II SA/Lu 1007/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie WSA Joanna Cylc-Malec, NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. K. R. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, z tytułu wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosków Z. W. z dnia [...] r. i z dnia [...] r., odmówił zmiany decyzji z dnia [...] r. wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ administracji wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] r. przyznał Z. W. nieodpłatnie specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi, świadczone w miejscu zamieszkania przez L. Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Psychicznego w L., ul [...], [...], w wymiarze 2 dni w tygodniu po 3 godziny dziennie (z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych), w okresie od [...] r. do [...] r. Z. W. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się o zmianę tej decyzji poprzez zmianę wymiaru specjalistycznych usług opiekuńczych jak w roku 2012, tj. 6 godzin codziennie i czasu sprawowania usług, tj. 5 dni w tygodniu, a wnioskiem z dnia [...] r. o zmianę decyzji z dnia [...] r. poprzez zwiększenia wymiaru usług o 1 godzinę psychoterapii codziennie więcej. P. z dnia [...] r. Z. W. i T. W. zostali poinformowani o terminie wizyty pracowników socjalnych w miejscu zamieszkania w dniu [...] r. w celu przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego. We wniosku z dnia [...] r. Z. W. wystąpił o wyłączenie pracowników socjalnych E. W. i H. L. oraz Kierownika OPS w [...] B. Ś.. Postanowieniami z dnia [...] r. odmówiono ich wyłączenia. W dniu [...] r. pracownicy socjalni w asyście funkcjonariuszy Policji przyjechali do miejsca zamieszkania wnioskodawcy w celu przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego. T. W. poinformowała pracowników socjalnych i funkcjonariuszy Policji, że Z. W. nie ma w domu. Po kilkunastu minutach w pokoju włączono telewizor, co zdaniem organu świadczy o tym, że Z. W. był w domu. T. W. w trakcie wywiadu oświadczyła, że sytuacja bytowa Z. W. się nie zmieniła. Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Pozostaje w separacji z żoną. Zajmuje dwa pomieszczenia pokój i kuchnię. Przedpokój i łazienka są wspólnie użytkowane. Korzysta z kuchni węglowej. Mieszkanie wyposażone jest w podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego. Lodówka jest niesprawna i brakuje bojlera elektrycznego. Z. W. jest zdolny do samodzielnej obsługi. Sam się ubiera i samodzielnie wykonuje czynności higieniczne, robi zakupy, jeździ do lekarza. Załatwia swoje i żony sprawy w urzędzie. Jego środkiem lokomocji jest rower. W ocenie organu taka aktywność i duża częstotliwość wizyt w Urzędzie Gminy w [...] i OPS w [...] wskazuje na jego sprawność fizyczną. T. W. odmówiła podpisania wywiadu w obecności funkcjonariusza Policji i pracownika socjalnego. Z. W. osobiście doręczył odcinek emerytury za marzec 2017 r. Organ podniósł, że źródłem utrzymania Z. W. jest emerytura w wysokości [...] zł brutto ([...] zł netto) miesięcznie, z uwagi na zajęcia komornicze emerytura jest wypłacana w wysokości [...] zł miesięcznie. Wniosek o zmianę decyzji przyznającej specjalistyczne usługi opiekuńcze na większą liczbę godzin i dni w tygodniu jest niezasadny. Organ stwierdził, że prawidłowo zakwalifikował potrzeby wnioskodawcy przyznając właściwe dla niego świadczenia w formie specjalistycznych usług opiekuńczych oraz właściwy wymiar usług. Od dnia przyznania usług do dnia rozpatrywania wniosku wnioskodawca nie zgłaszał żadnych zmian swojego stanu zdrowia, nie poparł tego faktu aktualnym zaświadczeniem lekarskim, jak również żona podczas przeprowadzania wywiadów środowiskowych w sprawie męża nie zgłaszała, aby stan zdrowia uległ pogorszeniu twierdząc, że sytuacja zdrowotna Z. W. nie uległa zmianie. Opiekunka sprawująca specjalistyczne usługi opiekuńcze również nie sygnalizowała organowi, aby stan zdrowia Z. W. uległ zmianie. Organ podniósł też, że Z. W. korzysta z obecnie przyznanych specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Zdaniem organu nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Brak jest interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, które zmiana miałaby uwzględniać lub realizacji, których ma służyć. Realizacja interesu społecznego oraz słusznego interesu strony nastąpiła w skutek przyznania wnioskodawcy specjalistycznych usług opiekuńczych. Zważywszy, że specjalistyczne usługi opiekuńcze w sposób najpełniejszy służą zaspokojeniu potrzeb wnioskodawcy jako osoby z zaburzeniami psychicznymi, brak jest zdaniem organu podstaw do zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Odwołanie od decyzji wniósł Z. W.. Zarzucił w nim Wójtowi, że decyzja została wydana "na szkodę na podstawie protokołów aktualizacji wywiadów z wpisami w biurze OPS, po wizycie niezgodnymi ze stanem rzeczywistym np. zdrowia, warunków mieszkaniowych potwierdzonym istotnymi dowodami medycznymi, oświadczeniami". Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśniło, że decyzja z dnia [...] r. wydana została na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, jest decyzją o charakterze uznaniowym. Istnieje możliwość zmiany decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, o ile za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, o których mowa w art. 155 k.p.a. Należy podkreślić, że strona zawsze ma interes w zmianie decyzji na korzystniejszą, jednakże interesu strony nie można utożsamiać ze słusznym interesem strony, który ma charakter obiektywny. Ponadto zmiana decyzji ostatecznej może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy ustalonego w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu o którą ta decyzja została wydana. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Z. W. nie wskazał argumentów, które przemawiałyby za uznaniem, że za wnioskowaną zmianą polegającą na zwiększeniu wymiaru przyznanych mu specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi z 2 dni w tygodniu po 3 godziny dziennie (z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych) na 6 godzin dziennie przez 5 dni w tygodniu oraz zwiększeniu wymiaru usług o 1 godzinę psychoterapii dziennie przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Pomoc przyznana decyzją, o której zmianę Z. W. wystąpił jest adekwatna do jego sytuacji zdrowotnej i zawiera również w swoim zakresie wsparcie psychologiczne i rozmowy terapeutyczne. Przyznana pomoc w zupełności zaspokaja potrzeby Z. W., który nie wskazał obiektywnych argumentów, które mogłyby przekonać organy rozpatrujące wnioski, że dokonanie wnioskowanych zmian leży w jego obiektywnym interesie. Niewątpliwie w sytuacji, w której wnioskodawca ma przyznane przedmiotowe usługi w zakresie uzasadnionym ustalonym przez organ stanem faktycznym, zwiększanie wymiaru przyznanych usług nie leży w interesie społecznym. Kolegium podkreśliło, że organ chcąc poznać bliżej argumentację wnioskodawcy między innymi w sprawie złożonych wniosków o zmianę decyzji, podjął próbę przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego. N. , mimo powiadomienia o terminie wywiadu, Z. W. nie skorzystał z możliwości przedstawienia pracownikowi socjalnemu argumentów na poparcie swoich wniosków. Wywiad został przeprowadzony z żoną, która stwierdziła, że sytuacja męża, w tym zdrowotna nie zmieniła się, co nie dało podstawy do rozpatrywania wniosków o zmianę decyzji w trybie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, ponieważ sytuacja zdrowotna wnioskodawcy w zakresie jaki obejmują przyznane mu specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi nie uległa zmianie, jak też nie dostarczyła argumentów do możliwej z prawnego punktu widzenia zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Kolegium podkreśla niemożność przeprowadzenia wywiadu z odwołującym z powodu unikania spotkania z pracownikami socjalnymi w miejscu zamieszkania oraz nieudzielanie informacji, czy też udzielanie ich w bardzo ograniczonym zakresie przez T. W. (żonę odwołującego) podczas przeprowadzania z nią aktualizacji wywiadu środowiskowego. Niemożność uzyskania dodatkowych szczegółowych informacji dotyczących złożonych wniosków ogranicza organy w możliwości dokonania ewentualnej zmiany decyzji. Podkreślono, że organy są związane zakresem proponowanych we wnioskach zmian, więc ewentualna decyzja zmieniająca musiałaby uwzględnić wnioski Z. W.. Jako podstawę swojego wniosku z dnia [...] r. wskazał rażące naruszenie prawa przez organy pierwszej i drugiej instancji w sprawie, w której została wydana decyzja organu przyznająca specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi z dnia [...] r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Kolegium z dnia [...] r. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji powołuje się na okoliczności wynikające z jego zdaniem wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, którego odbiciem są niezgodne ze stanem rzeczywistym ustalenia wywiadu środowiskowego, wskazuje też, że wpisy w wywiadzie zostały dokonane w biurze organu po wizycie i są niezgodne ze stanem faktycznym. