II SA/Lu 1012/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2007r. sprawy ze skargi G. G. i P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1 kpa w zw. z art. 59ust.1 i 4, art.61ust.1-5 i art. 64 ustawy z dnia 27marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołań P. G. i G. G. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia na wniosek E. M. warunków zabudowy dla realizacji budynku magazynowo – gospodarczego w tym trzech garaży na działkach o nr ew. [...] i [...], obręb: 18-L., arkusz:3, pas drogowy – działka nr 1, położonych przy ul. N. P. G. i G. G., w swoich odwołaniach podnieśli, że na podstawie trzech prawomocnych decyzji: ustalającej warunki zabudowy z dnia 24 marca 1997r., znak: [...]; udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 8 grudnia 1997r., znak: [...] oraz udzielającej pozwolenia na użytkowanie z dnia 13 listopada 2003r., znak: [...] uzyskali ze swojej działki nr [...] dostęp do ulicy N. następnie do A. S. przez działkę nr [...], na której obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał ulicę oznaczoną 032 KD (decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia 24 marca 1997 r. przewidywała "docelowy wjazd na działkę od ulicy projektowanej 032 KD"). Wskazali oni, że decyzje te są prawomocne i nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a wydana na rzecz E. M. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uniemożliwia im dostęp do drogi publicznej w sposób w nich przewidziany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że na działkach nr [...] i [...], dla których została wydana przedmiotowa decyzja obecnie istnieje zabudowane siedlisko rolne, które składa się z budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej gminnej – ulicy N (działka nr 1) oraz do istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Przez teren inwestycji przebiegają napowietrzne linie energetyczne średniego i niskiego napięcia ze strefą uciążliwości, stąd lokalizowanie nowej inwestycji w tej strefie winno być uzgodnione z Zakładem Energetycznym. Teren inwestycji uzyskał zgodę właściwego ministra na wyłączenie z użytkowania rolniczego (orzeczenie z dnia 6 listopada 1990r., znak: [...]). Organ ustalił, że teren spełnia warunki, o których mowa w art. 61ust.1pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że powołane decyzje, a szczególności decyzja ustalająca warunki zabudowy, nie rozstrzygają o przebiegu dojazdu do działek nr [...] i [...], zaś symbolem 032 KD (a następnie jako KDD-G) była oznaczona projektowana ulica dojazdowa w planie zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał do 31 grudnia 2003r. Ulica ta nie została jednak zrealizowana, dlatego niezasadne jest powoływanie się na nią w odwołaniu. Poza tym w wyroku z dnia 22 lutego 2005r., sygn. akt II SA/Lu 24/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta z dnia [...]., Nr [...] o nieuwzględnieniu zarzutu E. M. do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, iż projektowana w planie miejscowym na terenie jej działek [...] i [...] droga dojazdowa do działek [...] i [...] (KDD-G) spowoduje wyłączenie z jej gospodarstwa rolnego prawie 60 arów, a ponadto nie jest ona niezbędna pozostałym nieruchomościom. Organ stwierdził również, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy ustala się jedynie warunki dojazdu do działek, na których ma być realizowana inwestycja, a nie do działek sąsiednich, dlatego okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, a skarżący w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej mogą żądać ustanowienia służebności drogi koniecznej. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli G. G. i P. G. domagając się uchylenia decyzji Kolegium. Skarżący zarzucili naruszenie art.54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na wyznaczeniu linii zabudowy inwestycji budowlanej w taki sposób, że skarżący zostali pozbawieni dostępu do drogi publicznej ze swoich działek nr [...] i [...]. Ponownie podnieśli, że decyzjami z dnia 24 marca 1997r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z dnia 8 grudnia 1997r. o pozwoleniu na budowę oraz z dnia 13 listopada 2003r. uzyskali prawo dostępu z ich działek do drogi publicznej – ul. N. i A. S. przez przedmiotową działkę nr [...]. Skarżący zrealizowali już na swojej działce inwestycję budowlaną zgodnie z udzielonym pozwoleniem, uwzględniając ustalony wskazanymi decyzjami sposób dojazdu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że wyznaczona w zaskarżonej decyzji linia zabudowy terenu nie pozbawia skarżących dostępu do drogi publicznej, który będzie taki sam, jak dotychczas. Poza tym wskazane przez nich trzy decyzje w rzeczywistości nie ustalają dostępu do drogi publicznej, gdyż dotyczą drogi 032 KD przewidzianej w planie miejscowym, który wygasł z dniem 31 grudnia 2003r., a droga ta nie została zrealizowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W świetle art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) zmiana zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art.50 ust.1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. E. M. wnosiła o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowo - gospodarczego i garaży na działkach [...] i [...] położonych przy ul. N. w L.. Bezspornym jest, że dla tego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: dotychczasowy plan miejscowy wygasł bowiem z dniem 31 grudnia 2003r. z mocy art. 87 ust.3, natomiast nowy plan nie został jeszcze uchwalony. Prawidłowe jest zatem stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w tej sytuacji uzasadnione było wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powołana ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przepisie art. 61 ust. 1 stanowi, że wydanie takiej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołany przepis precyzyjnie określa warunki wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dlatego ich łączne spełnienie daje podstawy wydania takiej decyzji, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Odnośnie zarzutów skargi należy stwierdzić, iż są one niezasadne. Sąd podziela stanowisko organów administracji, że podnoszona przez skarżących okoliczność, iż zrealizowanie inwestycji zgodnie z zaskarżoną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu uniemożliwi wykonanie decyzji z dnia [...]. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji skarżących zapewniającej skarżącym dojazd do ich działek z drogi 032 KD nie jest uzasadniona. Skoro droga 032 KD nie została zrealizowana, a była jedynie drogą projektowaną w planie miejscowym, który obecnie nie obowiązuje, to w tym zakresie decyzja z dnia [...] . jest niewykonalna. Podkreślić należy, że decyzja ta w rzeczywistości nie ustanawiała wprost dojazdu z działek skarżących do drogi publicznej – ulicy N. przez działkę nr [...], lecz przewidywała wjazd na ich działkę z nieistniejącej, a jedynie zaprojektowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie działki nr [...] drogi 032 KD. W tej sytuacji trudno postawić zarzut, że organ wydał zaskarżoną decyzję sprzecznie z ostateczną decyzją z dnia [...]. ustalającą warunki zabudowy działek skarżących, a jeżeli skarżący nie mają dotychczas prawnie zapewnionego dojazdu do drogi publicznej i twierdzą, że w związku z wykonaniem inwestycji na podstawie decyzji z dnia [...]. ponieśli szkodę mogą ewentualnie rozważać ustanowienie służebności drogi koniecznej. Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)