II SA/Lu 101/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz ( spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. II SA/Lu 101/04 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania B.K. , utrzymało w mocy pierwszoinstancyjną decyzję działającego z upoważnienia Starosty Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] listopada 2003 r., kierującą B.K. do domu pomocy społecznej, skoro z uwagi na stan zdrowia nie może samodzielnie funkcjonować w środowisku i wymaga całodobowej opieki, a rodzina i organy gminy nie są w stanie zapewnić tej opieki w miejscu zamieszkania. O konieczności umieszczenia B.K. w domu pomocy społecznej bez zgody samej zainteresowanej w sposób prawomocny orzekł Sąd Rejonowy mocą postanowienia z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie [...], a wiążący organy rozstrzygające w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji do czasu uchylenia bądź zmiany wskazanego orzeczenia sądowego, argumenty odwołującej się o poprawie stanu zdrowia i realnej możliwości samodzielnego funkcjonowania w miejscu zamieszkania, podnoszone tytułem uzasadnienia braku zgody na pobyt w domu pomocy społecznej, pozostają bez rozstrzygającego znaczenia dla treści kwestionowanej decyzji. Tytułem podstawy prawnej przywołało przepisy zawarte w art. 10 a pkt 1, art. 19 ust. 3, art. 35 ust. 5, art. 43 ust. 1, art. 55 e ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, a w dalszej kolejności § 17 i § 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 września 2000 r. w sprawie domów pomocy społecznej, przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Na powyższe skargę złożyła B.K., wnosząc o uchylenie obu decyzji wydanych w toku instancji, zarzucając rażące naruszenie prawa, stanowionego w art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., gdyż po ostatnim leczeniu szpitalnym, zakończonym w marcu 2003 r., jej stan zdrowia uległ znaczącej poprawie, a wobec systematycznego zażywania leków w pełni prawidłowo funkcjonuje w warunkach domowych, mieszkając wraz z rodzicami. Zakwestionowała okoliczność, by w obecnej sytuacji życiowej miała wymagać całodobowej opieki, o którą ani ona sama, ani członkowie jej rodziny nie występowali do organów gminy. W toku postępowania administracyjnego, organy rozstrzygające nie wyjaśniły zatem wszystkich istotnych okoliczności, nie zgromadziły wyczerpująco materiału dowodowego, przy pominięciu stanowiska rodziców oraz samej zainteresowanej. W dalszej kolejności powoływała się na nieznajomość treści postanowienia Sądu Rejonowego z dna [...]lipca 2002 r., gdy obecnie toczy się postępowanie sądowe o jego zmianę. Do skargi dołączyła pisemne oświadczenie członka swej rodziny, siostry mieszkającej na tej samej nieruchomości z deklaracją realizowania bieżącej pieczy nad sytuacją skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową ocenę prawną wraz z leżącą u jej podstaw argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem, gdy objęta badaniem w sprawie niniejszej zaskarżona decyzja, tego wymogu nie spełnia, jako wydana z naruszeniem przepisów administracyjnego procedowania, pozostającym w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Rozpoznając odwołanie skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło bowiem, dyktowaną ustawą o postępowaniu w administracji, potrzebę zweryfikowania z urzędu w Sądzie Rejonowym okoliczności ewentualnego toku postępowania sądowego, zmierzającego do zmiany bądź uchylenia prawomocnego postanowienia z dnia 03 lipca 2002 r. o przyjęciu skarżącej do domu pomocy społecznej, zastępującego zgodę samej zainteresowanej, gdy z odpisu prawomocnego już postanowienia wskazanego Sądu Rejonowego, wydanego w sprawie [...] z dnia [...] maja 2004 r., złożonego przy rozpoznawaniu skargi, zmieniającego to z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie [...], poprzez stwierdzenie braku podstaw do przyjęcia B.K. do domu pomocy społecznej bez jej zgody, wynika że sądowa procedura zmierzająca do ponownego zbadania, w świetle sytuacji życiowej skarżącej, orzeczenia, którego moc wiążąca legła u podstaw powziętej, a zaskarżonej decyzji, została wszczęta jeszcze w 2003 r., a zatem przed rozpatrzeniem odwołania B.K. przez organ administracyjny. Powyższe stanowi o nie wyjaśnieniu w toku postępowania administracyjnego wszystkich rozstrzygających okoliczności prawnych wobec nie wyczerpania dostępnych organowi odwoławczemu źródeł dowodowych, co wbrew dyspozycji art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. W dalszej kolejności z naruszeniem wymogów, wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy nie zbadał ewentualności zaistnienia zmian w sytuacji zdrowotnej i życiowej, a w szczególności rodzinnej B.K. już na etapie postępowania odwoławczego, w konsekwencji powziął rozstrzygnięcie przy niezrealizowanej dyspozycji art. 15 k.p.a. w związku z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, a także powołanych wyżej unormowań art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., gdy dokonywać jurydycznej oceny w aspekcie podstawy faktycznej, wobec braku wymaganej dokumentacji z okresu poprzedzającego najdalej sześciu miesięcy. Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, dla organu odwoławczego stanowić będzie oblig do wnikliwego i wszechstronnego rozważenia proceduralnej i materialnoprawnej podstawy do powzięcia ponownego rozstrzygnięcia, przy prawidłowej subsumcji dyspozycji art. 138 k.p.a. Z tych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz przy zastosowaniu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.