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu w trybie art. 155 k.p.a. powyższe okoliczności nie mogą stanowić przedmiotu rozważań, ponieważ prowadziłoby to do merytorycznej kontroli wydanego rozstrzygnięcia w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, co w tym postępowaniu jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Kolegium nie znalazło okoliczności przemawiających za uznaniem, że za wnioskowaną zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony, czy też interes społeczny, zważywszy na to, że ewentualne zwiększenie pomocy Z. W. spowodowałoby uszczuplenie środków będących w posiadaniu Ośrodka. Tym samym ograniczono by możliwości pomocy innym potrzebującym w sytuacji, gdy jak wynika z uzasadnienia decyzji, Z. W. otrzymał pomoc adekwatną do sytuacji, a w niniejszym postępowaniu nie wykazał, że zachodzą okoliczności pozwalające na zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a., wskazując jako podstawę swojego wniosku okoliczności wynikające z wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, nie zaś wykazujące, iż za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w postępowaniu odwoławczym stwierdzono, że są niezasadne. Charakter tych zarzutów wskazuje, że nie mają one znaczenia w sprawie o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł Z. W.. W jego ocenie decyzja stanowi bubel "sprodukowany na szkodę" przez urzędników, którzy między innymi rażąco naruszają prawo, fałszują sytuację życiową, pomawiają go (w tym do Policji), znieważają, co dyskwalifikuje ich z każdego państwowego stanowiska, a zwłaszcza z Kolegium. Stwierdził, że Kolegium załatwiło dwa wnioski z kwietnia i maja 2017 r. jednym bublem z uzasadnieniem. Zarzucił wrogie załatwienie sprawy, wskazując na drastyczne zmniejszenie specjalistycznych usług opiekuńczych od 2013 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium, po odniesieniu się do skargi, wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym unormowanym w art. 155 k.p.a. pozwalającym na weryfikację decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo. Uchylenie bądź zmiana decyzji tworzącej prawa dla stron w tym trybie jest oparte na przesłankach formalnych i materialnych. Formalne to istnienie decyzji ostatecznej i zgoda strony postępowania, zaś materialne to brak sprzeciwu przepisów szczególnych, wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby mogło dojść do zmiany lub uchylenia decyzji, niewystępowanie więc którejkolwiek przesłanki nie może do takiego skutku prowadzić (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3036/15 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przy czym "przepisy szczególne", to nie tylko wyrażony w treści przepisu zakaz zmieniania określonego rodzaju decyzji administracyjnych, czy też zakaz wynikający z istoty niektórych rozwiązań prawnych o charakterze restryktywnym, ale także uregulowany w poszczególnych ustawach "własny" tryb zmiany decyzji ostatecznej, wydanej w oparciu o przepisy takiej ustawy. Przez przepisy szczególne, które sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji należy rozumieć m.in. takie przepisy, które w sposób jednoznaczny kształtują treść rozstrzygnięcia, mającego zapaść w danym stanie faktycznym. Natomiast "słuszny interes strony", choć to pojęcie niezdefiniowane, nie oznacza samej woli czy chęci strony do uchylenia decyzji. Wyrażenie to należy rozumieć wyłącznie jako interes prawny, a nie faktyczny. Słuszny interes strony nie może być sprzeczny z interesem społecznym, a takim jest zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, jak i zasada legalności działania zawarta w art. 6 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/17 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezsporne jest istnienie zgody strony na weryfikację decyzji w tym trybie, skoro Z. W. (będący jedyną stroną postępowania) sam dwukrotnie (wnioskiem z dnia [...] r. i z dnia [...] r.) wystąpił o zmianę decyzji z dnia [...] r. poprzez zmianę wymiaru specjalistycznych usług opiekuńczych jak w roku 2012, tj. na 6 godzin codziennie i czasu sprawowania usług tj. przez 5 dni w tygodniu, a wnioskiem z dnia [...] r. o zmianę decyzji z dnia [...] r. poprzez zwiększenia wymiaru usług psychoterapii codziennie o 1 godzinę. Zmianie tego rodzaju decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Odnośnie natomiast organu właściwego do rozpoznania wniosków w pierwszej instancji należy zauważyć, że skarżący kierując wnioski o zmianę decyzji do organu pierwszej instancji żądał zmiany jego decyzji z dnia [...] r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium z dnia [...] r. (wniosek z dnia [...] r.). Organem właściwym do prowadzenia postępowania na podstawie art. 155 jest organ, który wydał decyzję orzekającą co do meritum w danej sprawie. Organ odwoławczy będzie zatem właściwy do prowadzenia omawianego postępowania wówczas, gdy przedmiotem uchylenia lub zmiany jest wydana przez niego decyzja reformatoryjna. W sytuacji natomiast, gdy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jak ma to miejsce w sprawie niniejszej, organ orzekający w I instancji będzie właściwy do rozpoznania wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, gdyż tylko on orzeka co do meritum (po. wyrok WSA w