora naczelnego dziennika "Ł." na odmowę Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w [...] w przedmiocie udzielenia informacji prasowej p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu P. G. - redaktorowi naczelnemu dziennika "Ł." kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. P. G. – redaktor naczelny dziennika "Ł." z siedzibą w G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na odmowę Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w L. (dalej jako "ZO PZŁ"), w przedmiocie udzielenia informacji prasowej. Skarżący zarzucił ZO PZŁ naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy odmowy udzielenia informacji prasowej, jak również naruszenie ust. 3 tego przepisu poprzez niezachowanie wymagań, jakie powinna spełniać odmowa udzielenia informacji prasowej (brak wskazania powodów odmowy) oraz zwłokę w jej udzieleniu. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że we wniosku z dnia 3 lipca 2013 r. dziennikarz dziennika "Ł." S. P. zwrócił się do ZO PZŁ o udzielenie informacji prasowej na temat delegacji służbowych przewodniczącego tego Zarządu w latach 2011-2013 oraz kosztów tych delegacji w roku 2012. W piśmie z dnia 18 lipca 2013 r. ZO PZŁ odmówił udzielenia żądanych informacji, wskazując, że w stosunku do roku 2013 danych tych jeszcze nie ma, zaś dane dotyczące lat 2011-2012 wymagają przetworzenia. Wobec powyższego w dniu 4 września 2013 r. skarżący wystąpił do ZO PZŁ z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, poprzez udzielenie żądanej informacji lub wydanie odmowy jej udzielenia przewidzianej w art. 4 ust. 3 Prawa prasowego. W wezwaniu tym skarżący zaznaczył, że doręczone mu pismo z dnia 18 lipca 2013 r. nie wskazuje na żadną ustawową przyczynę odmowy wymaganą przez powyższy przepis. W odpowiedzi na powyższe wezwanie ZO PZŁ w piśmie z dnia 11 września 2013 r. poinformował skarżącego, że pismo z dnia 18 lipca 2013 r. nie stanowiło odmowy udzielenia informacji, a złożony w niniejszej sprawie wniosek o udzielenie informacji traktuje jako zapytanie w trybie dostępu do informacji publicznej i to nie pochodzące od redakcji, tylko od dziennikarza jako osoby fizycznej. Zdaniem skarżącego odmowa udzielenia informacji prasowej w przedmiotowej sprawie jest niezgodna z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe. Na PZŁ spoczywa bowiem obowiązek udzielania prasie informacji o swojej działalności, z wyjątkiem odmowy dokonanej ze względu na ochronę prywatności oraz ochronę tajemnicy państwowej i służbowej oraz innej tajemnicy chronionej ustawą. Wniosek skarżącego nie dotyczył jednak informacji objętej tajemnicą, ani nie naruszał prawa do prywatności lub tajemnicy określonych przez przepisy ustawowe. Powołując się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 246/12 skarżący stwierdził, że również konieczność przetworzenia informacji nie stanowiła podstawy dla odmowy udzielenia informacji w niniejszej sprawie. Skarżący za chybioną uznał ponadto argumentację ZO PZŁ, jakoby odmowę udzielenia informacji w niniejszej sprawie uzasadniał przepis art. 3a Prawa prasowego. Zdaniem P. G. to, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie oznacza, że zapytanie prasy w trybie art. 4 ust. 1 Prawa prasowego zamienia się automatycznie we wniosek dziennikarza złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W oparciu o powyższe argumenty P. G. zwrócił się do Sądu o nakazanie ZO PZŁ udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 3 lipca 2013 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej odmowy i zobowiązanie Zarządu do powtórnego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na skargę ZO PZŁ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Pełnomocnik Zarządu wyjaśnił, że w piśmie z dnia 18 lipca 2013 r. odmówił S. P. udzielenia informacji objętej punktem 1 jego wniosku z dnia 3 lipca 2013 r. Odnosząc się zaś w tym piśmie do żądania zawartego w pkt 2-4 przedmiotowego wniosku, wezwał wnioskodawcę do zapłaty odpowiedniej kwoty pokrywającej koszty przetworzenia żądanych informacji. W ocenie ZO PZŁ skarżący uchybił terminowi do złożenia skargi na powyższą odmowę, który to termin rozpoczął swój bieg w dniu 18 lipca 2013 r. Pełnomocnik Zarządu stwierdził ponadto, że skarga pochodzi od podmiotu, który nie posiada legitymacji w niniejszej sprawie. Wskazał, że po złożeniu przez P. G. w dniu 4 września 2013 r. wezwania do złożenia odmowy zgodnie z art. 4 ust. 3 Prawa prasowego poinformował go, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 3a tej ustawy, w związku z czym nie jest on w tej sprawie stroną, a jeżeli interesują go jakieś informacje, to ma prawo złożyć stosowny wniosek, na podstawie którego zostaną mu one udzielone. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącego S. P. oświadczył, że popiera skargę i wnosi o zastosowanie art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, aby to Sąd rozstrzygnął, czy skarga dotyczy odmowy udzielenia informacji w trybie prawa prasowego, czy bezczynności organu w jej udzieleniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Jednocześnie - co wymaga podkreślenia w kontekście wniosku strony skarżącej zgłoszonego na rozprawie - stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd każdorazowo rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W razie stwierdzenia, że zachodzi jeden z przypadków określonych w art. 58 p.p.s.a., sąd ma zaś obowiązek skargę odrzucić. Skarga redaktora naczelnego dziennika "Ł." – P. G. podlega odrzuceniu. Jako przedmiot skargi skarżący oznaczył odmowę udzielenia informacji prasowej przez ZO PZŁ zgodnie z wnioskiem złożonym do tego podmiotu przez dziennikarza dziennika "Ł." S. P. w dniu 3 lipca 2013 r. Jak wynika z akt sprawy, w przedmiotowym wniosku dziennikarz dziennika "Ł." zażądał od ZO PZŁ udzielenia w trybie przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm., dalej jako "Pr. pras."). udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: " 1. W jakich dniach i godzinach przewodniczący ZO PZŁ przebywał na delegacjach w roku 2013? 2. W jakich dniach i godzinach przewodniczący ZO PZŁ przebywał na delegacjach w roku 2012? 3. Jakie koszty poniósł PZŁ z tytułu delegacji służbowych przewodniczącego ZO w roku 2012? 4. W jakich dniach i godzinach przewodniczący ZO PZŁ przebywał na delegacjach w roku 2011?" W odpowiedzi na powyższy wniosek ZO PZŁ w piśmie z dnia 18 lipca 2013 r. poinformował S. P., że obecnie nie może udzielić informacji w przedmiocie zapytania zawartego w pkt 1, ponieważ rok 2013 jeszcze się nie skończył, więc nie posiada pełnych danych objętych tym pytaniem. Odnosząc się do zapytań zawartych w pkt 2-4 przedmiotowego wniosku ZO PZŁ wyjaśnił, że udzielenie na nie odpowiedzi wymaga przetworzenia informacji, co wiąże się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów w wysokości 1041,68 zł, do uiszczenia których wezwał wnioskodawcę. W konsekwencji wyrażonego w powyższym piśmie stanowiska redaktor naczelny dziennika "Ł." P. G. w piśmie z dnia 4 września 2013 r. wezwał ZO PZŁ do sporządzenia odmowy przewidzianej w art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe lub do udzielenia w terminie 3 dni odpowiedzi na zapytanie z dnia 3 lipca 2013 r. W piśmie z dnia 11 września 2013 r. ZO PZŁ odpowiedział P. G., iż nie jest on stroną w sprawie dotyczącej wniosku S. P. z dnia 3 lipca 2013 r., gdyż wniosek ten podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). Z tego samego powodu – jak podkreślił Zarząd – pismo z dnia 18 lipca 2013 r. nie stanowi odmowy w rozumieniu przepisów Pr. pras. Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego wynika zatem, że odmowa udzielenia informacji prasowej, którą skarżący uczynił przedmiotem niniejszej skargi, złożonej do tut. Sądu w dniu 2 października 2013 r., jest w istocie przez niego utożsamiana ze stanem, w którym ZO PZŁ, pomimo otrzymania wniosku o udzielenie informacji, a następnie otrzymania od redaktora naczelnego żądania złożenia odmowy, o której mowa w art. 4 ust. 3 Pr. pras. lub udzielenia w terminie 3 dni informacji zgodnie z tym wnioskiem, nie dokonał żadnej z tych czynności. Jako zaskarżonej odmowy udzielenia informacji prasowej nie można bowiem – niezależnie od treści skargi – uznać pisma ZO PZŁ z dnia 18 lipca 2013 r. skierowanego do S. P. Odmowa, o której mowa w art. 4 ust. 3 Pr. pras., a która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na mocy ust. 4 tego przepisu, jest bowiem sporządzana dopiero na żądanie redaktora naczelnego (a takie żądanie, pochodzące od redaktora naczelnego, zostało w niniejszej sprawie zgłoszone dopiero w piśmie z dnia 4 września 2013 r.), a nadto doręczana bezpośrednio na adres redakcji. Ponadto w piśmie z dnia 11 września 2013 r. sam ZO PZŁ stwierdził, że jego pismo z dnia 18 lipca 2013 r. "nie jest odmową udzielenia informacji w rozumieniu przepisów Prawa prasowego". Przekonanie skarżącego, że stan, w którym adresat wniosku prasy o udzielenie informacji nie