Gliwicach z 22 czerwca 2009 r., II SA/Gl 28/09, LEX nr 563666; wyrok WSA w Białymstoku z 11 grudnia 2012 r., II SA/Bk 784/12, LEX nr 1234208). Z tych powodów podzielić nalezy ocenę Kolegium, że w takiej sytuacji brak jest podstaw do prowadzenia postępowania przez organ drugiej instancji o zmianę jego decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozważenia wymagała zatem przesłanka, czy za zmianą decyzji, jakiej domagał się skarżący, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocenę wymagań obu interesów przeprowadziły organy administracji publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2016 r., ( II OSK 240/15 opubl. w CBOSA ) postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony, i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych. W trybie tego przepisu nie jest możliwe ponowne merytoryczne rozpatrzenie decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia, które np. byłoby bliższe stanowisku wnioskującego o uchylenie lub zmianę tej decyzji. Postępowanie prowadzone w oparciu o ww. przepis ma doprowadzić do weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 124/16 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Składu Orzekającego w niniejszej sprawie dokonana przez organy administracji ocena co do istnienia przesłanek w postaci interesu społecznego lub słusznego interesu strony, przemawiających za postulowaną przez skarżącego zmianą decyzji ostatecznej, została należycie i wszechstronnie umotywowana, nie nosi cech dowolności, a podjęte przez te organy decyzje w omawianym trybie nadzwyczajnym nie przekraczają granic uznania administracyjnego. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że przyznana skarżącemu decyzją z dnia [...] r. pomoc w postaci nieodpłatnych specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, świadczona w miejscu zamieszkania przez L. Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Psychicznego w L., ul [...], [...], w wymiarze 2 dni w tygodniu po 3 godziny dziennie (z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych), w okresie od [...] r. do [...] r., a nie w większym wymiarze, jest adekwatna do sytuacji zdrowotnej, w jakiej wnioskodawca się znajdował, między innymi z uwagi na to, że jest on osobą sprawną fizycznie właściwie do swojego wieku, ogólnie zaradną, zdolną do samodzielnej obsługi, do samodzielnych prac porządkowych, przygotowywania posiłków, robienia zakupów, czy załatwiania spraw urzędowych o czym świadczy ilość składanych przez niego wniosków i skarg w organach administracji oraz sądzie administracyjnym. Nie można przy tym pominąć tego, że skarżący uchylając się od aktualizacji wywiadu środowiskowego w dniu [...] r. nie wykazał, aby jego stan zdrowia uległ zmianie (k. 13 -14 akt adm.). Potwierdziła to również żona skarżącego i opiekunka świadcząca usługi opiekuńcze (k. 14 akt adm.). Nie można też pominąć tego, że Z. W. posiada stałe źródło dochodu w postaci emerytury w wysokości [...] zł brutto ([...] zł netto) miesięcznie, wypłacanej w wysokości [...] zł miesięcznie z uwagi na zajęcia komornicze emerytura (k. 14 i 16 akt adm.). W kontekście tych ustaleń stwierdzić należy, że przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w wyższym wymiarze niewątpliwie leży w interesie skarżącego, jednak brak jest argumentów dla uznania, iż jest to interes słuszny. Nie występują bowiem żadne czynniki obiektywne czyniące na gruncie art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) zasadnym przyznanie skarżącemu specjalistycznych usług opiekuńczych w żądanym przez niego wymiarze. Nie można też uznać, że za wnioskowaną zmianą decyzji przemawia interes społeczny zważywszy, że ewentualne zwiększenie pomocy skarżącemu, w sytuacji gdy pomoc aktualnie mu udzielana jest adekwatna do jego potrzeb, spowodowałoby ograniczenie możliwości pomocy innym potrzebującym. Odnośnie natomiast podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących nieprawidłowości występujących, w jego ocenie, w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] r. jak i decyzji utrzymującej ją w mocy (wniosek z dnia [...] r. i z dnia [...] r. – 1 i 2 akt adm.), wiążące się zwłaszcza z poprzedzającym wydanie decyzji postępowaniem wyjaśniającym, należy zauważyć, o czym mowa była już powyżej, że zarzuty te w postępowaniu w trybie art. 155 k.p.a. nie mogą stanowić przedmiotu rozważań. Rozważanie ich zasadności, ich ocena prowadziłaby bowiem do merytorycznej kontroli wydanego rozstrzygnięcia w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, co w tym postępowaniu jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O wynagrodzeniu radcy prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 21 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.) orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.