udziela jej zgodnie z treścią żądania, stanowi odmowę udzielenia informacji prasowej, należy niewątpliwie łączyć z istniejącym w orzecznictwie sądowym poglądem, iż w sprawach prasowych nie istnieje bezczynność, lecz oznacza ona odmowę udzielenia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 Pr. pras. Stanowisko takie zaprezentowane zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2001 r., sygn. akt II SAB 254/01 (LEX nr 684864). W ocenie Sądu przywołany wyżej pogląd nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem wbrew przekonaniu skarżącego, przedmiotowy wniosek z dnia 3 lipca 2013 r. nie podlegał załatwieniu przez ZO PZŁ w trybie art. 4 Pr. pras., co też słusznie stwierdził jego adresat. W konsekwencji nie można uznać, że nieudzielenie skarżącemu informacji zgodnie z treścią tego wniosku stanowi odmowę udzielenia informacji prasowej, o której mowa w ust. 3 powyższego przepisu, a która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie jego ust. 4 w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. Rozwijając powyższe stanowisko w pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, istotnie za właściwy dla udzielenia prasie informacji przez Polski Związek Łowiecki każdorazowo, niezależnie od charakteru żądanej informacji, przyjmowano tryb uregulowany w art. 4 Pr. pras. W każdym razie w większości orzeczeń okoliczność ta nie była kwestionowana (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 735/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1767/07 oraz wyroki WSA w Lublinie: z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 529/12 i z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 372/12, a także powołany w skardze wyrok tut. Sądu z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 246/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Taka wykładania powołanego wyżej przepisu pomijała jednak treść poprzedzającego go art. 3a Pr. pras., na co zasadnie zwrócono uwagę w wydanych w ostatnim czasie orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13 oraz w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 319/13, które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. Wskazać należy, że zgodnie z omawianym art. 4 Pr. pras., przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów, informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności (ust. 1). W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy (ust. 3). Odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych (ust. 4). Poprzedzający ten przepis art. 3a Pr. pras., dodany do tej ustawy w wyniku jej nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."), stanowi natomiast, iż w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p. Z powyższych regulacji wynika, że udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie u.d.i.p. Natomiast art. 4 ust. 1 Pr. pras. poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania prasie informacji o podmioty niewymienione w u.d.i.p. tj. o przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku. Rozszerzenie uprawnienia wynikającego z art. 61 Konstytucji oraz u.d.i.p. ma na względzie zadania jakie pełni prasa w demokratycznym społeczeństwie (por. E. Czarny-Drożdzejko, Karna ochrona prawa do informacji publicznej, LEX 2013 Nr 51998). Zatem w świetle art. 3a Pr. pras., dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz charakteru adresata wniosku. W sytuacji bowiem, gdy wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznych, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach u.d.i.p. Taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Polski Związek Łowiecki jest natomiast podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Jak wskazano w powołanym wcześniej wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.) przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Wymaga podkreślenia, iż powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy okręgowe Związku, w tym jego zarządy okręgowe (art. 32a ust. 4 ustawy Prawo łowieckie). Publicznoprawny charakter działalności Polskiego Związku Łowieckiego przesądza również o tym, że żądane w niniejszej sprawie informacje stanowią informację publiczną. Skarżący domagał się bowiem informacji o określonym zakresie działalności przewodniczącego ZO PZŁ w ramach sprawowanej funkcji oraz o ponoszonych z tego tytułu kosztach. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c", "d" i "f" u.d.i.p. informację publiczną stanowi w szczególności informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują. Zatem będący przedmiotem niniejszej sprawy wniosek z dnia 3 lipca 2013 r., jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, pomimo, że pochodził od przedstawiciela prasy, podlegał rozpatrzeniu przez ZO PZŁ w trybie przewidzianym w u.d.i.p., a nie w art. 4 Pr. pras. Oznacza to, że ewentualny brak odpowiedzi na na przedmiotowe żądanie nie mógł zostać uznany za odmowę udzielenia informacji, lecz co najwyżej za bezczynność w tym przedmiocie, na którą redaktorowi dziennika "Ł." przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 319/13). W tym miejscu wypada wyjaśnić, że wbrew stanowisku ZO ZPŁ, to właśnie redaktor naczelny byłby uprawniony do wniesienia takiej skargi. W ocenie Sądu przepis art. 3a Pr. pras. determinuje jedynie tryb, w jakim ma być załatwiony wniosek prasy o udostępnienie informacji publicznej, skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępniania takich informacji. Użyte w tym unormowaniu słowo "prasa" wskazuje jednak, że w każdej takiej sprawie to "prasa" pozostaje w roli podmiotu żądającego informacji. "Prasą" w rozumieniu Pr. Pras. jest zaś na przykład określony dziennik (art. 7 ust. 2 pkt 7 Pr. Pras.). Zatem w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej wnosi dziennikarz działający w imieniu określonego dziennika, interes prawny w postępowaniu zainicjowanym tym wnioskiem będzie miał dziennik, a nie tylko dziennikarz, jako osoba fizyczna. Redaktorowi naczelnemu takiego dziennika – jako osobie kierującej na mocy art. 25 ust. 1 Pr. Pras. jego redakcją – przysługuje zatem legitymacja do wniesienia skargi w takim postępowaniu. Mając na uwadze, iż skarżący w sposób jednoznaczny uczynił przedmiotem swojej skargi odmowę udzielenia żądanej informacji, zaś jako podstawę prawną jej wniesienia wskazał art. 4 ust. 4 Pr. pras, należy uznać, że przedmiot skargi nie istnieje. Nie można bowiem nieudzielenia w terminie 3 dni żądanej informacji traktować jako odmowy jej udzielenia w rozumieniu cytowanego przepisu, który na gruncie niniejszej sprawy – jak wyżej wykazano – nie ma zastosowania. Fakt istnienia przedmiotu skargi jest natomiast warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi. Brak przedmiotu zaskarżenia skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej z innych przyczyn. Zatem skarga P. G. podlega odrzuceniu, lecz z innej przyczyny, niż wskazana przez ZO PZŁ w odpowiedzi na skargę. Wobec braku przedmiotu zaskarżenia nie sposób bowiem stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Brak przedmiotu zaskarżenia oznacza, że nie miał również miejsca bieg terminu do wniesienia skargi. Końcowo, odnosząc się do zgłoszonego na rozprawie wniosku pełnomocnika skarżącego, by to Sąd rozstrzygnął, czy przedmiotem skargi jest odmowa udzielenia informacji prasowej, czy też bezczynność ZO PZŁ w zakresie udostępnienia informacji publicznej, należy wyjaśnić, że jakkolwiek w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada niezwiązania zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.), to jednak nie oznacza to, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2011, s.394). Przedmiot zaskarżenia wyznacza bowiem granice sprawy, które są już dla sądu wiążące. Wymaga przy tym podkreślenia, że oznaczenie przedmiotu zaskarżenia stanowi wymóg formalny skargi, którego niezachowanie przez skarżącego czyni niedopuszczalnym merytoryczne rozpoznanie skargi (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli zatem w niniejszej sprawie skarżący jako przedmiot skargi wskazał czynność ZO PZŁ polegającą na odmowie udzielenia informacji prasowej, sąd nie był uprawniony do orzekania w tej sprawie o ewentualnej bezczynności ZO PZŁ na gruncie u.d.i.p., gdyż wykraczałoby to poza granice przedmiotu zaskarżenia. Ponadto należy podkreślić, że odmowa udzielenia informacji prasowej, o której mowa 4 ust. 3 Pr. pras. jest odrębną instytucją prawną od bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, różne są też podstawy kognicji sądu administracyjnego do orzekania w tych sprawach. Sąd nie może zatem za skarżącego decydować, co jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Z tych też względów Sąd nie podziela odmiennego stanowiska zaprezentowanego w nieprawomocnych wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Rz 124 /13 i II SAB/Rz 125/13. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 200 zł, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.